MotoGP Κατάρ τεστ: Καμία αλήθεια στα νούμερα!

Χωρίς ταχύτερο χρόνο, εκείνος με την καλύτερη εμφάνιση στις δοκιμές…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

4/3/2018

Οι πόλεμοι στην αρχαιότητα είχαν κάτι το ξεχωριστό, είχαν μία μακρά προετοιμασία, κάτι που μάλιστα συνέβαινε μέχρι και τον προηγούμενο αιώνα σε μικρότερη κλίμακα, όπως μαθαίνουμε από τους ιστορικούς όταν «κλέφτες κι αμαρτωλοί» επί μέρες αντάλλασσαν λόγια πριν πέσει η πρώτη τουφεκιά. Οι στρατοί στην αρχαιότητα παρατάσσονταν επί μερόνυχτα πριν την μάχη, που η έναρξή της ήταν λίγο έως πολύ προκαθορισμένη και δεν γίνεται κανείς να μην αναγνωρίσει ακριβώς το ίδιο και στο πρώτο στάδιο των MotoGP, ιδιαίτερα σε μία τόσο «πολεμική» σεζόν, όπως αυτή που ετοιμάζεται να ξεκινήσει! Οι ομάδες παρατάσσονται, ετοιμάζονται και μετρούν τον «εχθρό», μελετούν τα νέα του εφόδια, αναδιοργανώνονται κι ανασυντάσσονται αναλόγως, σε μία πυρετώδη διαδικασία που κατά διαστήματα είναι η πιο έντονη που θα υπάρχει σε όλη τη σεζόν. Μία παραδοσιακή λοιπόν, πολεμική πρακτική…

Τώρα στο Qatar η τελευταία πράξη της οριστικής παράταξης πριν την έναρξη της μάχης έχει μόλις δοθεί, και σε δεκαπέντε μέρες θα ξεσπάσει πιο έντονη από ποτέ, χωρίς κανένας να έχει αναδειχθεί ως απόλυτος διεκδικητής, αν και ξεχωρίζουν ο Marquez και κυρίως ο Dovizioso. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις για το τεστ του Qatar, και ταυτόχρονα το πιο συνηθισμένο των ημερών, είναι να βλέπεις ποιος έχει τον ταχύτερο χρόνο. Ίσχυε το ίδιο και στην Ταϊλάνδη που οι ομάδες έψαχναν και την πίστα ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα, και ισχύει εξίσου και στο Qatar, που οι ταχύτεροι χρόνοι έγιναν από αναβάτες που δεν είχαν καμία απολύτως σταθερότητα. Πρώτη μέρα Maverick Vinales, δεύτερη Andrea Iannone, τρίτη Johann Zarco, και οι τρείς τους ταυτόχρονα γρήγοροι και εξίσου αργοί όμως, με σκαμπανεβάσματα απόδοσης. Και είναι κάτι ακόμα που δεν μπορούν να δείξουν οι χρόνοι, ποιος είναι εκείνος ο αναβάτης που ολοκληρώνει καλύτερα το πρόγραμμα της ομάδας για κάθε συγκεκριμένη ημέρα. Και μάλιστα αυτό είναι κάτι έτσι κι αλλιώς θολό, αφού φυσικά κανείς δεν γνωρίζει πάνω σε τι ακριβώς εργάζεται κάθε ομάδα, και το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να διεξαχθεί, είναι από το ρεπορτάζ των pit, παρατηρώντας τις αντιδράσεις τους, βλέποντας τον τρόπο εργασίας, συλλέγοντας μία σειρά από διαφορετικές λεπτομέρειες.. Με βάση μία τέτοια παρατήρηση, είναι ο Marquez που τόσο από πλευράς σταθερότητας ρυθμού, όσο κι από την παρουσία της ομάδας, έδειξε πως η δοκιμή στο Qatar εξελίχθηκε πολύ καλύτερα για τον ίδιο, απ’ ότι για οποιονδήποτε από τους παραπάνω, κι ας ήταν έβδομος στους συνδυασμένους χρόνους!

