MotoGP: Νέα πίστα στην Φινλανδία

Εντάσσεται στο ημερολόγιο από το ‘19
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/8/2017

Από το τέλος της επόμενης σεζόν, οι αναβάτες του MotoGP θα ξεκινήσουν δοκιμές σε μία τελείως νέα πίστα που τώρα κατασκευάζεται στην Φινλανδία. Όπως τουλάχιστον είναι το πλάνο, καθώς η Dorna έχει συμφωνήσει για την ένταξη στο ημερολογίο αν κι εφόσον καταφέρει να ανταποκριθεί η κατασκευαστική. Πράγμα που θα φανεί σε λίγο καιρό.. Η πίστα θα ανήκει στο ημερολόγιο από το 2019 με ένα πενταετές συμβόλαιο που αναμένεται από τώρα πως θα επεκταθεί, καθώς είναι η μόνη αντίστοιχη στις Σκανδιναβικές χώρες. Η ηγεσία της Dorna παραβρέθηκε στα εγκαίνια του εργοταξίου δίνοντας το έναυσμα για την υποδοχή της στην αγκαλιά του MotoGP. Επίσημα βέβαια αυτό θα γίνει έπειτα από την έγκριση της FIM, μετά την εισήγηση της Dorna, ωστόσο αυτή είναι τυπική διαδικασία αφού η πίστα ξεκίνησε τις ετοιμασίες το 2010 κάνοντας χρήση του χρηματοδοτικού προγράμματος της FIM…

Την ανάπτυξη και τον σχεδιασμό της πίστας ανέλαβε η εταιρία APEX, μία αγγλική εταιρία με δεκάδες αντίστοιχα έργα σε όλο τον κόσμο, έχοντας κατασκευάσει μεταξύ άλλων την πίστα του Dubai, την Sepang στην Μαλαισία και μία από τις πιο χαρακτηριστικές πίστες της Κίνας.

Για την πίστα της Φινλανδίας, την KymiRing, η APEX ξόδεψε μία ολόκληρη τριετία εκπονώντας τα σχέδια, καθώς ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί μία πίστα που θα μπορεί να διαιρεθεί στα δύο για να φιλοξενήσει ταυτόχρονες μικρότερες διοργανώσεις. Παράλληλα με τρεις διαφορετικές διαδρομές, μία σε πλήρες μήκος και δύο χωρίζοντας την πίστα στην μέση, ο σχεδιασμός προβλέπει την δημιουργία μίας σειράς από ανεξάρτητες πίστες Kart, Motocross, Enduro και Rally. Με δεδομένο την μικρότερη χρονική διάρκεια που μπορεί να χρησιμοποιηθεί, έναντι αντίστοιχων πιστών, οι επενδυτές σκέφτηκαν να υπάρχει ένας πολυμορφικός χώρος που να φιλοξενεί ταυτόχρονα διαφορετικές διοργανώσεις και να μην μένει ποτέ κενό στον προγραμματισμό του.

 

Ταυτότητα:
Η KymiRing, στο πλήρες μήκος της, παρουσιάζει μία πολύ γρήγορη και τεχνική διαδρομή με πολλές εναλλαγές στις πολυάριθμες στροφές της. Με συνολικό μήκος 4,6 χιλιόμετρα, έχει 18 στροφές, 9 δεξιές και 9 αριστερές, με την κίνηση να γίνεται με την φορά των δεικτών του ρολογιού. Η κεντρική διαδρομή που θα χρησιμοποιείται στα MotoGP, θα χρησιμοποιεί τις 15, από τις 18 στροφές. Κατασκευάζεται σε υψόμετρο 80 μέτρων με μέγιστο τα 98, έχοντας έτσι μέγιστη υψομετρική διαφορά 18 μέτρων. Από πλευράς προδιαγραφών έχει σχεδιαστεί με τους ανώτερους της FIM και δεύτερο βαθμό για την FIA. Ωστόσο η αδειοδότησή της φτάνει μέχρι την F1, πράγμα που σημαίνει ότι αν οι επενδυτές το θελήσουν, μπορούν στο μέλλον να διεκδικήσουν και αγώνα F1 με τις κατάλληλες αναβαθμίσεις.
 
 

Για να φτάσουν σε αυτό το σημείο, οι Φιλανδοί χρειάστηκαν μία δεκαετία σχεδίων και συζητήσεων. Αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο εμπόδιο για την ελληνική πραγματικότητα που δείχνει μηδενική αντοχή σε μακρόχρονο προγραμματισμό και αδυναμία μικρών και σταθερών βημάτων. Η πίστα πέρασε από την σκέψη πιο κοντά στην πράξη το 2007, όταν η Pohjola Racing ανέλαβε τον αρχικό σχεδιασμό που ολοκλήρωσε το 2009, με στόχο να είναι μία πίστα για τοπικά πρωταθλήματα και σχολές οδήγησης. Αυτό ακριβώς που έχουμε ανάγκη και στην Ελλάδα. Αντίθετα με εμάς όμως που μια τέτοια επένδυση είναι πιο εύκολα βιώσιμη, οι Φιλανδοί έπρεπε να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, απαιτώντας την φιλοξενία μίας παγκόσμιας οργάνωσης. Η APEX ανέλαβε τον νέο σχεδιασμό το 2010 και το 2015 η πίστα εξασφάλισε χρηματοδότηση, που σημαίνει ότι το συμβόλαιο ήταν έτοιμο. Στην κατασκευή της συμβάλουν οι γειτονικοί δήμοι και η FIM. Το 2017 ξεκινά τελικά το πρώτο βήμα του τελικού σταδίου, που είναι αυτή καθαυτή η κατασκευής, κλείνοντας έτσι μία δεκαετία από τότε που έγινε το πρώτο βήμα…

Οι Φινλανδοί έχουν τεράστια παράδοση στους αγώνες γενικά και στις μοτοσυκλέτες ειδικότερα. Ο Mika Kallio και παλιότερα ο Jarno Saarinen έκαναν το όνομα της χώρας να ακουστεί ενώ στην F1 οι Keke Rosberg και Mika Hakkinen την εκπροσώπησαν αντίστοιχα. Με βάση την ιστορία τους, και την εγγύτητα της τοποθεσίας της πίστας στις υπόλοιπες χώρες, οι επένδυση πήρε το πράσινο φως, υπολογίζοντας πως θα μπορέσει να σπάσει το φράγμα των 100.000 εισιτηρίων, κάνοντας την απόσβεσή της. 

η πιο πρόσφατη εναέρια φωτογραφία από την κατασκευή της (ψηφιακά επεξεργασμένη):
 
 
 
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.