MotoGP: Δεύτερη νίκη Quartararo σε βάθρο Yamaha και αγώνα-επιβίωση

Αγωνιζόντουσαν απέναντι στις συνθήκες!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

26/7/2020

Με 60^ο Κελσίου σε σημεία της ασφάλτου και κάνοντας έναν αγώνα επιβίωσης για τα ελαστικά, τους κινητήρες και φυσικά τους ίδιους, οι αναβάτες έζησαν αυτό που ήξεραν πως τους περιμένει, έναν αγώνα στην σάουνα που μας έφερε ένα βάθρο μόνο Yamaha!

Δεν έχει σημασία για την επιτυχία της Yamaha -αυτή την στιγμή- που έλειπε ο καλύτερος οδηγός που έχουν τα MotoGP καθώς ακόμη κι αν έτρεχε ο Marquez δεν θα μπορούσε να αλλάξει το αποτέλεσμα με τον σοβαρό τραυματισμό που είχε. Θα έπαιρνε πόντους όμως, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα και είχαμε απίστευτο αριθμό πτώσεων και εγκαταλείψεων.

Ξεκινήσαμε από πολύ νωρίς, με μία άσχημη στιγμή της ανανεωμένης ΚΤΜ που δείχνει πως θα μπορούσε να παίξει καλύτερο ρόλο σήμερα. Ο Oliveira όμως ψαλιδίστηκε από τον Binder στην πρώτη στροφή μετά την εκκίνηση ενώ λίγο αργότερα ο Binder θα γλιστρούσε εξαιτίας των ελαστικών και της θερμοκρασίας και θα σημείωνε ένα άσχημο και οδυνηρό highsiding. Ο Pol Espargaro επίσης θα έμπλεκε στις πιο πίσω θέσεις και ο Iker Lecuona, ο νεαρότερος της Tech3 θα σημείωνε κι αυτός πτώση. Μία άτυχη ημέρα για την ΚΤΜ που όμως δείχνει πολλά βήματα βελτιωμένη συγκριτικά με πέρσι!

Η κακιά στιγμή για τον Vinales ήταν στην έναρξη του αγώνα. Όταν προσπάθησε να περάσει τον Quartararo, ή καλύτερα στην δεύτερη προσπάθειά του. Στην πρώτη έβαλε την μοτοσυκλέτα σε θέση για προσπέραση αλλά δεν ήταν τελικά η κατάλληλη στιγμή. Προσπάθησε ξανά και άνοιξε γραμμή βγαίνοντας με αποτέλεσμα να τον περάσει και ο Rossi που αμέσως μετά την εκκίνηση είχε καταφέρει να κερδίσει μία θέση, η εκκίνηση είπαμε δεν ήταν καλή για την ΚΤΜ, και έτσι να γίνει Yamaha όλες οι θέσεις του βάθρου.

Στην διάρκεια του αγώνα τα πράγματα θα εξελίσσονταν έτσι ώστε να ξανά γυρίσουν όπως ήταν κάτα την εκκίνηση. Αμέσως μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του Vinales να περάσει τον Quartararo, ο νεαρός Γάλλος έμεινε μόνος του εμπρός καθώς ο Rossi κρατούσε σταθερά την δεύτερη θέση και ο Vinales δεν γινόταν να περάσει. Δεν τον καθυστερούσε όμως ο Rossi, απλά ο Ισπανός δεν άντεχε, όπως ο ίδιος είπε, πίσω από την Yamaha. Δεν μπορούσε να αναπνεύσει και δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί, με αποτέλεσμα οι προσπάθειες που έκανε να περάσει τον Rossi να είναι εξ αρχής καταδικασμένες να μην πετύχουν! Ανοίγοντας γραμμή επέτρεψε στον Miller και τον Bagnaia να τον περάσουν με τον Morbidelli αμέσως μετά!

Ο Petrucci είχε πτώση και η μόνη εργοστασιακή Ducati που έμεινε στον αγώνα ήταν του Dovizioso που ωστόσο δεν μπορούσε να ανέβει θέσεις εύκολα, αν και στο warm-up σήμερα είχαν βρει ένα σετ ρυθμίσεων που θα ήταν καλύτερο από το υπόλοιπο τριήμερο.

Εκμεταλλευόμενος ο Bagnaia τα μικρο-λάθη που όλοι έκαναν από τον Rossi και πίσω, πέρασε δεύτερος και σε τεράστια διαφορά από τον Quartararo που η αρχική μάχη ανάμεσα στις δύο εργοστασιακές Yamaha του έδωσε τον χρόνο να φύγει μπροστά. Κι όχι μόνο αυτό αλλά πρόσθετε δέκατα σε κάθε γύρο!