Στην κορυφή όμως του τριημέρου, κι ένα από τα φαβορί της σεζόν που χαρακτηρίζεται από αυτή ακριβώς την έλλειψη των φαβορί, πρέπει να τοποθετηθεί ο Dovizioso. Για όσους μιλούν στις δοκιμές μονάχα για χρόνους, ο Dovizioso ήταν δεύτερος την Πέμπτη και την Παρασκευή και τρίτος το Σάββατο, πράγμα που φανερώνει μία σταθερότητα και μάλιστα τον κάνει να ξεχωρίσει έτσι κι αλλιώς, την στιγμή που ο Vinales για παράδειγμα που είχε τον ταχύτερο χρόνο της πρώτης ημέρας, έχασε σε ρυθμό την επόμενη και για το σύνολο σχεδόν και της τελευταίας που επανήλθε. Ο Dovizioso όμως εκτός από καλό ρυθμό, είχε κάτι πιο σημαντικό που παραβλέπεται γιατί δεν αποτιμάται με νούμερα, έδειχνε ήρεμος και συγκεντρωμένος, δουλεύοντας στο πρόγραμμα της ομάδας του.. Κι αν θέλει κανείς να βγάλει έτσι έναν «νικητή» για την τελευταία δοκιμή των MotoGP, τότε αυτός θα πρέπει να είναι ο τρίτος αναβάτης των συνδυασμένων χρόνων του τριημέρου, ο Dovizioso! Με τον Marquez να ακολουθεί σε αυτή την άτυπη ανάδειξη των δοκιμών, που δεν πρέπει ωστόσο να δημιουργεί καμία προσδοκία ούτε για τον πρώτο αγώνα, ούτε και για το πρωτάθλημα. Μην πάμε μακριά, θυμηθείτε το περσινό, ένα από τα πιο απρόβλεπτα στην σύγχρονη ιστορία των MotoGP, την στιγμή που φέτος ξεκινάμε με ένα από τα πιο ανταγωνιστικά.

Όλες οι μεγάλες ομάδες έχουν δείξει πως έχουν την δυνατότητα να είναι στην κορυφή της βαθμολογίας, και ταυτόχρονα έχουμε γεμίσει μία σειρά από αναβάτες δορυφορικών που είτε ονειρεύονται το ίδιο (και μπορούν) όπως ο Zarco, είτε είναι παραπάνω από βέβαιο πως τουλάχιστον σε κάποιους αγώνες θα ανακατέψουν την τράπουλα με τρόπο απρόσμενο.

Στην ίδια βάση με τα παραπάνω λοιπόν, τι να πει κανείς για τον Crutchlow; Που ήταν τέταρτος στους συνδυασμένους χρόνους αλλά έχοντας αναλάβει εδώ και χρόνια –άτυπα στην αρχή και με παράπονο από τον ίδιο, ωστόσο επίσημα πλέον- την εκρηκτική θέση του αναβάτη εξέλιξης του HRC, ολοκλήρωσε ένα τριήμερο προσφέροντας σημαντική βοήθεια. Ο Crutchlow είχε πολύ γρήγορο ρυθμό για μία σειρά που προσομοιάζει το πρώτο μισό του αγώνα, και βοήθησε να κατανοήσει καλύτερα η Honda το πρόβλημα που αντιμετώπιζε και ο Marquez με μειωμένη πρόσφυση εμπρός. Τελείωσαν τις δοκιμές έχοντας μία πιο σαφή ιδέα για το τι χρειάζεται να γίνει μπροστά, τώρα που ακόμα ένας αναβάτης ήταν σε αυτό τον ρυθμό…

Όλα αυτά δείχνουν πως το συμπέρασμα από τις δοκιμές πρώτα βγαίνει δύσκολα, κι έπειτα δεν γίνεται να αποτελέσει μπούσουλα για την σεζόν. Ο εκπληκτικός Zarco ήταν πέρσι εδώ, σε αυτή την πίστα, που έκανε την καλύτερη δυνατή εμφάνιση που θα μπορούσε, οδηγώντας τον αγώνα μέχρι και με ένα δευτερόλεπτο διαφορά, δείχνοντας πως όχι μόνο του ταιριάζει η πίστα, αλλά και η μοτοσυκλέτα και μία θέση στο βάθρο. Λίγο αργότερα θα έπεφτε, αλλά τίποτα από τα παραπάνω δεν γινόταν να αναιρεθεί. Έτσι και τώρα, με μία σύντομη πολύ προσπάθεια, έδειξε ότι μπορεί να είναι ο ταχύτερος όλων, όχι όμως σε διάρκεια. Τουλάχιστον όχι σε αυτή την πίστα, με βάση το τριήμερο και το γεγονός πώς ούτε πέρσι ολοκλήρωσε έναν αγώνα.

