MotoGP: «Μανούβρα εκτός ορίου» λέει ο Mir για την σύγκρουση με τον Miller – Οι διαφορετικές τους απόψεις [VIDEO]

Υποβιβάζει τα πράγματα ο Miller
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

5/4/2021

Η σύγκρουση των Mir και Miller στην αρχή της ευθείας στον δεύτερο αγώνα του Κατάρ με υψηλή επικινδυνότητα για τραυματισμό και των δύο, ήταν από τις στιγμές που ξεχώρισαν στον χθεσινό αγώνα. Είχε προηγηθεί η επαφή του Mir στον Miller, όπως περιγράφεται κι εδώ, για την οποία ο Mir απολογήθηκε σηκώνοντας το πόδι του. Προφανώς αυτό για τον Miller δεν ήταν αρκετό, και δεν έμεινε μόνο σε εκείνη την στιγμή αλλά τόνισε πως υπήρξαν κι άλλες, λέγοντας χαρακτηριστικά «έτσι ήταν αυτός ο αγώνας».

Καταρχήν οι κριτές ανακοίνωσαν πως εξετάζουν το περιστατικό κι έπειτα πως δεν απαιτείται καμία πρόσθετη ενέργεια. Αυτό δεν άρεσε στον Mir που άφησε ερωτηματικά για το γεγονός πως μία τέτοια κίνηση δεν συνοδεύεται από πέναλτι αλλά, ωστόσο ούτε εκείνος, ούτε και η Suzuki θέλησαν να δώσουν συνέχεια υποβάλλοντας ένσταση και το γεγονός έχει λήξει από πλευράς διαδικασιών, μένει μόνο η παγωμάρα μεταξύ των δύο αναβατών.

Ο Mir ξεκαθάρισε πως θεωρεί εσκεμμένη την κίνηση του Miller, γιατί κοίταξε που είναι και συνέχισε να ανοίγει γραμμή μέχρι να τον πετύχει ή να τον κόψει τελείως χωρίς να δείχνει κανέναν σεβασμό. Συγκριτικά με ακριβώς ίδια στιγμή με τον Aleix Espargaro που κάλλιστα μπόρεσαν να αποφύγουν την επαφή:

«Στην 10η στροφή είχα την μοναδική ευκαιρία να προσπεράσω τον Miller, πήρα την σωστή γραμμή κι εκείνος αποφάσισε να μείνει στην εξωτερική. Κράτησε την γραμμή του. Ακουμπήσαμε λίγο και σήκωσα την μοτοσυκλέτα. Καταλαβαίνω πως ήταν μία κίνηση με ρίσκο αλλά δεν ήταν εκτός ορίου. Ήταν ΟΚ. Μετά σήκωσα το πόδι μου για να απολογηθώ γιατί όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο στον αγώνα θέλω να απολογούμαι.»

«Μετά άνοιξα γραμμή στην τελευταία στροφή. Όταν πήγα εκτός γραμμής είδα τον Jack. Γύρισε το κεφάλι σαν να με είδε. Πήγα στο εξωτερικό κέρμπ όσο πιο έξω γινόταν εκείνος ακολούθησε και ακουμπήσαμε. Παραλίγο να πέσουμε στην ευθεία! Ήταν εξαιρετικά ριψοκίνδυνο!»

«Πιστεύω πως ήταν επίτηδες… Θα δούμε αν θα κάνουμε κάποια ένσταση, αυτές οι μανούβρες είναι εκτός ορίων. Καταρχήν γύρισε το κεφάλι του…»

 

 

 

 

 

 

Ο Miller δεν είχε καμία σχέση με τον συνηθισμένο του εαυτό μιλώντας για το περιστατικό. Συνήθως είναι διαχυτικός, μιλά δυνατά, καθαρά, και είναι εξαιρετικά ευθύς. Τώρα είχε κατεβάσει τους τόνους, τραβούσε τις λέξεις και απέφευγε την ευθύτητα. Ένας εκπαιδευτικός με πολυετή εμπειρία σε μεγάλες τάξεις, θα έλεγε πως ξεκάθαρα ο Miller αισθάνεται ενοχή απλά παρατηρώντας τις δηλώσεις χωρίς κανένα video από το περιστατικό, ανθρωποκεντρικά και μόνο δηλαδή:

«Υπήρχαν κάποιες επαφές στον αγώνα… εδώ κι εκεί… όλοι είδαν τι συνέβη και συνεχίσαμε τον αγώνα μετά από αυτό. Θέλω να πω, δέχτηκα χτύπημα τρεις φορές νομίζω πριν από το συγκεκριμένο. Οπότε μάλλον έτσι εξελίσσονταν τα πράγματα στον συγκεκριμένο αγώνα. Αυτό είναι όλο.

«Με κοίταξε μετά τον αγώνα και τον κοίταξα κι εγώ. Είναι αυτό που είναι. Αυτός και ο Rins πήγαν ανοικτά και μετά αυτός έκλεισε. Κανείς άλλος δεν αγωνιούσε για το που βρισκόμουν. Έτσι ήταν. Δεν θέλω να το συζητήσω περισσότερο.»

Το video δείχνει τον Miller να ανοίγει την γραμμή του έχοντας γυρίσει το κεφάλι για να εντοπίσει που είναι οι υπόλοιποι. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως το έκανε επίτηδες γιατί κανείς δεν είναι μέσα στο κεφάλι του, η εικόνα πάντως δεν είναι όμορφη παρόλο που από αυτό και μόνο δεν φανερώνεται η πρόθεση. Το μόνο καλό είναι πως ο Miller δεν είναι Ισπανός με Honda, διαφορετικά ο κόσμος θα μιλούσε για προτίμηση της «ισπανικής» Dorna στο ποιον αφήνει και ποιον τιμωρεί, ό,τι βαρύτητα κι αν έχουν τέτοια σχόλια…και το πράγμα θα ξέφευγε για άλλη μία φορά από την ουσία. Η ουσία είναι πως οι δύο αναβάτες χρειάζεται να που δυο κουβέντες μεταξύ τους και να λήξει εκεί, και να μην επαναληφθεί κάτι τέτοιο.

Ο Miller αποκάλυψε επίσης πως σχεδιάζει να εκμεταλλεύτει τις ημέρες αυτές για να εξετάσει το χέρι του με πιθανότητα να το χειρουργήσει μάλιστα καθώς υποφέρει από το πιο συνηθισμένο πρόβλημα των αναβατών... πόνο στον πήχη του χεριού 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.