MotoGP Qatar Test 1η μέρα: Νέα αεροδυναμικά και λωρίδα «πέναλτι»

Δοκιμές για όλους, ακόμη και την διοργάνωση
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

24/2/2019

Το Qatar αποτελεί πάντα μία “prova generale” για τον πρώτο αγώνα κάθε σεζόν, την στιγμή που ταυτόχρονα με τις αγωνιστικές ρυθμίσεις οι αναβάτες πρέπει να συνεχίσουν και να οριστικοποιήσουν την εξέλιξη των αλλαγών στις μοτοσυκλέτες. Για κάποιους βέβαια, στην Honda πιο συγκεκριμένα, οι δοκιμές αυτές είναι ακόμη πιο σύνθετες καθώς ακόμη δεν έχουν προσαρμοστεί στην μοτοσυκλέτα τους, όπως ο Lorenzo. Ο αναβάτης της Honda θέλει σήμερα, όταν ξεκινήσουν το σούρουπο οι δοκιμές της δεύτερης ημέρας, να έχει βρει την θέση του στην μοτοσυκλέτα, που σημαίνει αλλαγές εργονομίας καθώς για αυτόν υπάρχει ένα πρόβλημα που δεν θέλει να το λύσει στο τέλος της σεζόν, όπως έγινε με την Ducati…

“Δεν δοκιμάσαμε πολλά πράγματα, την εργονομία δεν την έχω βρει, πρέπει να φτιάξουμε την θέση οδήγησης. Έχουμε μόνο τρεις ώρες γιατί μόλις πέσει το σκοτάδι, πέφτει πολύ και η θερμοκρασία και είναι δύσκολο να δεις τι θα κάνεις με τα ελαστικά. Ήθελα απλά να δω την μοτοσυκλέτα, να καθίσω επάνω και να οδηγήσω, που είναι πολύ σημαντικό για εμένα που έρχομαι χωρίς άλλη προπόνηση, μονάχα από το γυμναστήριο. Δύναμη η Honda έχει πολύ, πάρα πολύ και είναι και διαχειρίσιμη. Από αυτή την άποψη δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, απλά για εμένα ο χρόνος είναι λίγος ερχόμενος κατευθείαν στο Qatar. Ο πιο γυμνασμένος του κόσμου να είσαι, το σώμα δεν αντιδρά όπως πρέπει στην μοτοσυκλέτα αν το αφήσεις για τόσο καιρό. Είμαι τέσσερις μήνες μακριά από τα MotoGP, είναι μεγάλο το διάστημα. Σήμερα κάναμε μία μικρή πρόοδο στην εργονομία, που στόχος μου είναι να έχω λιγότερη πίεση στα χέρια, θέλω αύριο να κάνουμε άλμα σε αυτό τον τομέα”.

Αντίστοιχα και ο Marquez βρήκε μεγάλη βελτίωση από την Sepang, χωρίς φυσικά να έχει απομακρυνθεί πλήρως ο πόνος αλλά ήταν σε θέση, όπως είπε, να οδηγήσει όπως του επιβάλει ο εαυτός του και μόνο στις γρήγορες αλλαγές κατεύθυνσης που το Qatar προσφέρει σε αφθονία, χρειάστηκε να σφίξει τα δόντια. Για αυτό όπως είπε θα πρέπει να προσαρμόσει το στιλ του, τουλάχιστον για την ιδιαίτερη περίπτωση του Qatar και την μειωμένη πρόσφυση που αυτό έχει με τους κόκκους άμμου να στρώνουν ένα λεπτό φιλμ. Και οι δύο της Honda είναι ενθουσιασμένοι με τις αλλαγές στον κινητήρα θεωρώντας πως έχουν όση δύναμη με τον Marquez να βγάζει απίστευτη τελική στην ιδιαίτερη περίπτωση αυτής της πίστας που είναι το σημείο για να δει κανείς τις υψηλότερες ταχύτητες. Σύμφωνα με τον Lorenzo υπάρχουν πράγματα που είχε ο προηγούμενος κινητήρας και τώρα απουσιάζουν, όμως όλα αυτά μπορούν να ανακτηθούν όταν ολοκληρωθεί το στήσιμο της μοτοσυκλέτας ώστε να εκμεταλλεύεται πλήρως την νέα καμπύλη ιπποδύναμης.

