MotoGP Jerez: Όπως ακριβώς ξεκίνησαν! Συνέχισε άπιαστος ο Bagnaia!

Αγώνας-τρένο για τους δύο πρώτους και κλειδωμένη η πεντάδα

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

1/5/2022

Γεμάτη περιστατικά η εκκίνηση και οι πρώτοι γύροι, πριν μπουν σε ένα τρενάκι οι πρώτοι και κλειδώσουν τις θέσεις τους μέχρι το τέλος, πλην της τελικής μάχης για την τρίτη θέση του βάθρου. Πρώτο περιστατικό το νέο ζευγάρι αντιπάλων με βάση τις δηλώσεις τους, ο Marc Marquez με τον Aleix Espargaro όταν μετά την FP2 ο αναβάτης της Aprilia εξέφρασε την απορία του για το τι κάνουν οι αγωνοδίκες και δεν τιμωρούν τον Marc Marquez επειδή περίμενε μέσα στην πίστα, μέχρι να μπει πίσω του και να αρπάξει το slipstreaming της Aprilia. Χαρακτηριστικά και συνοπτικά, είπε πως δεν ξέρει τι κάνει ακριβώς ο Marquez, δεν είναι φυσιολογικό ένας αναβάτης με τόσα πρωταθλήματα να περιμένει την Aprilia και ζήτησε την επέμβαση των αγωνοδικών. Γεγονός είναι πως ο Marquez παραλίγο να προκαλέσει ατύχημα με τον Remy Gardner αλλά απέδωσε σε όλο το σκηνικό μία άλλη οπτική λέγοντας πως κι εκείνος επηρεάστηκε από άλλον αναβάτη και περίμενε να περάσουν οι υπόλοιποι για να μην τους κόψει τον ρυθμό, συμπληρώνοντας πως ο Aleix πάντα παραπονιέται, κι αν τελικά πράγματι έψαχνε για το δικό του slipstreaming τότε θα έπρεπε να χαίρεται γιατί αυτό το κάνει κάποιος για τον ταχύτερο, για εκείνον που πηγαίνει καλύτερα.

Σε κάθε περίπτωση όλα αυτά δεν βγήκαν στον μεταξύ τους αγώνα, ακόμη και όταν ακούμπησαν αγκώνες στην εκκίνηση. Ο Aleix Espargaro είπε πως δεν μπορούσε να περάσει τον Marquez γιατί ήταν πολύ καλός στα φρένα και δεν είχε κανένα περιθώριο. Ο αγώνας του, όπως είπε και όπως πράγματι έγινε, άλλαξε σε μία μόλις στροφή από εκεί που είχε συνηθίσει την ιδέα πως θα είναι εκτός βάθρου.

Στην πράξη ο αγώνας έληξε όπως ξεκίνησε, με την ίδια πρώτη γραμμή να ανεβαίνει και στο βάθρο, κι αν εξαιρέσεις την αλλαγή θέσης του Miller και του Marc Marquez, τότε ίδια με εχθές είναι όλη η πρώτη πεντάδα!

Με τον Bagnaia να καταφέρνει να φύγει εμπρός ο Quartararo είχε από την πρώτη στιγμή ένα δύσκολο αγώνα για την πρώτη θέση, ή απλά έναν εύκολο για την δεύτερη θέση.

Ο Marc Marquez ακουμπά αγκώνες με τον Aleix Espargaro ο οποίος περνά μπροστά αλλά ο Marquez εκμεταλλεύεται την εσωτερική γραμμή και μπαίνει πέμπτος πίσω από τον Nakagami με την Aprilia να ακολουθεί. Τρίτος είναι ο Miller και τέταρτος ο Nakagami που είχε ξεκινήσει 7^ος.

Πριν τελειώσει ο πρώτος γύρος πέφτουν στην 13^η στροφή ο Martin και ο Bradl αλλά ξανά μπαίνουν στον αγώνα με τον Bradl να πέφτει για δεύτερη φορά αρκετά αργότερα. Έχει προηγηθεί στις πρώτες στροφές της εκκίνησης επαφή των αναβατών της Pramac με αεροδυναμικά βοηθήματα να πετούν στον αέρα.

Επίσης πριν τελειώσει ο πρώτος γύρος ο Marquez περνά καθαρά τον Nakagami αλλά κι επιθετικά ταυτόχρονα με την δορυφορική Honda να ανοίγει γραμμή και να έρχεται μαζί και η Aprilia. Στον δεύτερο γύρο θα είχε ακολουθήσει και η Suzuki του Mir, καθώς ο Rins ήταν πολύ πίσω αντιμετωπίζοντας προβλήματα με το εμπρός ελαστικό.

Ο Quartararo κάνει τις πρώτες αναγνωριστικές επιθέσεις, ουσιαστικά τοποθετώντας τη μοτοσυκλέτα σε σημείο που θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί το λάθος ή την παραμικρή ευκαιρία που θα του έδινε ο Bagnaia, ο οποίος όμως πολύ σταθερά κρατούσε την γραμμή του.

Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο οι πρώτες πέντε θέσεις αλλά ολόκληρη οι πρώτη 7άδα κλειδώνουν για όλο τον υπόλοιπο αγώνα. Το μόνο που αλλάζει είναι πως οι διαφορά των δύο πρώτων μεταξύ τους λίγο έλειψε να φτάσει στο ένα δευτερόλεπτο αλλά μονάχα για μία στιγμή, πριν στους τελικούς γύρους ο Quartararo ψαλιδίσει την διαφορά χωρίς ποτέ να επιτεθεί. Ταυτόχρονα οι δυο τους άφησαν πίσω τους άλλους για δέκα (!) ολόκληρα δευτερόλεπτα!

Αμέσως μετά την δεύτερη πτώση του Bradl πέφτει και ο Zarco μεγαλώνοντας έτσι το σερί ατυχιών για την Pramac ενώ πτώση σημειώνει και ο Binder.

Ο Rins έκανε έξοδο, φανερώνοντας το μέγεθος του προβλήματος του και από πλευράς θεάματος ο αγώνας κορυφώνεται στο τέλος, όταν ο Marquez κάνει την επίθεσή του για να ανέβει στο βάθρο.

Με ένα πολύ όμορφο προσπέρασμα στα φρένα και κρατώντας την εσωτερική, περνά καθαρά τον Miller και τον αφήνει να παλέψει με τον Aleix Espargaro αλλά όχι για πολύ. Μόλις ο Espargaro πάει να περάσει τον Miller ο Marquez πέφτει και του δίνει την θέση. Πρακτικά ήταν πτώση γιατί έχασε τελείως την πρόσφυση από το εμπρός ελαστικό και ανοίγοντας γραμμή άρχισε να φεύγει εκτός όταν ο παλιός καλός του εαυτός ανέλαβε την δράση μερικά χιλιοστά του χρόμου αργότερα και στηριζόμενος στον αγκώνα σήκωσε την μοτοσυκλέτα και συνέχισε κρατώντας τελικά την τέταρτη θέση.

Ο Aleix Espargaro έκτισε μία μικρή διαφορά για να μην χρειάζεται να ανησυχεί για την επιτάχυνση της Ducati του Miller και στο τέλος ο αγώνας έκλεισε όπως ακριβώς ξεκίνησε.

Ο Bagnaia έκανε την μεγάλη επιστροφή, θα πρέπει τώρα να αποδείξει πως μπορεί να έχει και συνέχεια σε όλο αυτό και να διατηρήσει την καλή αυτή πορεία!
Η Aprilia με αυτό το βάθρο χάνει όλα τα προνόμια που κατείχε από την ώρα που μπήκε στα MotoGP, μία ευχάριστη εξέλιξη και όχι κάτι που θα τους προβληματίσει από την επόμενη σεζόν.

Αποτελέσματα αγώνα:

1	63 FrancescoBagnaia Ducati Lenovo Team	Ducati	161.7	41'00.5540
2	20 FabioQuartararo Monster Energy Yamaha MotoGP™	Yamaha	161.7	+0.285
3	41 AleixEspargaro Aprilia Racing	Aprilia	161	+10.977
4	93 MarcMarquez Repsol Honda Team	Honda	160.9	+12.676
5	43 JackMiller Ducati Lenovo Team	Ducati	160.9	+12.957
6	36 JoanMir Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	160.8	+13.934
7	30 TakaakiNakagami LCR Honda IDEMITSU	Honda	160.8	+14.929
8	23 EneaBastianini Gresini Racing MotoGP™	Ducati	160.5	+18.436
9	72 MarcoBezzecchi Mooney VR46 Racing Team	Ducati	160.5	+18.830
10	33 BradBinder Red Bull KTM Factory Racing	KTM	160.4	+20.056
11	44 PolEspargaro Repsol Honda Team	Honda	160.4	+20.856
12	88 MiguelOliveira Red Bull KTM Factory Racing	KTM	160.2	+23.131
13	73 AlexMarquez LCR Honda Castrol	Honda	160.1	+25.306
14	12 MaverickViñales Aprilia Racing	Aprilia	160	+27.358
15	21 FrancoMorbidelli Monster Energy Yamaha MotoGP™	Yamaha	159.9	+27.519
16	10 LucaMarini Mooney VR46 Racing Team	Ducati	159.8	+29.278
17	4 AndreaDovizioso WithU Yamaha RNF MotoGP™ Team	Yamaha	159.4	+35.204
18	49 FabioDi Giannantonio Gresini Racing MotoGP™	Ducati	159.4	+35.361
19	42 AlexRins Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	159.2	+38.922
20	87 RemyGardner Tech3 KTM Factory Racing	KTM	158.9	+43.378
21	32 LorenzoSavadori Aprilia Racing	Aprilia	158.9	+44.299
22	89 JorgeMartin Pramac Racing	Ducati	157.6	+67.681
	40 DarrynBinder WithU Yamaha RNF MotoGP™ Team	Yamaha	157.7	5 Laps
	6 StefanBradl Repsol Honda Team	Honda	156	10 Laps
	5 JohannZarco Pramac Racing	Ducati	160	9 Laps

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!