MotoGP Ολλανδίας: Φωτιά στο πρωτάθλημα!

Τι λέγαμε χθες; Ακόμα καλύτερα για το θέαμα!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

25/6/2017

Από την σειρά εκκίνησης στο MOTUL TT ASSEN περιμέναμε άλλη μία ταινία δράσης να εξελιχθεί μπροστά μας, ακόμα κι αν ο καιρός δεν έπαιζε τον πρωταρχικό ρόλο, όπως έκανε στα δοκιμστικά, όπως έκανε και πέρσι! Όπως στο τέλος αποφάσισε να κάνει και φέτος μία δυναμική παρουσία και να ανεβάσει κατακόρυφα τον σφυγμό κάθε θεατή!

Είδαμε τελικά ακριβώς αυτό, έναν μαγικό αγώνα, με πτώσεις, δυνατές επαφές και όμορφες μάχες που κρατούσαν την αγωνία δυνατή και τους θεατές όρθιους στις κερκίδες!

Ο Zarco ξεκίνησε πρώτος, όπως ήταν σίγουρο ότι θα γίνει και άρχει αμέσως να οδηγεί τον αγώνα χωρίς οι υπόλοιποι να είναι απόλυτα κολλημένοι επάνω του, χωρίς όμως να έχει και διαφορά ασφαλείας με οποιαδήποτε έννοια. Ο Petrucci έκανε το μικρό του θαύμα και έμεινε κολλημένος στον Rossi στην τέταρτη θέση πίσω στην σειρά για το βάθρο, όπως κολλημένος στον Rossi θα έμενε και προς το τέλος του αγώνα.

Είχαμε γρήγορα την πρώτη τετράδα με Zarco πρώτο, Marquez δεύτερο, Rossi και Petrucci να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους, την στιγμή που ο Redding έκανε μία κίνηση στον τέταρτο Ιταλό που γρήγορα πήρε την απάντηση και έμεινε πίσω, την στιγμή που ο Vinales ανέβαινε θέσεις σιγά – σιγά. Τότε η τετράδα άνοιξε περισσότερο εμπρός με τον Marquez να δείχνει ότι δεν μπορούσε να κυνηγήσει τον Zarco, τον μοναδικό με την μαλακή γόμα, κι έτσι ο Rossi πήρε γρήγορα την απόφαση πως έπρεπε να τον περάσει για να μην αφήσει τον Zarco να ανοίξει την διαφορά κι αυτό ακριβώς έκανε, προσπέρασε τον Marquez στα φρένα, με τέλειο τρόπο με φοβερή άνεση. Βάζοντας πλώρη για τον Zarco, ο Rossi ουσιαστικά τραβούσε και μία γραμμή στο χρονοδιάγραμμα του αγώνα εκείνη την στιγμή, καθώς από τις συγκυρίες τίποτα από εκείνη την στιγμή στον αγώνα, δεν θα ταίριαζε με την αρχή του!

Δεν χρειάστηκε πολύ για να μπει στην ουρά του Zarco, έτοιμος να κάνει την κίνηση, και χωρίς να χαρίσει καμία ευκαιρία, πέρασε πρώτος στην πίστα που έχει τόσες νίκες, σε μία κρίσιμη στιγμή του πρωταθλήματος. Ο Zarco έχει πει πολλές φορές ότι ακολουθεί το παράδειγμα του Rossi και ένα από τα παραδείγματα του πολυπρωταθλητή, είναι να απαντά αμέσως μετά από μία επίθεση. Ο Rossi λοιπόν κάνει το λάθος να ανοίξει γραμμή αλλά και την κλείνει αμέσως μετά για να μην αφήσει τον Zarco να περάσει, αν και ο Γάλλος είχε ήδη αποφασίσει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία με αποτέλεσμα ο εμπρός τροχός του να βρει τον ώμο του Rossi σε μία από τις πιο δραματικές στιγμές του αγώνα. Ευτυχώς δεν εξελίχθηκε σε πτώση για κάποιον από τους δύο, αλλά ο Zarco έχασε κάθε προβάδισμα, πηγαίνοντας πίσω στο τέλος από αυτό το τρενάκι που οδηγούσε τον αγώνα.

Ο Rossi που εκείνη την στιγμή είχε μερικά μαύρα σημάδια στην στολή και χάνοντας ένα γράμμα από το όνομα στην λεκάνη, θα κρατούσε την θέση του και θα προσπαθούσε να χτίσει διαφορά. Λιγότερο από τρία λεπτά μετά, η βαθμολογία στο πρωτάθλημα θα έπαιρνε φωτιά καθώς στο φημισμένο εσάκι ο Vinales θα έπεφτε την στιγμή που είχε παλέψει για λίγο με τον Dovizioso, σε μία μάχη ουσιαστικά ακόμα και για την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα. Ο Dovizioso αντέδρασε γρήγορα και με αρκετή τύχη όμως, δεν πάτησε τον Vinales που εκείνη την στιγμή έχανε το προβάδισμα στο πρωτάθλημα.