Γενικότερα στο Qatar την πρώτη ημέρα κάθε επίσκεψης δοκιμών, η πίστα δεν είναι στην βέλτιστη κατάσταση και μπορεί το σπρέι άμμου που ο αέρας σου ψεκάζει να δημιουργεί προβλήματα, όμως φέτος ήταν από τα λιγότερα, όπως οι περισσότεροι αναβάτες παραδέχτηκαν. Δεν ασπάστηκαν όλοι την συγκεκριμένη άποψη, αλλά η γενική εικόνα ήταν πως τώρα η πίστα και η νυκτερινή οδήγηση τους προβλημάτισαν λιγότερο από άλλες φορές. Μαζί τους και η διοργάνωση που αποφάσισε να δοκιμάσει μία νέα διαδικασία ποινής, αναγκάζοντας τον αναβάτη που θα τιμωρηθεί να περάσει εξωτερικά της 6ης στροφής. Στην συγκεκριμένη πίστα που αν οδηγήσεις δίχως αέρα πάλι θα βρεις άμμο και που μόνο η αγωνιστική γραμμή παραμένει καθαρή, η ποινή αυτή έχει το πρόσθετο bonus πως εκτός από χρόνο γεμίζει άμμο και την μοτοσυκλέτα όποιου τιμωρηθεί. Παράλληλα ενέχει τον κίνδυνο κάποιος να χάσει τα φρένα στην είσοδο της 6ης στροφής και να παρασύρει εκείνον που κινείται τιμωρημένος στην εξωτερική διαδρομή. Ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία των αναβατών χαιρέτησαν αυτή την λύση και την δέχονται ευχαριστημένοι. Διότι όπως εξήγησε ο Rossi, το να παραχωρείς μία θέση μπορεί να σου κοστίσει από μισό, έως πολύ πάνω από πέντε δευτερόλεπτα, ενώ τώρα είναι κάτι συγκεκριμένο, χάνεις ακριβώς τρία –σύμφωνα με την Dorna- και λίγα περισσότερα σύμφωνα με τον Rossi. Ωστόσο είναι δικαιότερη λύση από την στιγμή που ο χρόνος είναι συγκεκριμένος και το σημαντικότερο γίνεται χωρίς να χάσεις το momentum δίχως να επιβραδύνεις κοιτώντας πίσω μερικές φορές, χωρίς να αποπροσανατολίζεσαι, κι αυτό είναι που σκέφτονται περισσότερο οι αναβάτες που χαιρέτησαν την λύση αυτή.

Ο Rossi, ήταν ιδιαίτερα ικανοποιημένος από την απόδοση, και τόνισε σε δύο ξεχωριστές περιπτώσεις πως το κλίμα στο box είναι άψογο και βοηθά στο να γίνει δουλειά. Αυτό από μόνο του είναι το σημαντικότερο, δείχνει πως οι πρόσφατες αλλαγές στην δομή ήταν προς την σωστή κατεύθυνση, ενώ η εκπληκτική απόδοση του Vinales –συγκριτικά και μόνο με τους υπόλοιπους- που κατάφερε να κρατήσει τον πρώτο χρόνο, ήταν κάτι που σχολιάστηκε και από τον Ιταλό. Τόσο ο Vinales, όσο και ο Rossi θέλουν τις δοκιμές στο Qatar για πολλούς λόγους, με κύριο το γεγονός πως έχει μειωμένη πρόσφυση –που αν οδηγήσεις εκεί όπως έχουμε κάνει πολλές φορές θεωρείς το ακριβώς αντίθετο- ενώ παράλληλα τρώει ελαστικά. Κι αυτό τόσο για τις ταχύτητες με τις οποίες παραμένεις πλαγιασμένος, την απίστευτη ευθεία που κρυώνει το εμπρός ελαστικό και μπορεί να διαλύσει το πίσω και φυσικά την άμμο. Όλα αυτά σημαίνει πως μπορείς να δεις φθορά ελαστικών πολύ γρήγορα και να συμπιέσεις έτσι αποτελέσματα δοκιμών. Η Yamaha είχε ανάγκη να δουλέψει στην προσαρμοστικότητα των ηλεκτρονικών όσο η πρόσφυση φεύγει και όσο τα ελαστικά χάνουν υλικό, κι αυτό ακριβώς κατάφεραν από την πρώτη ημέρα, μένοντας όλοι τους ευχαριστημένοι και κυρίως ο Vinales φυσικά. Παραμένει το πρόβλημα της υψηλής ταχύτητας και της ευθείας για την Yamaha, η αχίλλειος αυτή πτέρνα εξακολουθεί να είναι από τα τρωτά τους σημεία και όσα έχουν γίνει προς αυτή την κατεύθυνση είναι μικρά βήματα με θετική, αλλά μικρή διαφορά. Ο Ισπανός ελπίζει πως θα καταφέρουν να κάνουν κι ένα μεγάλο…

