MotoGP Ινδονησία: Δύσκολος αγώνας με εντυπωσιακή νίκη Oliveira και KTM!

Η Ινδονησία δεν έχει υποδεχτεί τα MotoGP με τον αναμενόμενο τρόπο
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/3/2022

Με σημαντική καθυστέρηση 75 λεπτών, και χωρίς τον Marquez ξεκίνησε ο σημερινός αγώνας, μειωμένος στους 20 γύρους αντί 27, όπως αντίστοιχα έγιναν μόνο τα ¾ και για την Moto2. Αιτία ο καιρός με την δυνατή βροχή σε συνδυασμό με την ποιότητα της ασφάλτου. Ο Marquez είχε ένα πολύ άσχημο higside κατά το warm-up που τον έστειλε με διάσειση στο τοπικό νοσοκομείο από το οποίο και δεν πήρε τελικά το ΟΚ από τους γιατρούς να συνεχίσει, κατόπιν και των νέων αυστηρότερων πρωτοκόλλων για αυτούς τους τραυματισμούς.

Ο Marquez είχε ήδη πέσει άλλες τρεις φορές από την έναρξη των δοκιμών, τις προηγούμενες δύο συνεχόμενα προσπαθώντας να ξεφύγει από την Q1.

Η Ινδονησία δεν έχει υποδεχτεί τα MotoGP μετά από 25 χρόνια, με τον καλύτερο τρόπο. Η νέα πίστα της Mandalika ένα πείραμα για πίστες που χρησιμοποιούνται ως δημόσιος δρόμος τον υπόλοιπο χρόνο και κλείνουν για τις ανάγκες αγώνων αυτού του βεληνεκούς, αποδείχτηκε πως είχε κατασκευαστικά θέματα κατά το πρώτο τεστ. Για αυτό και στο ενδιάμεσο στρώθηκε ξανά με νέα άσφαλτο, που ήταν άλλο ένα πείραμα, τόσο για την ταχύτητα των εργασιών, όσο και για το γεγονός πως ακύρωνε τα δεδομένα της πρώτης δοκιμής και πλέον οι ομάδες θα έπρεπε να προσαρμοστούν ταχύτερα. Η Michelin έφερε κι ένα νέο ελαστικό, ή καλύτερα ένα παλαιότερο με πιο σκληρό σκελετό, ώστε να ανταπεξέλθει στα προβλήματα που υπήρχαν κι αυτό δημιούργησε μεγάλες ανατροπές στον σχεδιασμό των ομάδων. Ιδιαίτερα της Honda αν πάρουμε ως δεδομένο τις δηλώσεις του δικού τους αναβάτη, του Pol Espargaro που επικέντρωσε σε αυτό το σημείο, τα προβλήματα που αντιμετώπισαν.

Η βροχή έφερε αλλαγές και στην εκκίνηση καθώς η αναμενόμενη εκρηκτική απόδοση των Ducati εξαφανίστηκε, ο Martin έκανε και μία σούζα που δεν έπρεπε και τελικά ο Quartararo έφυγε μπροστά ανενόχλητος. Εκείνοι που ξεχώρισαν ήταν οι αναβάτες της Suzuki που έκαναν πολλές προσπεράσεις με τον Rins να πιέζει τις Ducati. Ταυτόχρονα όμως είχε περάσει μπροστά με θεαματικό τρόπο ο Oliveira, ενώ ανέβαινε θέσεις και ο Miller. Θα περίμενε κανείς πως αν μία τουλάχιστον KTM ανέβαινε πολλές θέσεις, αυτή θα ήταν του Binder που το έχει ξανά κάνει στο Qatar, όμως ο Oliveira πραγματοποίησε μία από τις καλύτερες εκκινήσεις και πέρασε από την τρίτη σειρά στις πρώτες θέσεις!

Ο Miller είναι ο άνθρωπος της βροχής και περιμέναμε να βγει εμπρός, όμως η βροχή είναι και το σημείο που ξεχωρίζουν όλοι οι αναβάτες που παραδοσιακά δεν παίζουν στο βάθρο, καθώς το ρίσκο για εκείνους είναι μικρότερο σε τέτοιες ημέρες. Καθόλου περίεργο λοιπόν που ο Oliveira πέρασε εμπρός και μαζί του και ο Miller στο πρώτο λάθος του Quartararo.

