MotoGP Aragon: Πρωταθλήτρια κόσμου η Ducati! Νίκη Bastianini σε χαοτική εκκίνηση

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

18/9/2022

Όταν εχθές λέγαμε πως θα έχουμε σίγουρα μία πολύ δυναμική εκκίνηση με τους πίσω να καταβροχθίζουν θέσεις, είχαμε προβλέψει ακριβώς αυτό που έγινε, προφανώς χωρίς την επαφή Yamaha και Honda.

Οι δύο Ducati κάνουν μία καταπληκτική εκκίνηση, ακριβώς όπως ήταν και αυτό βέβαιο πως θα συμβεί και φεύγουν μπροστά. Πίσω τους ο Bastianini και ο Aleix Espargaro.

Όμως από την 13^η θέση ο Marc Marquez έχει πάρει την εξωτερική γραμμή μαζί με τον Binder που αντίστοιχα εκτοξεύει την KTM σε θέσεις και στην πρώτη στροφή έχουν ήδη πέντε θέσεις διαφοράς, ο Binder καταφέρνει μετά το χάος της πρώτης στροφής που αρχίζουν οι εμπρός να κάνουν μία γραμμή, να μπει πίσω από τον Aleix Espargaro και ο Marquez είναι πίσω του, έχοντας τον Quartararo στον πίσω του τροχό.

Στην έξοδο της τρίτης στροφής ο πίσω τροχός του Marquez χάνει πρόσφυση, γλιστρά και ο Marc κόβει στιγμιαία για να γλιτώσει το highside αλλά αυτό δεν αφήνει περιθώριο στον Quartararo που ήταν κολλημένος πίσω του.

Η Yamaha συγκρούεται με το πίσω μέρος της Honda και ο πρώτος στο πρωτάθλημα βρίσκεται στο έδαφος. Για ένα κλάσμα η μοτοσυκλέτα είναι πάνω στο στήθος του, καταφέρνοντάς του μερικές άσχημες μελανιές για τις οποίες αργότερα θα εξετασθεί διεξοδικά φοβούμενος πως μπορεί να κρύβουν ακόμη και κάταγμα.

Πραγματικός ήρωας εδώ ο Alex Rins που ήταν στην εξωτερική πλευρά και πιο πίσω. Αποφεύγει Quartararo και Yamaha και με το run-off να τελειώνει πατά στο χώμα, την ξέρει καλά την τέχνη, και επιστρέφει μέσα στην πίστα έχοντας αποφύγει να πατήσει τον άτυχο Fabio.

Η φάση αυτή όμως δεν έχει τελειώσει εδώ. Η μοτοσυκλέτα του Marquez δεν συμπεριφέρεται σωστά και αυτό το καταλαβαίνει αμέσως μόλις πάει να ενεργοποιήσει το holeshot όπου κλειδώνει σε μία θέση και σπρώχνει την μοτοσυκλέτα προς τα αριστερά. Ένα κομμάτι από το φαίρινγκ του Quartararo έχει μείνει επάνω στην RC213V προκαλώντας το πρόβλημα αυτό. Μόνο που αριστερά είναι ο Nakagami που πλέον η μοτοσυκλέτα του Marquez του τραβάει το κλιπον και δεν μπορεί να κάνει και πολλά, πέφτει πριν από την πιο χαρακτηριστική διπλή στροφή της πίστας και έχει από πίσω του 6-7 αναβάτες που πασχίζουν να μην τον πατήσουν.

Ευτυχώς το καταφέρνουν όλοι με τον Pol Espargaro να έχει μία σύντομη αλλά ανώδυνη επαφή με την πεσμένη Honda της LCR από την οποία ξεφεύγει.

Ως προς το πρώτο κομμάτι τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, εκτός από το να μην περάσει ο Marquez πέντε αναβάτες με την μία. Ο ίδιος ο Lin Jarvis το χαρακτήρισε ένα αγωνιστικό συμβάν, οπότε κανείς δεν χρειάζεται να προσθέσει κάτι μετά από αυτό. Όταν δίνει τέλος η πλευρά του πεσμένου τότε δεν υπάρχουν προσθέσεις. Είναι βέβαια εξαιρετικά εκνευριστικό για την Yamaha όλο αυτό που έγινε, είναι εκνευριστικό και για εμάς του θεατές γιατί χάσαμε μία μάχη που σίγουρα θα έγινε ο Quartararo τουλάχιστον για μία από τις θέσεις του βάθρου.