Για τον Rossi το καλό είναι πως για πρώτη φορά εδώ και δύο χρόνια βλέπει την Yamaha έτοιμη να παλέψει δυναμικά, και φέτος να είναι καλύτερη από πέρσι. Ήδη, όπως είπε, κάποια από τα προβλήματα που είχε έχουν λυθεί, ωστόσο θα ήταν ανόητο να πιστεύει κανείς πως μέσα σε ελάχιστους μήνες και εν μέσω ανακατατάξεων θα εξαλείφονταν όλα. Έχουν δρόμο μπροστά τους, τουλάχιστον όμως ξέρουν που πηγαίνουν και λειτουργούν ως ομάδα, δύο από τα προβλήματα που είχαν έως τώρα.

H Aprilia μπήκε δυναμικά στις δοκιμές εξαρτημάτων. Δοκίμασε νέα αεροδυναμικά βοηθήματα, ψηλά στο φαίρινγκ θυμίζοντας έντονα F1 καθώς και ρεζερβουάρ νέου σχήματος. Η Ducati συνεχίζει να πειραματίζεται με λύσεις προηγούμενης δεκαετίας, από εκείνες που οι μηχανικοί λένε –ειλικρινά δεν ξέρουμε γιατί σταματήσαμε να το κάνουμε- όπως είπαν στην Honda σχολιάζοντας πριν από καιρό το antihoping που το έχουμε δει και στην παραγωγή δεκαετίες τώρα. Αυτή την φορά στην μοτοσυκλέτα του Jack Miller εμφανίστηκε μία αεροδυναμική πτέρυγα κάτω από το ψαλίδι, σε μία λύση που μόνο καινούρια και πρωτότυπη δεν την λες. Ωστόσο η υλοποίηση κάθε κατασκευαστή είναι διαφορετική, ενώ εκείνο που έπαψε κάποιος να χρησιμοποιεί δεν σημαίνει πως αυτομάτως παύει να ταιριάζει και στους υπόλοιπους. Έτσι η πτέρυγα αυτή βοηθά στην τεράστια τελική που μπορεί κανείς να δει εδώ, ώστε το πίσω ελαστικό να αντέξει την καταπόνηση που υφίσταται στέλνοντας πάνω του ψυχρό αέρα. Ταυτόχρονα δημιουργείται πρόσθετη δύναμη από τον αέρα σε μία λύση που πιθανότερο είναι η Ducati να εξετάζει συγκεκριμένα για πίστες όπως το Qatar. Από εκεί και πέρα κανείς δεν μπορεί να πει για ποιον λόγο συγκεκριμένα η Ducati έκανε αυτή την προσθήκη και ενδέχεται να είναι κάτι ολότελα διαφορετικό ή και τίποτα απολύτως, μία απλή δοκιμή δίχως άλλη συνέχεια. Σίγουρα η Ducati θέλει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από το εμπρός ελαστικό και σίγουρα χρειάζεται καλύτερη φόρτιση στο άνοιγμα του γκαζιού, αυτά είναι θέματα που την απασχολούν πολλές σεζόν τώρα.