Και να μην είχε κάνει όμως το λάθος ο Quartararo οι άλλοι δύο γυρνούσαν πιο γρήγορα και ήταν θέμα χρόνου να τον περάσουν. Με το που βγήκαν εμπρός, άνοιξαν αμέσως απόσταση που έφτασε να ξεπερνά τα δύο δευτερόλεπτα στον 6ο γύρο. Στο μεταξύ είχαν ήδη αλλάξει και μία φορά θέση μεταξύ τους, ο Oliveira με τον Miller, και με την KTM να μένει τελικά εμπρός.

Πίσω ο Quartararo δεχόταν πίεση όλους αυτούς τους γύρους και πατώντας πάνω στο κερμπ χάνει ταχύτητα με τον πίσω τροχό να γλιστρά και ο Rins με τον Zarco περνάνε εμπρός.

Μέχρι τον 7ο γύρο ο Bagnaia και ο Martin έχουν γλιτώσει δύο πτώσεις. Ο Martin πάτησε και αυτός πάνω στα κερμπ και είδε τον πίσω τροχό να φτάνει στο πλάι του, αλλά κατάφερε να τον κρατήσει και ο Bagnaia έχασε πρόσφυση εμπρός και αμολώντας τα φρένα βγήκε εκτός γραμμής αλλά κατάφερε να συνεχίσει.

Έναν γύρο αργότερα, στην αρχή του 8ου ο Martin θα πάθαινε το ίδιο με τον Bagnaia αλλά αυτή την φορά δεν θα κατάφερνε να το σώσει. Πέφτει με αρκετή φόρα καθώς μόλις είχε αγγίξει τα φρένα και δεν είχε προλάβει να κόψει ταχύτητα, αποχωρώντας από τον αγώνα ευτυχώς χωρίς τραυματισμούς.

Αμέσως μετά ο Pol Espargaro πατά στο κλασσικό σημείο πάνω στα κερμπ και έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλους που έκαναν το ίδιο λάθος και συνέχισαν -μέχρι εκείνη την στιγμή- καθώς πέρασε εξωτερικά του κερμπ και έφτασε στο όριο της αμμοπαγίδας πριν καταφέρει να επαναφέρει την μοτοσυκλέτα στην ευθεία.

Στην μέση του αγώνα ο Oliveira είχε αποκαθηλώσει τον Miller από την θέση του βασιλιά της βροχής καθώς προηγούταν με 2,6 δευτερόλεπτα. Το πρόβλημα είναι μεγάλο για κάθε έναν πίσω, καθώς το σπρέι της βροχής τους τυφλώνει πολύ περισσότερο σε κάποια σημεία.

Ο Zarco που παραδοσιακά είναι καλός στην βροχή, καταφέρνει τελικά να πλησιάσει περισσότερο και τελικά περνά τον Rins  απέχοντας πλέον 1.2 δευτερόλεπτα από τον Miller στην δεύτερη θέση. Ο Miller δεν έχει καμία περίπτωση να φτάσει τον Oliveira και δείχνει πως θα πρέπει να παλέψει για την τρίτη θέση του βάθρου με τον Rins, καθώς ο Zarco είναι θέμα χρόνου να τον περάσει.

Όμως ο Rins χάνει ξαφνικά χρόνο, κάνει ένα λάθος στην 16η στροφή και απομακρύνεται από τον Zarco ενώ αμέσως δέχεται επίθεση από τον Quartararo που εύκολα του παίρνει την τέταρτη θέση. Ταυτόχρονα μπροστά ο Zarco κάνει την αναμενόμενη επίθεσή του στον Miller αλλά ανοίγει γραμμή και συνεχίζει πίσω του σε έναν ρυθμό πολύ γρήγορο για τις συνθήκες από όλους τους αναβάτες μπροστά.

Η μάχη για την δεύτερη θέση μεταξύ των δύο Ducati επιτρέπει στον Quartararo να πλησιάσει. Ο Zarco κάνει ακόμη μία επίθεση στον Miller με ακριβώς τα ίδια αποτελέσματα και τον Quartararo να φτάνει στον πίσω τροχό του και πριν τελειώσει ο 15ος γύρος να τον περάσει.

Στην αρχή του 16ου γύρου ο Zarco πήγε να απαντήσει, γλιστρά και παίζει με την πτώση ενώ αμέσως μετά ο Quartararo περνά τον Miller και πριν τελειώσει ο 16ος από τους 20 συνολικά, αντί 27 γύρους, η Yamaha είναι πλέον δεύτερη.