Το περιστατικό με τον Nakagami είναι πιο περίεργο, επίσης το χαρακτήρισε έτσι και ο Lin Jarvis, αλλά πράγματι φαίνεται πως η εξήγηση που έδωσε ο Marquez είναι αληθινή ενώ φαίνονται και τα κομμάτια του φαίρινγκ. Μόνη ένσταση εδώ, αν θα έπρεπε να είχε σταματήσει πιο πριν, αν το είχε καταλάβει αλλά ήθελε να ρισκάρει να δει να είναι κάτι απλό από το οποίο μπορεί να ανακάμψει. Θα επεκταθούμε και στην ανάλυση του αγώνα, αλλά όλα τα πλάνα από τις κάμερες των άλλων μοτοσυκλετών αυτή την στιγμή επιβεβαιώνουν την εξήγηση.

Από εκεί και πέρα οι δύο Ducati φεύγουν μπροστά. Ο Bagnaia ανοίγει την ψαλίδα για λίγο, οπότε ο Binder που είχε φτάσει και στην δεύτερη θέση ψαλιδίζεται γρήγορα από τον Miller και αμέσως μετά και από τον Bastianini.

Ο Bastianini ξέρει πως μπορεί να μείνει κοντά στον Bagnaia, ήταν από τους ταχύτερους αναβάτες σε όλες τις δοκιμές και ο Miller δεν ακολουθεί στο ίδιο επίπεδο.

Πίσω από τον Binder που τώρα είναι στην 4^η θέση είναι ο Aleix Espargaro που δεν κάνει καμία πραγματική κίνηση να τον περάσει. Όπως θα πει στην μεγάλη συνέντευξη μετά τον αγώνα, θεωρεί τον Binder ένα από τους κορυφαίους τρεις αναβάτες αυτή την στιγμή.

Ναι, έναν από τους τρεις, άρα τον βάζει πάνω από τον ίδιο! Οπότε περίμενε να καταστρέψει ο Binder το ελαστικό του πιο γρήγορα καθώς πάλευε με τα ηλεκτρονικά της KTM που δεν δουλεύουν το ίδιο με της Aprilia. Είχε νόημα να τον περάσει βέβαια γιατί στον έκτο γύρο ο Bastianini περνά τον Miller, που όπως είπαμε τον καθυστερούσε, και αμέσως μετά ακολουθεί ο Binder και σχεδόν αμέσως και ο Quartararo.

Ο Miller έχασε στον 7^ο γύρο τρεις θέσεις και κατέληξε 5^ος μπροστά από τον Martin και τον Zarco που ουδέποτε τον ενοχλούν.

Ο αγώνας από εδώ και πέρα είναι μαγικός αν ξέρεις τι σημαίνει οδήγηση και αντιλαμβάνεσαι τι κάνουν οι δύο πρώτοι που φτάνουν να χώσουν 4 δευτερόλεπτα στην τριάδα που παλεύει για την τελευταία θέση του βάθρου.

Η δύναμη που χρειάζεται για να στρίψεις μία τέτοια μοτοσυκλέτα σε αυτές τις ταχύτητες και στην συγκεκριμένη πίστα είναι τεράστια και οι δυο τους παίζουν ένα αντρικό μπαλέτο που όταν ακούς κάποιον να λέει «μα δεν είχε θέαμα» δεν γίνεται παρά να γελάσεις με την άγνοια. Διότι το θέαμα των τεσσάρων δευτερολέπτων από γύρους στο όριο με ρίσκο που δεν πρέπει να το αντιληφθείς πως είναι συνέχεια εκεί, είναι τεράστιο πραγματικά και δείχνει και το επίπεδο των αναβατών της Ducati, όπως θα είναι η σύνθεση του χρόνου.

Είναι κρίμα γιατί θα έπρεπε να είχαμε και τον Marquez και τον Quartararo να παλεύουν εκεί και είναι βέβαιο πως θα το έκαναν. Είναι πραγματικά κρίμα και ταυτόχρονα είναι όλοι πολύ τυχεροί και περισσότερο από όλους ο Nakagami που δεν υπήρξε τραυματισμός.

Από την άλλη έχουν γίνει ατυχίες τέτοιες σε όλους που μάχονταν για το πρωτάθλημα, μαζί με τον Bagnaia και μάλλον ήταν η σειρά του Quartararo να ξεμείνει από τύχη.

Στους τελευταίους τρεις γύρους καμία θέση του βάθρου δεν είναι σίγουρη γιατί ο Bastianini κάνει επίθεση στον Bagnaia την κερδίζει και αμέσως την χάνει, ενώ στον τελευταίο γύρο τα δίνει όλα για όλα και περνά ξανά εμπρός.

