MotoGP Misano: Όλα Ιταλία! Pole position σε Miller με όλες τις Ducati και μία Aprilia πίσω του...

Από την 8η θέση ο Quartararo

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/9/2022

Μία εξαιρετική προσπάθεια για την κατάκτηση της αυριανής καλύτερης θέσης στην εκκίνηση καταγράφηκε στο Misano καθώς ο καιρός ανάγκασε τους κορυφαίους να τρέξουν όλοι μαζί σχεδόν στο τελευταίο πεντάλεπτο του χρόνου μετατρέποντας την Q2 σε αγώνα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως στο Misano επικρατεί η Ducati καθώς οι μεγάλες του ευθείες αναδεικνύουν καλύτερα την διαφορά δύναμης που υπάρχει με τις υπόλοιπες μοτοσυκλέτες. Ωστόσο οι FP3 και FP4 που προηγήθηκαν έδειξαν πως θα μπορούσαμε να έχουμε και άλλες μοτοσυκλέτες τουλάχιστον στην πεντάδα, αν όχι στην πρώτη σειρά. Υποψήφιοι ο Quartararo και ο Alex Espargaro την ώρα που και ο Rins πήγαινε καλά νωρίτερα το πρωί.

Αμφότερες βέβαια οι Suzuki έπεσαν, με πιο ήπια την πτώση του Rins ακολουθούμενη από το περιστατικό με τον κριτή που καταγράψαμε εδώ. Ο Kazuki Watanabe που αντικαθιστά τον Mir είχε μία πιο δυνατή πτώση χωρίς όμως τραυματισμό και ενώ έχει εκφράσει και ο ίδιος την απορία όλων για την επιλογή της Suzuki να είναι αυτός, ο αντικαταστάτης του Mir στο Misano. Η καλύτερος λόγος να το κάνουν αυτό, είναι να τον τιμήσουν με την τελευταία ευκαιρία που υπάρχει για έναν αγώνα στα MotoGP, από την στιγμή που η Suzuki δεν συνεχίζει…

Σε κάθε περίπτωση στην FP3 οι δύο εργοστασιακές Ducati ήταν οι ταχύτερες ακολουθούμενες από τον Quartararo και τον Rins ενώ στην FP4 ταχύτερος όλων ήταν ο Bastianini και πίσω του οι δύο Aprilia. Όλα έδειχναν πως στην Q2 θα μπορούσαμε να έχουμε μία ποικιλία στην κατάταξη αλλά οι Ducati πρώτα και κυριότερα και έπειτα ο καιρός, δεν άφησαν περιθώρια για κάτι τέτοιο.

Στο μεταξύ αντίστοιχη ήταν και η Q1 όπου οι αναβάτες της Mooney VR46 πήραν τις δύο πρώτες θέσεις με τον Martin σε μικρή απόσταση και πίσω του τον Fabio Di Giannantonio που σημαίνει πως και πάλι ήταν 4 Ducati στην κορυφή πριν την KTM του Binder. Η Q1 διεξαγόταν με την απειλή της βροχής και ορισμένες διάσπαρτες ψιχάλες που δεν γινόντουσαν εμπόδιο, όμως ήδη στην Tavullia λίγο πιο κάτω έπεφτε δυνατή βροχή και όλα έδειχναν πως η 12άδα της Q2 δεν θα γλίτωνε. Πράγματι ακριβώς έτσι συνέβη.

Αμέσως μόλις σταμάτησε η Q1 άρχισε να βρέχει αλλά ταυτόχρονα φάνηκε πως θα ήταν για λίγο, κάποια άλλη φορά αυτό θα σήμαινε πως κανείς δεν θα έμπαινε μέσα, θα περίμεναν όλοι να στεγνώσει η πίστα και μετά να συνεχίσουν την προσπάθειά τους. Κι όμως η πλειοψηφία αποφάσισε να ξεκινήσει με βρόχινα καθώς αν κάτι μας έχει διδάξει αυτή η σεζόν, είναι να μην αφήνεις καμία ευκαιρία να πάει χαμένη.

Σήμερα όμως δεν το αναπάντεχο δεν έγινε ο πρωταγωνιστής της ιστορίας και έτσι το τελευταίο δεκάλεπτο περίπου, υπήρχε μία στεγνή γραμμή όπου μπορούσε κανείς να κάνει την προσπάθειά του με slick ελαστικά. Ο Miller βγήκε να αλλάξει αλλά η μοτοσυκλέτα του δεν ήταν έτοιμη έξω, όμως ευτυχώς αυτό δεν του έκοψε την φόρα. Πάντως δεν φάνηκε καλό για την Ducati που αντίστοιχα στον Bagnaia είχαν στείλει μήνυμα καλώντας τον στο box, ταυτόχρονα με το μήνυμα που είχε στείλει και η Yamaha στον Quartararo. Από εκείνη την στιγμή και μετά ξεκινούσε η προσπάθεια με τα slick ελαστικά που σημαίνει πως μερικά ακόμη λεπτά του χρόνου και περίπου στο τελευταίο πεντάλεπτο αρχίζαμε να βλέπουμε κάτι σαν αγώνα, με όλους τους αναβάτες να προσπαθούν για τον καλύτερο χρόνο της ημέρας.

