MotoGP - Για πρώτη φορά στην ιστορία, 5 Ducati  μονοπώλησαν τις 5 πρώτες θέσεις

Τελευταία φορά που είχε γίνει κάτι ανάλογο ήταν από τη Honda το 2003, με τη Ducati τότε στην 6η θέση
Ducati German GP 2023
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

19/6/2023

Ο εργοστασιακός Francesco Bagnaia (Ducati Lenovo Team) και ο περιφερειακός Jorge Martin (Pramac Racing) έδωσαν μια συναρπαστική μάχη σώμα με σώμα στον 7ο γύρο του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος MotoGP, στην πίστα Sachsenring στη Γερμανία, περνώντας σχεδόν ταυτόχρονα τη γραμμή τερματισμού, με τον Ισπανό να κατακτά τη νίκη –δεύτερη στο Moto GP στην καριέρα του– για μόλις 0,06 δευτερόλεπτα.

Ακολουθεί το δελτίο τύπου της Ducati:

"Από την αρχή της αναμέτρησης των 30 γύρων, ήταν ξεκάθαρο ότι για τη νίκη θα μονομαχούσαν ο Bagnaia, που ξεκίνησε από την pole position, και o Martin, που είχε κερδίσει τον αγώνα Sprint των 15 γύρων, την προηγουμένη. Ο Bagnaia οδήγησε στον πρώτο γύρο, αλλά ο Martin, έκτος στη σχάρα εκκίνησης, πέρασε μπροστά με ένα θεαματικό προσπέρασμα στο Waterfall, το σημείο όπου συνέβησαν πολλές προσπεράσεις κατά τη διάρκεια του αγώνα. Καθώς ξεμάκρυναν από τους υπόλοιπους, η μεταξύ τους διαφορά μέχρι το τέλος κυμαινόταν μεταξύ 0,6 και 0,4 δευτερολέπτων, μέχρι τους γύρους 17 έως 20, όταν ο Bagnaia πέρασε πρώτος για τρεις γύρους. Με τον Martin να περνά ξανά μπροστά από τον 24ο γύρο και μετά, όλα έδειχναν ότι η νίκη θα κρινόταν στο slipstream λίγο πριν τη γραμμή τερματισμού, αλλά το μπροστινό ελαστικό του Bagnaia κάποια στιγμή άγγιξε ελαφρά το πίσω μέρος του Martin και παρά τις καλύτερες προσπάθειες του Pecco στον τελευταίο γύρο, ο Martin ολοκλήρωσε το εξαιρετικά επιτυχημένο διήμερό του στο γερμανικό Moto GP.

O ακόμα εκτός ρυθμού Enea Bastianini, ξεκινώντας δέκατος στο grid, είχε μια σταθερή κούρσα σε αυτή τη θέση μέχρι τον 17o γύρο, όταν προσπέρασε τον Espargarò για να ανέβει ένατος, για να τερματίσει τελικά στην όγδοη θέση γενικής όταν ο Binder είχε πτώση στον 19ο γύρο.

Με τους Zarco, Bezzecchi και Marini να τερματίζουν τρίτος, τέταρτος και πέμπτος αντίστοιχα, η Ducati μονοπώλησε την πρώτη 5άδα στην κορυφαία κατηγορία για πρώτη φορά και έγινε ο πρώτος κατασκευαστής που πέτυχε κάτι τέτοιο μετά τη Honda στο GP του Ρίο ντε Τζανέιρο το 2003. Επιπλέον, οκτώ μοτοσυκλέτες Desmosedici GP τερμάτισαν στο top 9.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MotoGP, τέσσερις Ducati καταλαμβάνουν πλέον τις 4 πρώτες θέσεις της κατάταξης, με τον Bagnaia να προπορεύεται με 160 βαθμούς, 16 μπροστά από τον Martin, ο οποίος μετά τα αποτελέσματα αυτού του Σαββατοκύριακου αναδεικνύεται ως ο πλησιέστερος αντίπαλός του στη βαθμολογία.

Francesco Bagnaia (#1 Ducati Lenovo Team) – 2ος
"Ήταν διασκεδαστικό! Βρήκαμε το κάτι παραπάνω σε σχέση με χθες (προχθές), ο ρυθμός σήμερα ήταν απίστευτος και δεν το περίμενα. Νομίζω ότι για να κερδίσουμε τον Jorge χρειαζόμασταν κάτι παραπάνω σήμερα αλλά ήμασταν πολύ κοντά, αγγίξαμε ο ένας τον άλλον δύο φορές! Είμαι χαρούμενος με το αποτέλεσμα και χαρούμενος για αυτόν, άξιζε τη νίκη, οπότε ας προχωρήσουμε τώρα στο Assen με ένα υπέροχο συναίσθημα. Μπόρεσε να είναι πιο κοντά σε σύγκριση με εμένα στις εξόδους των στροφών, απλά προσπαθούσα να μεγιστοποιήσω την αίσθηση της μοτοσυκλέτας και όλα ήταν εντάξει, στον τελευταίο γύρο προσπάθησα να αντεπιτεθώ, αλλά σίγουρα πρέπει να βελτιωθούμε σε πίστες με κλειστές στροφές.  Τώρα προχωράμε στο Assen την επόμενη εβδομάδα, μία από τις αγαπημένες μου πίστες!». 

Enea Bastianini (#23 Ducati Lenovo Team) – 8ος
«Ο σημερινός αγώνας πήγε καλά και είμαι χαρούμενος. Δεν είμαι ακόμα στο 100%, αλλά είμαστε κοντά. Δεν περίμενα ότι θα μπορούσα να έχω αυτή την επίδοση μετά το Mugello, αλλά νιώθω καλά. Αυτή ήταν μια λιγότερο απαιτητική πίστα, και ενώ έπρεπε να πάρω μια μέρα άδεια μετά το GP της Ιταλίας, τώρα νιώθω έτοιμος να επιστρέψω στις προπονήσεις αμέσως! Ο σημερινός αγώνας έδειξε ότι η μοτοσυκλέτα μας αποτελεί ένα πολύ καλό πακέτο, αλλά νομίζω ότι ο Jorge και ο Pecco έκαναν επίσης τη διαφορά σε σύγκριση με τους άλλους αναβάτες της Ducati. Εξακολουθώ να μην γνωρίζω τόσο καλά την GP23, αλλά ελπίζω ότι σύντομα θα μπορέσω να παλέψω μαζί τους και για την πρώτη 5άδα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές».

Η ομάδα της Ducati Lenovo, μετά από τρία επιτυχημένα Σαββατοκύριακα, θα προετοιμαστεί ώστε να συμμετέχει στον τελευταίο γύρο της Κυριακής, το κλασικό TT Assen Circuit στην Ολλανδία."

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.