MotoGP MOTUL Assen: Δυνατός αγώνας γεμάτος περιστατικά!

Εντυπωσιακή Yamaha!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

30/6/2019

Το MOTUL TT Assen 2019 ήταν γεμάτο περιστατικά, δυνατές μάχες και απογοητευτικές πτώσεις, συνθέτοντας για ακόμη μία φορά το σκηνικό ενός αγώνα που δεν θέλεις να χάσεις από πλευράς θεάματος. Όπως λέγαμε χθες στο ρεπορτάζ της κατάταξης, η Yamaha μπορεί να μην είχε την τελική, όμως είχε την πρωτοκαθεδρία σε μία πίστα που ευνοεί την μεγάλη της ευελιξία και είναι η αγαπημένη του Vinales παρόλο που έχει υπάρξει εδώ μέσα και μία από τις μεγαλύτερες στιγμές απογοήτευσής του. Λέγαμε πως θα ψάξει να βρει τρόπο να βγει εμπρός για να ανοίξει την διαφορά του και να κρατηθεί μέχρι το τέλος, όμως αυτό δεν έγινε παρά από την μέση και μετά. Η Suzuki του Rins ήταν επίσης η πρώτη υποψήφια να του σταθεί εμπόδιο και όλα αυτά πραγματικά έγιναν όπως ήταν αναμενόμενο, εκτός από την εκπληκτική εκκίνηση του Mir και τον τρόπο που υπερασπίστηκε τον Rins!

Το MOTUL TT Assen ξεκίνησε με δύο Suzuki να κρατούν τις πρώτες θέσεις και μάλιστα με αξιώσεις, χωρίς να αφήνουν καμία Yamaha, είτε την εργοστασιακή, είτε την δορυφορική, να τους περάσουν! Οι Suzuki ήταν σήμερα εκπληκτικές και θα άλλαζαν τόσο την μορφή του αγώνα, όσο και του πρωταθλήματος, αν δεν ερχόταν πολύ γρήγορα μία τρομερά άτυχη στιγμή. Ο Rins θα έπεφτε από την κορυφή του αγώνα! Πίσω του ο καλύτερος μέχρι εκείνη την στιγμή συμπολεμιστής μιας και ο Mir φυλούσε τα νώτα αποκρούοντας με απόλυτη ακρίβεια, θα βρισκόταν ξαφνικά πρώτος χωρίς να είναι έτοιμος να οδηγήσει την κούρσα. Η καριέρα του Mir έχει κάνει άλμα και έχει βρεθεί στα MotoGP πολύ νωρίτερα από το συνηθισμένο, ακριβώς γιατί μπορεί να οδηγεί την κούρσα και ταυτόχρονα να αποκρούει. Ωστόσο τα MotoGP χρειάζονται μία προσαρμογή, μερικά βήματα που κι αυτά ο Mir τα κάνει δύο – δύο, αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα μπορούσε να είναι εκεί μπροστά οδηγώντας την κούρσα. Έκανε γρήγορα το λάθος χάνοντας άμεσα αρκετές θέσεις ενώ λίγο αργότερα θα βρισκόταν να παλεύει με τις δύο Ducati που με άνεση έκαναν έναν μοναχικό αγώνα χωρίς να κυνηγούν το βάθρο.

Ο Quartararo θα έπαιρνε την πρώτη θέση και θα την κρατούσε για πολύ ώρα. Πίσω του ο Vinales πάλευε με τον Marquez κάνοντας αρκετά λάθη και οι δύο, ο Marquez λιγότερα, ο Vinales υπήρχε περίπτωση να έχει και τρίτη στη σειρά πτώση, όταν στην πρώτη στροφή γλίτωσε ένα highside το οποίο μπορεί να είχε άσχημη κατάληξη, εκτός από το να τον βγάλει εκτός αγώνα.

