MotoGP Αργεντινή – Όλα όσα θα μπορούσαν να γίνουν

Έγιναν όλα τα σενάρια στις δοκιμές…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

7/4/2018

Πληθώρα συμβάντων επιφύλαξε η Αργεντινή στις δοκιμές και την χρονομέτρηση για τον αυριανό αγώνα, όπου έγιναν όλα όσα θα μπορούσαν να γίνουν… από τον καιρό, την πρόσφυση που ήταν σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα, ερχόταν με μεγάλα κύματα και μετά εξαφανιζόταν, από αναβάτες που χρησιμοποιούσαν την μοτοσυκλέτα τους σαν τορπίλη, μεταγραφικά σενάρια, ενδοοικογενειακά καβγαδάκια… Απίστευτη δράση λοιπόν στην Αργεντινή, με τον αυριανό αγώνα να είναι επίσης εκτός προβλέψεων.. όλα μπορούν να συμβούν! Κυρίως αν δεν βρέχει κι αν δεν ξεφύγει ο Marquez μπροστά..

Επικράτησε ο Jack Miller για την pole position, και είναι μία από τις πιο σκληρά, πιο απίστευτα κερδισμένες pole position των MotoGP. Μία βασική παρατήρηση: Ο βασικός λόγος που η βροχή φέρνει τεράστιες ανακατατάξεις και οδηγοί της «πίσω γραμμής» είναι μπροστά έχει να κάνει με το ρίσκο. Απλά και ξεκάθαρα, γιατί το λένε οι ίδιοι άλλωστε.

Ήμουν το 2016 στο Assen παρακολουθώντας εκείνον τον τραγικό αγώνα, που σταμάτησε, ξεκίνησε και πάλι, είχε όλα όσα δεν θα έπρεπε να έχει και στο τέλος κέρδισε ο Miller.. Ήταν μία μαγική στιγμή για τον Αυστραλό, τον έβλεπα πόσο πολύ απολάμβανε να έχει κερδίσει και μάλιστα σε έναν τέτοιο αγώνα, και λίγο αργότερα τον ξανά πέτυχα και τον ρώτησα απλά για να πάρω μία ξεκάθαρη απάντηση. «Είναι χαρά μας να παίρνουμε το ρίσκο, γιατί είναι μία ευκαιρία να φανούμε και να ξεχωρίσουμε, που αλλιώς δεν θα γίνει». Αν τώρα θέλετε το καλύτερο παράδειγμα για αυτή ακριβώς την πρακτική της «πίσω γραμμής» δεν έχετε παρά να δείτε τις σημερινές δοκιμές. Ο Miller πήρε το μεγαλύτερο ρίσκο που θα μπορούσε κανείς, ένα ρίσκο – για να γίνει αντιληπτό και με άλλο παράδειγμα – που ούτε ο Zarco δεν ήθελε να πάρει! Μάλιστα, αν δεν φτάνουν τα ίδια τα λόγια του Miller, τότε αυτό αρκεί για να συνειδητοποιήσει κανείς το μέγεθος του ρίσκου.

έσωσε κάτι τέτοιο..

Θα ήταν εξαιρετικό να δούμε ολόκληρους τους τελευταίους γύρους του Miller, γιατί στα σημεία που η πίστα δεν είχε στεγνώσει είχε απανωτά «σωσίματα Marquez» και δεν έχουν καταγραφεί όλα: Ναι ο Miller είχε μπει με slick ενώ υπήρχε μία στενή γραμμή που είχε στεγνώσει και στροφές που ήταν τελείως βρεγμένες. Αυτό το ρίσκο δεν θα το έπαιρνε κανείς που έχει το μυαλό του στο πρωτάθλημα, αλλά το πήρε ο Miller, κι αφού του βγήκε και κέρδισε την pole position, μαγκιά του. Όπως ακριβώς το 2016 στο Assen, είναι εξαιρετικός αναβάτης στην βροχή και μέρος της επιτυχίας αυτής οφείλεται και στην τύχη, επίσης δικά του, παλαιότερα λόγια..

...αλλά κι αυτό, σε ένα τεράστιο ρίσκο που του απέδωσε

Ωστόσο και ο Espargaro τα ίδια έκανε στην Q1, κάνοντας έναν τελευταίο γύρο στην καρό σημαία, που η Aprilia θα θυμάται για καιρό, είναι γιατί τα ηλεκτρονικά της δούλεψαν στο μέγιστο βαθμό και κατάφεραν να βοηθήσουν στην επικράτηση.. Αμέσως μετά ήταν ο παράγοντας τύχης - που έχει πει και ο Miller- γιατί της Aprilia λιγόστεψε και ο Espargaro είχε έξοδο, ευτυχώς ανώδυνη, ευτυχώς καταφέρνοντας να συνεχίσει.

Σήμερα αυτό ήταν το πιο στεγνό σκηνικό που κατάφεραν να έχουν οι αναβάτες, όχι όμως πως δεν υπήρχαν προβλήματα πρόσφυσης στην επεισοδιακή Παρασκευή, όπου ο Marquez γλίτωσε μία πτώση μέσα στα pit, με το χέρι του από μηχανής θεού, που ενώ την γύρισε στις 90ο μοίρες προς την πορεία που είχε, εκεί μπροστά στους μηχανικούς του, κατάφερε να την κρατήσει όρθια.. και πιο πριν λίγο έλειψε να παρασύρει τον Vinales σε μία πτώση, όταν δεν κατάφερε να στρίψει και πέρασε τόσο ξυστά από την Yamaha, πριν βγει στο κέρπ, που ο Vinales χρειάστηκε δύο στροφές για να το ξεχάσει..