Τίποτα από εκείνη την στιγμή δεν θα ήταν σταθερό για τον υπόλοιπο αγώνα! Με κομμένη την ανάσα οι θεατές, έβλεπαν τις θέσεις πίσω από τον Rossi να αλλάζουν, τον καιρό να το γυρνάει στην βροχή και την λευκή σημαία που σηματοδοτεί το άνοιγμα του pit lane, να κυματίζει!

η λίστα της διοργάνωσης με τα συμβάντα του αγώνα έγραφε δεκάδες καταχωρήσεις σε κάθε στιγμή!

Ο Zarco ήταν ο πρώτος που σκέφτηκε να αλλάξει ελαστικό, καθώς με την μαλακή γόμα είχε πρόβλημα έτσι κι αλλιώς και δεν είχε να χάσει κάτι. Από την βιασύνη του όμως εισέπραξε πέναλτι γιατί έφυγε γρήγορα ενώ και ο Lorenzo και άλλοι οδηγοί ακολούθησαν το παράδειγμά του. Ο Rossi πέρσι ήταν εκείνος που έκανε το λάθος να αλλάξει τελευταίος μοτοσυκλέτα. Φέτος πήρε πάλι την απόφαση να ρισκάρει και να περιμένει οδηγώντας τον αγώνα, και ήταν σωτήρια απόφαση, καθώς η βροχή σταμάτησε! Ο Petrucci εκμεταλλευόταν το πάτημα του Rossi και έμενε κολλημένος στην ρόδα του κάνοντας επιθέσεις, όταν αργότερα κατάφερε να τον περάσει κιόλας οδηγώντας τον αγώνα!

Πίσω γινόταν ένας μεγαλύτερος χαμός καθώς ο Dovizioso ανέβαινε θέσεις φτάνοντας την δεύτερη μονομαχώντας με τον Petrucci και για λίγο με τον Rossi. Ακόμα και ο πιο απαθής θεατής μέχρι εκείνη την στιγμή είχε ξεσηκωθεί καθώς κάθε ενδεχόμενο ήταν ανοικτό, η πρόσφυση δεν ήταν ομοιόμορφη και οι αναβάτες οδηγούσαν στο όριο!

Άλλο ένα μάθημα οδήγησης από τον Rossi στην αγαπημένη του πίστα, που περνώντας τον Petrucci προσπάθησε να αφήσει την μάχη πίσω του. Κατάφερε να ξεφύγει από όλους όσο η βροχή είχε ήδη επιστρέψει, εκτός από τον Petrucci που είχε αποφασίσει να κερδίσει τον αγώνα με κάθε θυσία! Οι δυο τους απομακρύνθηκαν από τους υπόλοιπους διεκδικητές του βάθρου, στους οποίους είχε προστεθεί και ο Crutchlow που μάλιστα ανέβηκε και στην τρίτη θέση! Η λίστα με τα συμβάντα έγραφε δεκάδες καταχωρήσεις σε κάθε δευτερόλεπτο, όσο η κατάταξη στο βάθρο άλλαζε συνέχεια! Με τον Petrucci κολλημένο πίσω του ο Rossi περνάει τελικά την γραμμή τερματισμού πρώτος, παίρνοντας συνολικά την 10η νίκη του σε αυτή την πίστα!

Τρίτος ο Marquez που λίγο έλειψε να σημειώσει πτώση γλιτώνοντας ένα γλίστρημα μερικά μέτρα πριν τον τερματισμό, και στερώντας περισσότερους πόντους διαφορά στο πρωτάθλημα από τον Dovizioso, την τρίτη θέση πήρε με άψογο τρόπο ο Crutchlow!

 

 

Ο Petrucci δεν είχε καμία χαρά για την δεύτερη θέση, θεωρώντας ότι οι πιο αργοί οδηγοί και οι κριτές που δεν έβγαλαν μπλε σημαία του στέρησαν βέβαιη νίκη, καθώς είχε σίγουρο πώς θα περνούσε τον Rossi, όπως είπε: «Ήμουν ταχύτερος σε όλο το τρίτο μέρος της πίστας». Βέβαια ο Rossi ήταν ήδη μία μοτοσυκλέτα εμπρός και κατάφερε να κρατηθεί έτσι, επιστρέφοντας δυνατά στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος που τώρα στην πρώτη θέση είναι με μικρή διαφορά ο Dovizioso, έχοντας πίσω του της δύο Yamaha!

Είδαμε έναν εξαιρετικό αγώνα, ικανό να καταγραφεί στα βιβλία της ιστορίας από τις προσπεράσεις και τις μάχες που βλέπαμε. Εξαιρετικές προσπάθειες στο απόλυτο όριό τους, από μία σειρά αναβατών! Ο περσινός νικητής μάλιστα, ο Miller τα κατάφερε καλά και αυτή την φορά, τερματίζοντας με μεγαλοπρεπή σούζα στην έκτη θέση…  Ένας εξαιρετικός αγώνας που δυναμιτίζει την γενική κατάταξη!

 

 

 

 

 

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.