Γενικότερα η Yamaha πλέει σε φουρτουνιασμένο πέλαγος που την φέρνει μία πάνω, μία κάτω. Rossi και Vinales καβαλάνε ψηλά κύματα που τους μεταφέρουν στην κορυφή, αλλά αμέσως μετά ξανά κυλούν το ίδιο χαμηλά με πριν. Τόνισε το ίδιο σε αντίστοιχο τόνο ο Rossi, λέγοντας πως η αρχή αυτής της σεζόν είχε –έχει- υπερβολικά σκαμπανεβάσματα.. Ο Vinales ολοκλήρωσε τις δοκιμές στο Qatar με την ίδια μοτοσυκλέτα που ξεκίνησε την πρώτη ημέρα που είχε την καλύτερη επίδοση, λέγοντας πώς: «χάσαμε μιάμιση ημέρα δοκιμάζοντας άλλα πράγματα, όταν θα έπρεπε να συγκεντρωθούμε σε εκείνα που είχαμε, τώρα πετάξαμε όλη αυτή την δουλειά και τελικά γυρίσαμε πίσω, είχαμε χάσει το δρόμο».. Σε κάνει να απορείς πώς γίνονται καμιά φορά τέτοιες παρεκτροπές, πώς γίνεται δηλαδή να χαθεί ο δρόμος, όπως πολύ χαρακτηριστικά είπε ο Vinales, όμως τα MotoGP δεν πρέπει να ξεχνά κανείς πως είναι ταυτόχρονα πεδίο έρευνας κι εξέλιξης.

Βέβαια κάθε ομάδα ακολουθεί την δική της μεθοδολογία για αυτή την έρευνα κι εξέλιξη, και σίγουρα κάποιος τρόπος δουλειάς είναι αποδοτικότερους από τους υπόλοιπους, για παράδειγμα μετά την Ταϊλάνδη, το Κατάρ ήταν το δεύτερο μέρος που ο Marquez προτίμησε να δουλέψει περισσότερο στο ρυθμό του αγώνα και λιγότερο στο κυνήγι του απόλυτου χρόνου: «εργαστήκαμε πολύ στον ρυθμό, ένα σημείο που έπασχα στην συγκεκριμένη πίστα, χάνοντας έτσι ευκαιρίες να κάνουμε μία επίθεση στον ταχύτερο χρόνο. Είμαι όμως πολύ ικανοποιημένος γιατί πετύχαμε τον στόχο, βελτιώνοντας τον αγωνιστικό μας ρυθμό».

Παράλληλα με όλα τα παραπάνω βέβαια, οι αναβάτες είχαν την ευκαιρία μίας δοκιμής σε βρεγμένη πίστα, καθώς η διοργάνωση ήθελε να δει αν μπορούσε να γίνει βρόχινος νυκτερινός αγώνας. Το σπρέι δημιουργεί μία κουρτίνα που με τα φώτα των προβολέων μπορεί να φτάσει στο σημείο μέχρι και να προβάλλει αντανακλάσεις, καθιστώντας τα πράγματα επικίνδυνα. Αν αναρωτηθεί κανείς για πιο λόγο να περιμένει κανείς βροχή, στην έρημο που περικυκλώνει την πίστα, θα πρέπει να του θυμίσουμε και πάλι τον περσινό αγώνα, όταν η βροχή σταμάτησε την τελευταία στιγμή! Τότε ο Capirossi δοκίμαζε την πίστα με το χέρι, για να δει την υγρασία και στο τέλος αποφασίστηκαν δύο γύροι προθέρμανσης, ώστε οι ίδιες οι μοτοσυκλέτες να στεγνώσουν καλύτερα την αγωνιστική γραμμή. Άλλο ένα σημείο που μαρτυρούσε πόσο απρόβλεπτη θα γινόταν η σεζόν… 

Η δοκιμή στο βρεγμένο δεν ενθουσίασε κανέναν, με τους μισούς να λένε πως δεν θέλουν, αλλά δεν θα εναντιωθούν και στο ενδεχόμενο να τρέξουν υπό βροχή, όπως ο Zarco και ο Marquez και τους άλλους μισούς, να προτιμούν να μην υποστούν το μαρτύριο καθώς πολλά σημεία είναι εκείνα που δεν βλέπεις και γλιστράς αρκετά.. 

Όπως και πέρσι, έτσι και τώρη η σεζόν ξεκινά χωρίς καμία δυνατή πρόβλεψη: Υψηλός ανταγωνισμός, πολλά σκαμπανευάσματα απόδοσης, θα μας δώσουν έναν πολύ έντονο πρώτο αγώνα, και το πιθανότερο όπως λέμε από την Valencia ακόμα, ένα πολύ ανταγωνιστικό πρωτάθλημα…

 

 

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.