Ήταν μία επεισοδιακή ημέρα η Παρασκευή για την Moto3 επίσης, όπου το άθλημα και οι αγώνες έχασαν ένα πόντο. Κι αυτό γιατί ο Aron Canet (Estrella Galicia 0,0) τορπίλησε τον Marco Bezzecchi (Redox PruestelGP) σε μία κίνηση που ξεσήκωσε αντιδράσεις. Σωστά η οργάνωση θεώρησε αγωνιστικό συμβάν ότι έγινε και δεν τιμώρησε τον Canet, την στιγμή που δεν ήταν και έπρεπε να τιμωρηθεί: Κανένα στιγμιότυπο, από καμία κάμερα, δεν μπορεί να αποδείξει ότι το έκανε εσκεμμένα, ήταν βέβαια τόσο τραγική κίνηση που εξόργισε την ομάδα του, έφερε τον Bezzecchi σε απόγνωση να αναρωτιέται και τους πάντες στα paddock να είναι βέβαιοι για το τι συμβαίνει… εκεί που μπαίνει επίλογος στην αμφισβήτηση της φάσης βέβαια, είναι η αντίδραση της Estrella Galicia 0,0 που φρόντισε να τονίσει σε όλους τους τόνους στον Canet πώς δεν μπορεί να κάνει ποτέ ξανά κάτι τέτοιο… Ο Canet είχε εξοργιστεί με τον Bezzecchi γιατί του χάλασε τον γύρο και παρά λίγο να τον ρίξει, όταν σαν άλλος Marquez μπήκε μπροστά του λες και ο Canet ήταν ο Vinales. Η αντίδραση της εμπειρίας και του νεανικού τρόπου σκέψης είναι οι αντιδράσεις των οδηγών σε αυτές τις περιπτώσεις, ο Vinales δεν τορπίλισε κανέναν… Απογοητευμένοι λοιπόν στην ομάδα του Canet όπου απολογήθηκαν εκτός καμερών και στην Redox αρκετά αργότερα..

ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πριν, πήγαινε ευθεία...

Από εχθές - και σήμερα βέβαια-  ο Marquez είναι ο αναβάτης που έδειξε παντοδυναμία, την στιγμή που στην FP4 δεν ήταν απλά ο ταχύτερος, αλλά με διαφορά ο πιο δυναμικός αναβάτης, επίσης γιατί από εκείνους της «πρώτης γραμμής» έχει το ρίσκο ευκολότερο. Στην βροχή λοιπόν ήταν αήττητος με τεράστια διαφορά, και χάρισε απανωτά στιγμιότυπα, όπως και όλες οι Honda, μαζί με του Crutchlow. Ο Pedrosa μπορεί τελικά να πήρε την δεύτερη θέση, που θα ήταν πρώτη αν ο Miller δεν κουβαλούσε μισό τόνο κοκκαλάκια νυχτερίδας μαζί του, αλλά οι Honda έχουν λατρέψει την Αργεντινή με την προβληματική πρόσφυση. Ο Rossi θα μπορούσε να κάνει την διαφορά, αν είχε άλλη μία ημέρα στεγνού όσο ακόμα η Yamaha ψάχνει τα ηλεκτρονικά..

Ο Dovizioso και ο Lorenzo είχαν επίσης άλλα προβλήματα… Είναι απόλυτα λογικό για τον Ιταλό να ζητά ακριβά το κόκκινο στην στολή, για να τον κρατήσει η Ducati μετά την περσινή σεζόν αλλά και με την εξέλιξη που έχει κάνει τώρα στη μοτοσυκλέτα. Κι όλα αυτά την στιγμή που η Ducati είχε κάνει μία από τις πιο ακριβές μεταγραφές, που ακόμα δεν έχει εξαργυρώσει. Ο Lorenzo από την άλλη είναι σε τέλμα αν δεν φέρει αποτέλεσμα άμεσα, και φυσικά αντιδρά, από την πλευρά του έχει κάνει υπερπροσπάθεια για να φέρει την μοτοσυκλέτα στα μέτρα του και έχει θυσιάσει μία σεζόν που σε άλλη ομάδα θα κυνηγούσε το βάθρο, αυτός έτσι το βλέπει. Είναι λογικό λοιπόν να υπάρχουν τώρα ενδοοικογενειακές τριβές, όσο η φετινή μεταγραφική περίοδος βαίνει ανεξέλεγκτη..

Σήμερα ο Lorenzo έδειξε πως μπορεί να φέρει την αλλαγή εντός της Ducati, κι αυτό κάνει ακόμα πιο δύσκολο να πάρουν οι Ιταλοί την απόφαση για το τι θα κάνουν την επόμενη σεζόν και το πόσα θα προσφέρουν στον Dovizioso για να μείνει..

Η Αργεντινή έφερε λοιπόν τα πάνω κάτω στις δοκιμές και ο αυριανός αγώνας αναμένεται με τεράστιο ενδιαφέρον, καθώς έχει όλα τα σενάρια ανοικτά και καμιά δεκαριά αναβάτες να διεκδικούν την πρώτη θέση!

 

 

 

  

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.