MotoGP: Δραματική μέρα στο Mugello και μία άξια νίκη για Quartararo

Κυριάρχησαν οι πτώσεις στα MotoGP

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

30/5/2021

Με βαρύ πέπλο εξελίχθηκε ολόκληρη η αγωνιστική δράση στο Mugello, θρηνώντας τον χαμό του Jason Dupasquier που έχασε την ζωή του στο νοσοκομείο Careggi της Φλωρεντίας, συνέπεια τραυματισμού του σε περιστατικό με εμπλοκή πολλών αναβατών στην Q2. Η τραγικότερη εξέλιξη για έναν πολύ νεαρό και ανερχόμενο αναβάτη, υπενθυμίζοντας τους κινδύνους αυτού του αθλήματος που παρά τις τεράστιες τεχνολογικές εξελίξεις και τα πλέον αυστηρά μέτρα, συνεχίζει να θρηνεί αναβάτες.

Όλοι οι αναβάτες έστειλαν τα συλλυπητήριά τους, με τον Mir να τοποθετεί με λίγες λέξεις το κλίμα, λέγοντας πως έβαλε το κράνος στην μνήμη του Dupasquier.

Η εκκίνηση για τα MotoGP αναμενόταν καυτή με την Ducati στις πρώτες θέσεις και το γεγονός πως έχουν από τις καλύτερες εκκινήσεις στο grid, αλλά είναι η Yamaha και ο Quartararo που ξεσφράγισαν τον φάκελο με τα στερεότυπα, ασχέτως αν τελικά πρώτος έστριψε ο Bagnaia έχοντας πάρει την εσωτερική γραμμή. Το γεγονός πως ο Quartararo κρατήθηκε εμπρός δείχνει τον τεράστιο δρόμο που έχει διανύσει η Yamaha.

Τα περιστατικά βέβαια ξεκίνησαν από τον γύρο προθέρμανσης, όταν ο Bastianini έπεσε με endo πάνω στον Zarco, ξηλώνοντας κι ένα μικρό κομμάτι από την ουρά της Ducati. Δεν μπήκε ξανά στον αγώνα ενώ από τις κάμερες που έπιασαν το περιστατατικό δεν φάνηκε ο Zarco να φρενάρει απότομο για να ζεστάνει ελαστικά. Ο Quartararo αμέσως ξεκίνησε τις επιθέσεις στον Bagnaia, την ώρα που ο Oliveira έκανε μία φοβερή εκκίνηση που τον έφερε αρκετά μπροστά, καίριο σημείο για αργότερα.

Ο Marc Marquez συγκρούεται με την KTM του Binder, πέφτει περνώντας μπροστά από τον Morbidelli που ευτυχώς δεν τον πατά αλλά βγαίνει κι εκείνος εκτός πίστας και ξανά μπαίνει ακριβώς χάνοντας αρκετές θέσεις. Ο Binder επίσης δεν κάνει καλό αγώνα από εκεί και πέρα. Ο Bagnaia ακολουθεί ανοικτές γραμμές και όλη την πίστα για να οδηγεί τον αγώνα κρατώντας τον Quartararo πίσω του και μαζί και τα ελαστικά του αλλά χάνει πρόσφυση από εμπρός και σημειώνει μία αποκαρδιωτική πτώση αφήνοντας τον Quartararo να παλέψει με τον Zarco.

Αυτή η μάχη διαρκεί ελάχιστα καθώς ο Quartararo παρόλο που δεν έχει την τελική της Ducati στην τεράστια ευθεία του Mugello, υπερτερεί παντού μέσα στην πίστα και ανοίγει γρήγορα την διαφορά. Ο Zarco ταυτόχρονα έχει θέματα με την Ducati και ο ρυθμός του θα αρχίσει σιγά – σιγά να πέφτει, ενώ παράλληλα οι Suzuki ανεβαίνουν και οι δύο. Πάλευαν αρχικά με τον Miller που δεν άφηνε πολλά περιθώρια να προσπεράσουν αλλά τελικά πέρασαν σταδιακά μπροστά του. Ο Oliveira πέρασε τον Zarco αφήνοντάς τον για τους πίσω με τον Rins να βγαίνει από την μάχη για το βάθρο καθώς έπεσε πίσω από τον Mir από δικό του λάθος, ακόμη ένα σε μία πολύ άσχημη εμφάνιση φέτος για τον αναβάτη της Suzuki που έχει την ταχύτητα να κυνηγήσει την καλύτερη θέση, αλλά παραμένει εκτός βαθμών.

Πτώση σημείωσε και ο Nakagami μετά τον Rins ανεβάζοντας τον αριθμό στις πέντε, προσθέτοντας και το endo του Bastianini πριν την εκκίνηση.

Ο Quartararo δεν έφευγε από την πρώτη θέση με τον ρυθμό που είχε και την διαφορά που είχε χτίσει οπότε ο αγώνας είχε ενδιαφέρον από εκεί και πίσω με τον Mir να παλεύει για λίγο με τον Oliveira χωρίς όμως να αποτελεί πραγματική απειλή για τον Πορτογάλο αναβάτη. Στο τέλος κράτησαν και τις θέσεις τους, καθώς ανακοινώθηκε ποινή μίας θέσης για τον Oliveira επειδή πάτησε εκτός πίστας στο τελευταίο γύρο αλλά ανακλήθηκε αμέσως μετά, γιατί το ίδιο έκανε και ο Mir ακριβώς πίσω του, επαναφέροντας το βάθρο με την σειρά τερματισμού.

Ημέρα που κανείς δεν μπορεί να πανηγυρίσει, όπως είπε και ο Quartararo, ανανεώνοντας το ραντεβού για την Καταλονία.

Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Km/h	Διαφ.
1	Fabio QUARTARARO	Yamaha	175.3	41'16.344
2	Miguel OLIVEIRA	KTM	175.1	+2.592
3	Joan MIR	Suzuki	175.1	+3.000
4	Johann ZARCO	Ducati	175.1	+3.535
5	Brad BINDER	KTM	175.0	+4.903
6	Jack MILLER	Ducati	174.9	+6.233
7	Aleix ESPARGARO	Aprilia	174.8	+8.030
8	Maverick VIÑALES	Yamaha	174.1	+17.239
9	Danilo PETRUCCI	KTM	173.7	+23.296
10	Valentino ROSSI	Yamaha	173.6	+25.146
11	Iker LECUONA	KTM	173.6	+25.152
12	Pol ESPARGARO	Honda	173.5	+26.059
13	Michele PIRRO	Ducati	173.5	+26.182
14	Alex MARQUEZ	Honda	173.3	+29.400
15	Lorenzo SAVADORI	Aprilia	173.1	+32.378
16	Franco MORBIDELLI	Yamaha	172.7	+37.906
17	Luca MARINI	Ducati	171.8	+50.306
	Takaaki NAKAGAMI	Honda	174.7	4 Laps
	Alex RINS	Suzuki	175.0	5 Laps
	Francesco BAGNAIA	Ducati	167.5	22 Laps
	Marc MARQUEZ	Honda	165.1	22 Laps
	Enea BASTIANINI	Ducati		0 Lap

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!