Όλο αυτό το διάστημα στις πίσω θέσεις το τραινάκι αναβατών είναι πολύ πιο σφιχτό από τις εμπρός θέσεις και πιο σφιχτό από αυτό που επιτρέπουν οι συνθήκες. Ο Zarco βρίσκει τον τρόπο να περάσει τον Miller που αμέσως μετά γλιστρά και χάνει και άλλα δέκατα, ενώ ο Quartararo κάνει ταχύτερο γύρο και αρχίζει να πλησιάζει τον Oliveira!

Μένουν τρεις γύροι πλέον και θα είναι δύσκολο να τον φτάσει και να τον περάσει αλλά όχι αδύνατο για τον ρυθμό που κρατά ο αναβάτης της Yamaha!

Κλειδωμένη είναι και η τρίτη θέση καθώς ο Miller έχει μείνει πίσω, ενώ ο Oliveira αντιλαμβάνεται πως ο Quartararo γυρνά πιο γρήγορα και αποφασίζει να μην αφήσει περιθώριο.

Για την 8η και κυρίως 9η θέση γίνεται της.. Moto3, καθώς ο Bastianini παλεύει και με τους δύο Binder στο βρεγμένο και μαζί τους μία σειρά αναβατών με τον Alex Espargaro να είναι έτοιμος να επιτεθεί και στους τρεις. Οι Binder δεν έχουν πρόβλημα, παλεύουν και μεταξύ τους, με τον μεγαλύτερο να πιέζει τον νεότερο αρκετά, σε σημείο που ακούμπησαν.

Ο άλλος αναβάτης της KTM όμως, στην πρώτη θέση, συγκεντρώνεται στοχεύοντας σε μηδενικά λάθη και δεν αφήνει την διαφορά του με τον Quartararo να μειωθεί περισσότερο, παίρνοντας μία εντυπωσιακή νίκη!

Ο Quartararo φέρνει την μοτοσυκλέτα πρώτος πίσω και πανηγυρίζει σαν νικητής. Καλά κάνει γιατί στόχος είναι το πρωτάθλημα και από εκεί που ήταν εκτός βάθρου, βρέθηκε στην δεύτερη θέση. Έχει λοιπόν κάθε λόγο για πανηγυρισμούς. Όπως άλλωστε δήλωσε αμέσως μετά, ήταν χαρούμενος γιατί πήρε βάθρο στο βρεγμένο και τα πήγε πολύ καλύτερα από αυτό που και ο ίδιος περίμενε καθώς ποτέ δεν είναι τόσο ανταγωνιστικός στην βροχή.

Ο Oliveira αφιέρωσε την νίκη του στην κόρη του αλλά και σε έναν εργαζόμενο στο ξενοδοχείο όπου έμενε και τον υποστήριξε αυτές τις ημέρες, καθώς οι τελευταίοι επτά μήνες ήταν ιδιαίτερα δύσκολοι για εκείνον και χρειαζόταν κάθε βοήθεια.

Κρίμα και για τον Dovizioso που εγκατέλειψε από μηχανική βλάβη της Yamaha του, ενώ πλέον η KTM είναι στην δεύτερη θέση του πρωταθλήματος με τον Bastianini να συνεχίζει να είναι πρώτος.

 

Κατάταξη αγώνα:

1

88MiguelOliveira

KTM

154.2

33'27.2230

2

20FabioQuartararo

Yamaha

154.1

+2.205

3

5JohannZarco

Ducati

154

+3.158

4

43JackMiller

Ducati

153.8

+5.663

5

42AlexRins

Suzuki

153.7

+7.044

6

36JoanMir

Suzuki

153.6

+7.832

7

21FrancoMorbidelli

Yamaha

152.6

+21.115

8

33BradBinder

KTM

151.8

+32.413

9

41AleixEspargaro

Aprilia

151.8

+32.586

10

40DarrynBinder

Yamaha

151.7

+32.901

11

23EneaBastianini

Ducati

151.7

+33.116

12

44PolEspargaro

Honda

151.7

+33.599

13

73AlexMarquez

Honda

151.7

+33.735

14

10LucaMarini

Ducati

151.6

+34.991

15

63FrancescoBagnaia

Ducati

151.5

+35.763

16

12MaverickViñales

Aprilia

151.4

+37.397

17

25RaulFernandez

KTM

151.1

+41.975

18

49FabioDi Giannantonio

Ducati

150.6

+47.915

19

30TakaakiNakagami

Honda

150.5

+49.471

20

72MarcoBezzecchi

Ducati

150.5

+49.473

21

87RemyGardner

KTM

150

+55.964

Πτώσεις / Βλάβες:

 

89JorgeMartin

Ducati

150.2

7 Laps

 

4AndreaDovizioso

Yamaha

148.2

6 Laps

 

 

 

 

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.