Ο Quartararo πάλευε με την σταθερότητα της μοτοσυκλέτας του στην πίσω ευθεία, κάτι που σε έκανε να τρομάζεις όταν το έβλεπες από έξω, με τον ίδιο να το χαρακτηρίζει ενοχλητικό αλλά όχι επικίνδυνο. Και ήταν παραπάνω από ενοχλητικό, μιας και ο Quartararo έχει την τάση να υποβαθμίζει τις δηλώσεις του, γιατί το χέρι του δεν έχει αναρρώσει πλήρως. Με τα κλιπόν να χτυπούν στα στοπ ο καρπός του Quartararo έστελνε ήδη το χειρότερο μήνυμα και είναι εντυπωσιακό που έμεινε μπροστά για τόσο πολύ. Ο πλευρικός και άστατος αέρας, είναι μία εξήγηση μόνο για το γεγονός πως η δορυφορική Yamaha είχε αυτή την συμπεριφορά, με την μοτοσυκλέτα του Vinales να το παρουσιάζει επίσης, αν και λιγότερο. Ο ίδιος ο Quartararo υποβάθμισε την σημασία του αέρα, παρόλο που το έθεσε ως κυρίαρχη αιτία, αφήνοντας να εννοηθεί πως είναι θέμα συμπεριφοράς, ή καλύτερα επιλογής ρυθμίσεων. Επίσης τόνισε πως αυτό που βλέπαμε ήταν και δικό του λάθος, κυρίως. Γιατί πατούσε σε γραμμή που τόνιζε το φαινόμενο. Όταν βρέθηκε πίσω από τους άλλους δύο, είδε το πάτημά τους και ακολουθώντας το, το πρόβλημα ήταν σημαντικά λιγότερο...

Η αλήθεια είναι πως δεν υπήρχε σήμερα κανένας που να μπορούσε να τα βάλει με την Yamaha, σε σημείο που ο Marquez τόνισε πως είχε στόχο την τρίτη θέση στο βάθρο. Για να βάζει ο Marquez στόχο το νούμερο τρία, τα πράγματα είναι σοβαρά. Διότι είναι ο μόνος που δεν σκέφτεται καθαρά βαθμολογικά. Έχει αποδείξει πως θα πάρει το πιο μεγάλο ρίσκο για την νίκη, κι ας μην την χρειάζεται. Σήμερα δεν την χρειαζόταν και την κυνήγησε. Μέχρι ένα σημείο βέβαια…

Όταν ο Vinales πέρασε και τον Quartararo δεν τελείωσε αμέσως μαζί του και οι δυο τους πάλεψαν πριν ο νεότερος από τους τρεις, μείνει να τα βάζει με τον Marquez. Ο αγώνας όμως θα είχε ήδη στιγματιστεί από ένα περιστατικό που χρειάζεται διερεύνηση ως προς τις αιτίες του. Ο Rossi με τον Nakagami θα έπεφταν με απίστευτη ταχύτητα και άσχημο τρόπο. Ο Rossi θα σηκωνόταν και φανερά ζαλισμένος, με τον αερόσακο της στολής ανοιγμένο, θα πήγαινε κατευθείαν στον Nakagami για να ελέγξει αν είναι καλά, ενώ ο Ιάπωνας ήταν κάτω, έχοντας τις αισθήσεις του αλλά φανερά υποφέροντας. Η κάμερα του Rossi τον δείχνει να προσπερνά τον Nakagami και μετά η αίσθηση είναι πως χτυπήθηκε από πίσω, όμως αυτό δεν μπορεί να πιστοποιηθεί από την συγκεκριμένη κάμερα, καθώς δεν γίνεται να ξέρεις αν άνοιξε τροχιά παρασύροντας τον Nakagami, ή έγινε οτιδήποτε άλλο. Προς το παρόν ελπίζει κανείς ο Nakagami να μην έχει χτυπήσει περισσότερο από αυτό που φαίνεται. Καταστροφικοί αγώνες οι τελευταίοι τρεις για τον Rossi, αλλά και για την Yamaha που έβλεπε τους αναβάτες της να εμπλέκονται σε ατυχήματα σε κάθε έναν από αυτούς.