Ο Bezzecchi βρέθηκε για λίγο με έναν από τους καλύτερους χρόνους, πράγμα εντυπωσιακό για τον νεαρό αναβάτη της Mooney VR46, ενώ και ο Oliveira έκανε καλή προσπάθεια μέχρι τουλάχιστον την στιγμή που όλες οι Ducati ήταν έτοιμες για να δώσουν την απάντησή τους.

Από το 7^ο λεπτό και μέχρι το τέλος της Q2 η κατάταξη ήταν εσωτερική υπόθεση της Ducati πλέον, ο Quartararo δεν απείλησε ποτέ να είναι τέρμα εμπρός, παρόλο που στο πρώτο κομμάτι της πίστας ήταν ταχύτερος. Ο Bastianini πήρε για λίγο την pole position, όπως και ο Miller που ήταν γρήγορος συνέχεια και όχι στο τέλος, ενώ ο Bagnaia ήξερε πως έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή για να ξεκινήσει αύριο στην δεύτερη καθώς έχει ποινή τριών θέσεων. Διαφορετικά η ποινή του θα έπρεπε να τον ρίξει στην τρίτη σειρά της εκκίνησης.

Ο Bastianini ανεβαίνει στην pole position όσο Miller και Bagnaia ρίχνουν τον χρόνο τους. Ακολουθούν τρία πολύ ωραία λεπτά που δείχνουν σαν ενιαίο πρωταθληματάκι της Ducati που με κάποιο τρόπο ένας τύπος, ο Vinales, είχε καταφέρει να μπει και να τρέξει με Aprilia. Τελικά ο Vinales θα καταφέρει να κρατήσει την 5^η θέση έχοντας τον Zarco πίσω του, όταν δύο λεπτά πριν το τέλος της Q2 ο Zarco είχε την pole position, που είναι ίσως και αυτό που καλύτερα περιγράφει το τι ακριβώς γινόταν στο Misano.

Αύριο λοιπόν θα είναι με βεβαιότητα μία συγκλονιστική εκκίνηση με όλες τις Ducati μαζί, με Quartararo και Vinales να ξέρουν πως πρέπει να πεταχτούν εμπρός, τον Aleix Espargaro να θέλει να μείνει στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος και τον Bagnaia να θέλει να φύγει εμπρός. Θα δούμε αγκώνες και αεροδυναμικά βοηθήματα να ακουμπάνε σε φαίρινγκ, αυτό πρέπει να το έχουμε βεβαιότητα.

Με τον Miller τελικά να καταφέρνει να πάρει αυτή την δύσκολη pole position έχουμε δύο ωραία στατιστικά:

Γίνεται ο 8^ος αναβάτης που παίρνει pole position φέτος, οπότε ισοφαρίζεται το ρεκόρ του 2020 και έχουμε μπροστά μας αγώνες για περισσότερους.

Είναι η πρώτη του pole position από τότε που έγινε η πιο περίεργη εκκίνηση στα MotoGP το 2018 στην Αργεντινή. Έπρεπε όλοι τους να ξεκινήσουν από την pit lane εκτός του Miller που ήταν ο μόνος χωρίς τιμωρία. Επειδή όμως η εκκίνηση από την pit lane είναι μία διαδικασία για λίγους τιμωρημένους αναβάτες, αν εφαρμοζόταν τότε θα είχαμε σίγουρα κάποιο ατύχημα σε μορφή καραμπόλας, οπότε αυτοσχεδίασαν δίνοντας μας μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες των τελευταίων ετών:

Αποτελέσματα Q2 και έπειτα Q1 – Αύριο ο Bagnaia θα ξεκινήσει από την 5^η θέση:

Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Χρόνος	Διαφ.
1	Jack Miller	Ducati	1:31.899
2	Francesco Bagnaia	Ducati	1:31.914	0.015
3	Enea Bastianini	Ducati	1:32.014	0.115
4	Marco Bezzecchi	Ducati	1:32.048	0.149
5	Maverick Viñales	Aprilia	1:32.118	0.219
6	Johann Zarco	Ducati	1:32.169	0.270
7	Luca Marini	Ducati	1:32.226	0.327
8	Fabio Quartararo	Yamaha	1:32.246	0.347
9	Aleix Espargaro	Aprilia	1:32.577	0.678
10	Miguel Oliveira	KTM	1:32.775	0.876
11	Franco Morbidelli	Yamaha	1:33.351	1.452
12	Alex Rins	Suzuki	1:33.438	1.539
Αποτελέσματα Q1:
Q2	Marco Bezzecchi	Ducati	1:31.961
Q2	Luca Marini	Ducati	1:32.004	0.043
13	Jorge Martin	Ducati	1:32.015	0.054
14	Fabio Di Giannantonio	Ducati	1:32.276	0.315
15	Brad Binder	KTM	1:32.600	0.639
16	Alex Marquez	Honda	1:32.631	0.670
17	Michele Pirro	Ducati	1:32.658	0.697
18	Andrea Dovizioso	Yamaha	1:32.663	0.702
19	Pol Espargaro	Honda	1:32.826	0.865
20	Stefan Bradl	Honda	1:32.838	0.877
21	Darryn Binder	Yamaha	1:33.331	1.370
22	Takaaki Nakagami	Honda	1:33.484	1.523
23	Kazuki Watanabe		1:36.289	4.328
24	Remy Gardner	KTM	1:44.690	12.729
25	Raul Fernandez	KTM	1:46.732	14.771

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!