MotoGP Jerez 2023: Σε άλλη κλάση ο Bagnaia στο show της KTM

Ξανά κόκκινη σημαία στον πρώτο γύρο
1
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

30/4/2023

Έχοντας κυριαρχήσει στον αγώνα Sprint του Σαββάτου, οι δύο αναβάτες της εργοστασιακής ομάδας της KTM έμοιαζαν το απόλυτο φαβορί για τον αγώνα της Κυριακής, έστω κι αν η μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα δημιουργεί εντελώς διαφορετικές συνθήκες για τους αναβάτες, αφού ξεκινούν με γεμάτα τα ρεζερβουάρ και θα πρέπει να κρατήσουν τα ελαστικά τους έως τους τελευταίους γύρους.

Στην πίστα της Jerez η πίεση του εμπρός ελαστικού παίζει ακόμα πιο σημαντικό ρόλο, καθώς δεν υπάρχουν μεγάλες ευθείες για να “δροσίσουν” τα ελαστικά και ταυτόχρονα όλες οι στροφές απαιτούν από τους αναβάτες να βασιστούν στην πρόσφυση του εμπρός ελαστικού αν θέλουν να πάνε πραγματικά γρήγορα. Μια δύσκολη εξίσωση για όλους τους αναβάτες, οι οποίοι χωρίς εξαιρέσεις ξεκίνησαν τον αγώνα με medium ελαστικά εμπρός και πίσω.

3

Με μια φοβερή εκκίνηση όπως και το Σάββατο τα δύο KTM πετάχτηκαν εμπρός και έστριψαν πρώτα, με τον Martin να ακολουθεί και τον Espargaro που είχε την Pole να στρίβει τέταρτο, με τον Bagnaia δίπλα του. Μόνο που στην δεύτερη στροφή ο Bezzecchi με τον Oliveira έκαναν χωρίς πρόθεση φυσικά σάντουιτς τον Quartararo, με τελικό αποτέλεσμα ο Γάλλος και ο Πορτογάλος να βρεθούν στην αμμοπαγίδα και να διακοπεί ο αγώνας, τη στιγμή που ο Bagnaia είχε προσπεράσει τον Espargaro και είχε ανέβει στην τέταρτη θέση πίσω από τον Martin και τα δύο ΚΤΜ. Δυστυχώς το ατύχημα αυτό κόστισε περισσότερο απ’ όλους στον Oliveira, ο οποίος τραυματίστηκε στο αριστερό χέρι και ήταν αδύνατον να επιστρέψει στην επανεκκίνηση του αγώνα. Όμως και ο Quartararo έφαγε ποινή long Lap για “ανεύθυνη” οδήγηση, θεωρώντας οι αγωνοδίκες πως εκείνος χώθηκε ανάμεσα στον Oliveira και το Bezzcchi. Αυτό σημαίνει πως οι δύο αναβάτες της Yamaha είχαν ποινή Long Lap σε αυτό τον αγώνα!

4

Δεύτερη ευκαιρία για τον Espargaro να κάνει μια καλή εκκίνηση, όμως και πάλι τα δύο KTM έφυγαν σαν dragster μπροστά. Όχι μόνο αυτό αλλά ο Bagnaia με δύο φοβερές κινήσεις προσπέρασε τον Espargaro και τον Martin στον πρώτο γύρο και βρέθηκε πίσω από τα KTM που εκείνη τη στιγμή ήταν εμπρός ο Miller και πίσω του ο Binder. Όσο γίνονταν αυτά, πρώτα ο Rins και μετά ο Mir ήρθαν σε άμεση επαφή με το έδαφος της πατρίδας τους, βγάζοντας εκτός αγώνα τα δύο Honda.

Όμως η σφαγή μπροστά δεν άφηνε χρόνο να ασχοληθείς με κάτι άλλο, καθώς ο Bangaia χώθηκε με υπερβολικό “τσαμπουκα” μέσα από τον Miller και πήρε τη δεύτερη θέση, όμως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν πως έπρεπε να επιστρέψει τη θέση, κάτι που έκανε αμέσως. Αντίστοιχη (μάλλον πολύ πιο επιτηδευμκίνηση βέβαια έκανε και ο Esparagaro στον Martin, όμως χωρίς να τιμωρηθεί.

6

Έχουμε φτάσει στους 15 γύρους πριν το τέλος και τίποτα δεν έχει ξεκαθαρίσει, καθώς στο σενάριο έχουν προστεθεί ο Zarco και ο Marini, με τον Zarco να έχει το ταχύτερο γυρολόγιο. Ο Binder εξακολουθεί να είναι εμπρός, όμως ο Miller έχει ροκανίσει την διαφορά, κουβαλώντας πίσω του μια στρατιά από Ducati, αφού και ο Zarco πέρασε τον Espargaro κάνοντας ζευγάρι με την δική του Pramac με του Martin. Εντωμεταξύ ο Quartararo πάτησε έξω από τα όρια της πίστας βγαίνοντας από το Long Lap Penalty και του επέβαλαν να το ξανακάνει! Η πολυετή εμπειρία του Binder πάνω στη σέλα της KTM και η απειρία του Miller με τις πορτοκαλί μοτοσυκλέτες φάνηκε στους δέκα τελευταίους γύρους, όπου τα λάθη του Miller και η σεμιναριακού επιπέδου οδήγηση του Bagnaia έφεραν ανακατανομή στην πρώτη τριάδα με τον Binder να έχει πίσω του τον Bagnaia πλέον και τον Miller να χάνει έδαφος νοιώθοντας την απειλή του Martin. Η πτώση του Zarco και του Bezzecchi έμοιαζαν σαν να έβαλαν σε ηρεμία τον Bagnaia, καθώς βαθμολογικά πήρε μεγάλη ανάσα, όμως ο Ιταλός έκανε τον ταχύτερο γύρο του αγώνα μόλις 5 γύρους πριν πέσει η καρό σημαία!

7

Ένα γύρο αργότερα και με εμφανέστατο το πλεονέκτημα στη διαχείρηση των ελαστικών από τον Bagnaia, ο Ιταλός πρωταθλητής πέρασε με χειρουργική ακρίβεια τον Binder και… έφυγε. Όμως τίποτα δεν τελειώνει τόσο εύκολα όταν έχεις πίσω σου τον Bonder, ο οποίος έκανε έναν τελευταίο γύρο σαν να μην υπήρχε αύριο! Το θάρρος και η ψυχή δεν έφταναν να κερδίσουν την άψογη οδήγηση του Bagnaia, όμως αυτή η επιτυχημένη εμφάνιση των KTM έφεραν τον Binder στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος και τον Miller στην τέταρτη.

2

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.