MotoGP: Δοκιμές Sepang

Άνοιξε η αυλαία για το 2023
sepang
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

6/2/2023

Όπως πάντα οι τρεις πρώτες μέρες των επισήμων δοκιμαστικών της νέας σεζόν των MotoGP είναι αποκλειστικά για τους δοκιμαστές των εργοστασίων και τους rookies της κατηγορίας. Οπότε και φέτος η πίστα της Μαλαισίας άνοιξε τις πύλες της και οι ήχοι των εξατμίσεων από τους κινητήρες του 2023 αναστάτωσαν την περιοχή.

Μέχρι να κάνουν τις πρώτες βόλτες τους οι εργοστασιακοί αναβάτες τις επόμενες ημέρες, τα μάτια όλων ήταν στραμμένα στον Cal Crutchlow και το box της Yamaha, καθώς μετά τις δοκιμές της Valencia την επόμενη ημέρα του τελευταίου αγώνα του 2022, ο Fabio Quartararo είχε δηλώσει πως ο κινητήρας του 2023 δεν είχε καμία βελτίωση, ενώ όταν των είχαν δοκιμάσει για πρώτη φορά στο Misano λίγους μήνες πριν έμοιαζε πολύ πιο ανταγωνιστικός.

1

Και όταν λέμε ανταγωνιστικός για την περίπτωση της Yamaha, εννοούμε φυσικά την δύναμη ψηλά και την επίτευξη υψηλής τελικής ταχύτητας χωρίς τη βοήθεια slipstreaming. Στους υπόλοιπους τομείς η M1 ήταν άκρως ανταγωνιστική και έως το 2021 αποτελούσε την πιο ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα. Όμως το 2022 φάνηκε πως σε συνθήκες χρονομετρημένων και αγώνα ήταν αναγκασμένοι σε πολλές πίστες να θυσιάζουν την ομοιογένεια της μοτοσυκλέτας για την επίτευξή υψηλότερης τελικής και αυτό είναι σοβαρές επιπτώσεις στη συμπεριφορά των ελαστικών. Τα παράπονα όλων των αναβατών για έλλειψη πρόσφυσης του πίσω τροχού, αλλά και η υπερπροσπάθεια του Fabio Quartararo από τη μέση του πρωταθλήματος και μετά να μείνει στην κορυφή της βαθμολογίας ήταν εξόφθαλμη.

Τώρα στη Sepang ο Cal Crutchlow κατάφερε να επιτύχει τελική ταχύτητα 330km/h που είναι 3km/h παραπάνω από τα 327km/h που πέτυχαν την προηγούμενη σεζόν στη Μαλαισία. Υπολείπονται ακόμα 8km/h τελικής από την μέγιστη των Ducati, όμως οι συνθήκες στην πίστα δεν ήταν ιδανικές καθώς ήταν βρεγμένη για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Οι χρόνοι ήταν σχεδόν ένα δευτερόλεπτο πιο αργοί από πέρσι λόγω της βρώμικης πίστας και της βροχής, οπότε αναμένουμε να δούμε ακόμα υψηλότερη τελικής ταχύτητα από τις Yamaha όταν η πρόσφυση της ασφάλτου επιτρέψει μεγαλύτερες ταχύτητες εξόδου και πιο οριακά φρεναρίσματα στις ευθείες.

2

Σε κάθε περίπτωση η επίτευξη υψηλότερης τελικής ταχύτητας είναι ένα καλό δείγμα βελτίωσης της δύναμη του κινητήρα για το 2023, αλλά και της αεροδυναμικής του φαίρινγκ. Ο βρετανός αναβάτης έχει να δοκιμάσει δύο μοτοσυκλέτες με τον καινούριο κινητήρα του 2023 και μία με κινητήρα του 2022. Προφανώς οι δύο καινούριες με τον κινητήρα του 2023 έχουν διαφορετικές ρυθμίσεις ηλεκτρονικών και διαχείρισης της τροφοδοσίας ώστε να δουν πόσο επηρεάζεται η συμπεριφορά των ελαστικών στη διάρκεια του αγώνα και τον έναν γρήγορο γύρο των χρονομετρημένων και η μοτοσυκλέτα του 2022 είναι εκεί για να έχουν άμεση σύγκριση στις ίδιες ακριβώς συνθήκες.

Πέρα από την Yamaha, ενδιαφέρον είχε και η πρώτη παρουσία του πρωταθλητή 2022 της Moto2 Augousto Fernandez πάνω στη σέλα της κόκκινης GASGAS, σημειώνοντας μάλιστα τον δεύτερο ταχύτερο χρόνο μετά τον Crutchlow με μόλις 0,185’ διαφορά. Το παρόν στη Μαλαισία έδωσαν και οι δύο δοκιμαστές της KTM, όπου η δουλειά του Dani Petrosa ήταν να βρίσκεται στην ομάδα του Jack Miller βοηθώντας την προσαρμογή του Αυστραλού στη εντελώς διαφορετική αυστριακή μοτοσυκλέτα.

3

Στη Honda είχε πολύ δουλειά προετοιμασίας να κάνει ο Stefan Bradl πριν καβαλήσουν τις νέες μοτοσυκλέτες ο Marc Marquez, ο Alex Rins και ο Joan Mir. Όπως και οι υπόλοιποι κατασκευαστές, το HRC είχε για τον Bradl δύο μοτοσυκλέτες του 2023, όπου η κάθε μία από αυτές είχε διαφορετικό πλαίσιο και ένα νέο φαίρινγκ και εξατμίσεις που δεν τα είχαμε δει στα δοκιμαστικά της Valancia.

Για την Aprilia τα δοκιμαστικά δεν ξεκίνησαν καλά, καθώς αντιμετώπισαν αρκετά τεχνικά προβλήματα που κράτησαν τις μοτοσυκλέτες για αρκετή ώρα εκτός πίστας. Οπότε πέραν του νέου φαίρινγκ δεν είχαν την ευκαιρία να μας δείξουν τι άλλο καινούριο έχουν για το 2023.

Όμως ακόμα η Ducati που θεωρητικά έχει το μικρότερο άγχος για την βελτίωση των μοτοσυκλετών της, έφερε ένα νέο φαίρινγκ και σίγουρα θα δούμε να δοκιμάζει διάφορα εξαρτήματα τις επόμενες ημέρες με τους αναβάτες της, όπως είχε κάνει και πέρσι τέτοια εποχή.

4

    

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.