Ο Aleix Espargaro τα καταφέρνει τελικά να περάσει τον καλύτερο από αυτόν αναβάτη, όπως είπε για τον Binder, μόλις τα ελαστικά έκαναν την διαφορά τους μεγαλύτερη και εμείς εμπρός βλέπουμε μία επανάληψη της προηγούμενης μάχης στο Misano αλλά με ακριβώς την ανάποδη κατάληξη αυτή την φορά. Είναι φοβερό αυτό που γίνεται στα MotoGP να βλέπεις δηλαδή να επαναλαμβάνονται οι ίδιες φάσεις, με τους ίδιους οδηγούς μέσα στην ίδια σεζόν και να καταλήγει αλλιώς. Όχι πάντα, αν θυμάστε τις φάσεις Dovizioso και Marquez ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα παραδείγματα, αλλά πράγματι οι ομοιότητες συμβαίνουν συχνά.

Με την πτώση Quartararo που είναι και η μοναδική Yamaha στην δεκαπεντάδα, αν και σήμερα έσωσε την τιμή των όπλων ο Crutchlow που τερμάτισε στην 14^η θέση παλεύοντας για λίγο με τον Vinales.

Η Yamaha είχε ίδιους βαθμούς στο πρωτάθλημα κατασκευαστών με την Aprilia που τις λείπουν δύο μοτοσυκλέτες για να πιάσει την Yamaha…

Το γράφαμε και αυτό εχθές πως το πρωτάθλημα κατασκευαστών είχε πρακτικά τελειώσει και πράγματι σήμερα τελείωσε κιόλας ενώ έχουμε άλλους τρεις αγώνες.

Η Ducati είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια στο πρωτάθλημα κατασκευαστών και μάλιστα με τρόπο αναμφισβήτητο φέτος. Έγινε επίσης ξεκάθαρο πως δεν υπάρχουν εσωτερικές οδηγίες, όταν μιλάμε για την νίκη. Εκτός βέβαια αν η νίκη αυτή δίνει ή όχι το πρωτάθλημα. Εκεί με βάση το πόσο το θέλει η Ducati που έχει επενδύσει τα περισσότερα χρήματα, είναι δύσκολο να το αφήσει στην κρίση των αναβατών…

Αποτελέσματα αγώνα:

1	23 EneaBastianini Gresini Racing MotoGP	Ducati	168.4	41'35.4620
2	63 FrancescoBagnaia Ducati Lenovo Team	Ducati	168.4	+0.042
3	41 AleixEspargaro Aprilia Racing	Aprilia	168	+6.139
4	33 BradBinder Red Bull KTM Factory Racing	KTM	168	+6.379
5	43 JackMiller Ducati Lenovo Team	Ducati	167.9	+6.964
6	89 JorgeMartin Prima Pramac Racing	Ducati	167.6	+12.030
7	10 LucaMarini Mooney VR46 Racing Team	Ducati	167.6	+12.474
8	5 JohannZarco Prima Pramac Racing	Ducati	167.6	+12.655
9	42 AlexRins Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	167.6	+12.702
10	72 MarcoBezzecchi Mooney VR46 Racing Team	Ducati	167.3	+16.150
11	88 MiguelOliveira Red Bull KTM Factory Racing	KTM	167.3	+17.071
12	73 AlexMarquez LCR Honda CASTROL	Honda	167.2	+18.463
13	12 MaverickViñales Aprilia Racing	Aprilia	167.2	+18.730
14	35 CalCrutchlow WithU Yamaha RNF MotoGP Team	Yamaha	167.1	+20.090
15	44 PolEspargaro Repsol Honda Team	Honda	166.6	+27.588
16	87 RemyGardner Tech3 KTM Factory Racing	KTM	166.5	+28.805
17	21 FrancoMorbidelli Monster Energy Yamaha MotoGP	Yamaha	166.4	+30.422
18	40 DarrynBinder WithU Yamaha RNF MotoGP Team	Yamaha	166.3	+31.330
19	49 FabioDi Giannantonio Gresini Racing MotoGP	Ducati	166.3	+31.595
20	25 RaulFernandez Tech3 KTM Factory Racing	KTM	166	+36.160
	93 MarcMarquez Repsol Honda Team	Honda	125.1	22 laps
	30 TakaakiNakagami LCR Honda IDEMITSU	Honda	0
	20 FabioQuartararo Monster Energy Yamaha MotoGP	Yamaha	0

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!