Μαζί με την Honda και η Suzuki δοκίμασε ένα απίστευτα όμορφο σετ εξατμίσεων, (από την Akrapovic για την Suzuki) που ενδέχεται να είναι και εκείνο που ακούγαμε μέρες πριν κατά την αποκλειστική, και εντελώς εξειδικευμένη επίσκεψή μας στο εργοστάσιο και το φοβερό και τρομερό Racing Center των Σλοβένων. Ένας από τους λόγους που ο Rins είχε εκπληκτική φόρμα και βρέθηκε ελάχιστα πίσω από τον Vinales ήταν κι αυτός, η εξέλιξη του κινητήρα και η καμπύλη της απόδοσης που άλλαξαν παρέα με την Akrapovic.

Με την ολοκαίνουρια μοτοσυκλέτα εμφανίστηκε η KTM, με τα μάτια να είναι φυσικά στον Zarco που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τι έχει κάνει στο Qatar. Πρακτικά όμως κανείς στην Αυστριακή ομάδα δεν έχει εμπειρία σε αυτή την μοτοσυκλέτα που είναι ολότελα καινούρια, από το πλαίσιο, το ψαλίδι και τις αναρτήσεις έως τον κινητήρα. Η KTM αυτό που κράτησε είναι πρακτικά και μόνο η εμπειρία της αυτά τα τρία χρόνια, και όλη η προετοιμασία που έχει κάνει, είναι για να την οδηγήσει στο επόμενο βήμα, το βάθρο.

Αν υπήρχε ένα συνολικό νούμερο ανταγωνισμού, αν μπορούσε δηλαδή κανείς να το ονοματίσει, τότε θα έβλεπε πως συγκριτικά με πέρσι είναι πολύ μεγαλύτερο. Στασιμότητα δεν υπάρχει σε καμία ομάδα, οπότε αν τις τελευταίες δύο –τουλάχιστον- σεζόν, ζούμε απόλυτα μαχητικούς αγώνες, τότε όλα δείχνουν πως το αποκορύφωμα δεν το έχουμε δει ακόμη…

Θέση
Αναβάτης
Ταχ.Γύρος
Κενό εμπρός
Κενό προηγ.
 
 
 
 
 
1
VIÑALES, Maverick
1:55.051
 
 
 
 
 
 
 
2
RINS, Alex
1:55.159
0.108
0.108
 
 
 
 
 
3
DOVIZIOSO, Andrea
1:55.550
0.499
0.391
 
 
 
 
 
4
PETRUCCI, Danilo
1:55.594
0.543
0.044
 
 
 
 
 
5
ROSSI, Valentino
1:55.604
0.553
0.010
 
 
 
 
 
6
RABAT, Tito
1:55.694
0.643
0.090
 
 
 
 
 
7
QUARTARARO, Fabio
1:55.772
0.721
0.078
 
 
 
 
 
8
NAKAGAMI, Takaaki
1:55.943
0.892
0.171
 
 
 
 
 
9
ESPARGARO, Pol
1:56.040
0.989
0.097
 
 
 
 
 
10
MARQUEZ, Marc
1:56.167
1.116
0.127
 
 
 
 
 
11
MIR, Joan
1:56.264
1.213
0.097
 
 
 
 
 
12
ESPARGARO, Aleix
1:56.358
1.307
0.094
 
 
 
 
 
13
IANNONE, Andrea
1:56.447
1.396
0.089
 
 
 
 
 
14
MORBIDELLI, Franco
1:56.511
1.460
0.064
 
 
 
 
 
15
BAGNAIA, Francesco
1:56.738
1.687
0.227
 
 
 
 
 
16
ZARCO, Johann
1:56.770
1.719
0.032
 
 
 
 
 
17
OLIVEIRA, Miguel
1:56.891
1.840
0.121
 
 
 
 
 
18
CRUTCHLOW, Cal
1:56.921
1.870
0.030
 
 
 
 
 
19
MILLER, Jack
1:56.932
1.881
0.011
 
 
 
 
 
20
ABRAHAM, Karel
1:57.053
2.002
0.121
 
 
 
 
 
21
LORENZO, Jorge
1:57.090
2.039
0.037
 
 
 
 
 
22
SMITH, Bradley
1:57.137
2.086
0.047
 
 
 
 
 
23
SYAHRIN, Hafizh
1:57.459
2.408
0.322

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.