Στους τελευταίους δέκα αγώνες ο Rossi έχει φύγει εκτός στους μισούς, αν και τις περισσότερες φορές δεν έφταιγε. Είναι χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικρατεί πίσω, καθώς τα MotoGP έχουν γίνει πλέον τελείως πολεμικά για τις πίσω θέσεις με μάχες που βλέπεις στις Moto2 και Moto3…

Μόλις ο Vinales έφευγε εμπρός, ο Marquez θα εκτιμούσε την κατάσταση για το αν θα κυνηγούσε την δεύτερη θέση, με τον Quartararo να έχει πρόβλημα στο χέρι ήταν σίγουρο πως θα πήγαινε για τους είκοσι βαθμούς. Δεν ασχολήθηκε πολύ για τους υπόλοιπους πέντε. Με τον Rins εκτός και τις Ducati πίσω, ο Vinales είχε τριψήφια βαθμολογική απόσταση και ο Marquez έβγαλε τα κουμπιουτεράκια… Θα κυνηγούσε την νίκη τόσο – όσο, που σημαίνει πως ήταν ήδη περισσότερο από αυτό που θα έκανε κάποιος άλλος στην θέση του.

Στο Assen δεν είναι εύκολο να είσαι πρώτος, τα σημεία για τα φρένα έχουν πολύ απαιτητική στόχευση κι έτσι και κάνεις λάθος τότε είσαι εκτός γραμμής με τρόπο που ο δεύτερος επωφελείται έντονα. Στην περίπτωση του Vinales η ανάκαμψη ήρθε γρήγορα και λίγο πριν το τέλος πέρασε τον Marquez και κατευθείαν έληξε την διαμάχη κλειδώνοντας την πρώτη θέση.

Μετά από τόσες απογοητεύσεις, μετά από τόσες ατυχίες και με τελευταία νίκη στην Αυστραλία, ο Vinales θα έβλεπε ξανά την νίκη… Και θα φιλούσε την μοτοσυκλέτα του, κάτι που έχει επίσης καιρό να κάνει, έχοντας εκφράσει αρκετά παράπονα.

Η Yamaha έχει κάνει μεγάλα βήματα εξέλιξης, και μπορεί εδώ στο Assen να είναι αναμενόμενη μία νίκη της, όμως η αλήθεια είναι πως η διαφορά έχει γίνει. Βαθμολογικά δεν θα την βοηθήσει αυτό φέτος, ο τίτλος δύσκολα θα αλλάξει χέρια, όμως τα MotoGP έχουν μπει σε νέα τροχιά, και πλέον βλέπουμε εμπρός προς μία κατάσταση με πολλούς «πρώτους» που είχαμε χρόνια να δούμε…

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Διαφ.
1
Maverick VIÑALES
Yamaha
40'55.415
2
Marc MARQUEZ
Honda
+4.854
3
Fabio QUARTARARO
Yamaha
+9.738
4
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
+14.147
5
Franco MORBIDELLI
Yamaha
+14.467
6
Danilo PETRUCCI
Ducati
+14.794
7
Cal CRUTCHLOW
Honda
+18.361
8
Joan MIR
Suzuki
+24.268
9
Jack MILLER
Ducati
+26.496
10
Andrea IANNONE
Aprilia
+26.997
11
Pol ESPARGARO
KTM
+28.732
12
Aleix ESPARGARO
Aprilia
+34.095
13
Miguel OLIVEIRA
KTM
+34.181
14
Francesco BAGNAIA
Ducati
+34.249
15
Hafizh SYAHRIN
KTM
+34.494
16
Tito RABAT
Ducati
+48.357
17
Karel ABRAHAM
Ducati
1 Lap
 
Εκτός
 
 
 
Johann ZARCO
KTM
10 Laps
 
Takaaki NAKAGAMI
Honda
22 Laps
 
Valentino ROSSI
Yamaha
22 Laps
 
Alex RINS
Suzuki
24 Laps
 
 
 

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.