Λίγο αργότερα ο Miller που είχε βέβαιη θέση στο βάθρο και είχε καταφέρει να φτάσει έως και δεύτερος, θα έπεφτε. Ο κινητήρας του Morbidelli θα έσπαγε στην ευθεία, παρά τρίχα δεν θα τον πατούσε και η KTM του Espargaro και σε αυτό το σημείο η αγωνία μήπως συμβεί το ίδιο και στον Quartararo ήταν πρώτα διάχυτη στο box της ομάδας και μετά στους τηλεθεατές! Ακριβώς όπως έγινε και με τον Rossi στον προηγούμενο αγώνα, ο κινητήρας της Petronas θα παρέδιδε το πνεύμα.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι προνόμιο της Yamaha αυτό, παρόλο που ήδη έχουν πρόβλημα με τον αριθμό κινητήρων που έχουν χρησιμοποιήσει. Λευκός καπνός άρχισε να βγαίνει από τον Bagnaia αμέσως μετά από την εγκατάλειψη του Morbidelli. Την πρώτη μαύρη δεν την είδε και συνέχισε σε μερικά δραματικά δευτερόλεπτα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε highsiding και την πίστα γεμάτη λάδια. Πίσω του οι δύο εργοστασιακές Yamaha με πρώτο τον Rossi. Ευτυχώς ο Bagnaia πήρε το μήνυμα και βγήκε εκτός πίστας από ένα σίγουρο βάθρο! Έκδηλη η απογοήτευσή του που δεν την άφησε να κρυφτεί και κανείς δεν τον αδικεί για αυτό…

Ο δρόμος ανοικτός για τις εργοστασιακές Yamaha, οι βασικοί ανταγωνιστές είχαν εξαφανιστεί και ο Quartararo μπροστά έκανε τον δικό του αγώνα, κόντρα μόνο στην αφόρητη ζέστη! Ο Vinales άρχισε πέντε γύρους πριν από το τέλος να ψάχνει την κατάλληλη ευκαιρία και ένα άνοιγμα της γραμμής από τον Rossi του σέρβιρε την δεύτερη θέση έτοιμη, ακριβώς όπως την είχε χάσει και ο ίδιος από την αρχή.

Σε έναν αγώνα επιβίωσης, σκληρή υπενθύμιση για το γεγονός πως κανονικά τα MotoGP έπρεπε τώρα να είναι σε διακοπές, η Yamaha κάλυψε όλο το βάθρο και ο Quartararo έγινε ο δεύτερος νεότερος στην ιστορία που κερδίζει συνεχόμενους αγώνες. Ο πρώτος είναι ο Marquez… ο μεγάλος απών για σήμερα…

Θέση	Βαθμοί	Ν.	Αναβάτης	Εθν.	Ομάδα	ΜΟΤΟ	Km/h	Χρόνος
1	25	20	Fabio QUARTARARO	FRA	Petronas Yamaha SRT	Yamaha	160.3	41'22.666
2	20	12	Maverick VIÑALES	SPA	Monster Energy Yamaha MotoGP	Yamaha	160.0	+4.495
3	16	46	Valentino ROSSI	ITA	Monster Energy Yamaha MotoGP	Yamaha	159.9	+5.546
4	13	30	Takaaki NAKAGAMI	JPN	LCR Honda IDEMITSU	Honda	159.9	+6.113
5	11	36	Joan MIR	SPA	Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	159.8	+7.693
6	10	4	Andrea DOVIZIOSO	ITA	Ducati Team	Ducati	159.5	+12.554
7	9	44	Pol ESPARGARO	SPA	Red Bull KTM Factory Racing	KTM	159.2	+17.488
8	8	73	Alex MARQUEZ	SPA	Repsol Honda Team	Honda	159.0	+19.357
9	7	5	Johann ZARCO	FRA	Hublot Reale Avintia	Ducati	158.8	+23.523
10	6	42	Alex RINS	SPA	Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	158.6	+27.091
11	5	53	Tito RABAT	SPA	Hublot Reale Avintia	Ducati	158.1	+33.628
12	4	38	Bradley SMITH	GBR	Aprilia Racing Team Gresini	Aprilia	158.0	+36.306
13	3	35	Cal CRUTCHLOW	GBR	LCR Honda CASTROL	Honda	151.1	1 Lap
Πτώσεις - Εγκαταλείψεις
		63	Francesco BAGNAIA	ITA	Pramac Racing	Ducati	160.1	6 Laps
		21	Franco MORBIDELLI	ITA	Petronas Yamaha SRT	Yamaha	159.9	9 Laps
		33	Brad BINDER	RSA	Red Bull KTM Factory Racing	KTM	158.1	13 Laps
		9	Danilo PETRUCCI	ITA	Ducati Team	Ducati	159.2	14 Laps
		43	Jack MILLER	AUS	Pramac Racing	Ducati	159.6	15 Laps
		41	Aleix ESPARGARO	SPA	Aprilia Racing Team Gresini	Aprilia	158.5	17 Laps
		27	Iker LECUONA	SPA	Red Bull KTM Tech 3	KTM	156.7	20 Laps
Εκτός πριν κλείσουν γύρο:
		88	Miguel OLIVEIRA	POR	Red Bull KTM Tech 3	KTM		0 Lap

Θεατές δεν υπήρχαν στην πίστα, αλλά ο Rossi έχει κοινό και χωρίς αυτούς... από τους ίδιους τους αναβάτες έως το βοηθητικό προσωπικό...

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!