MotoGP Sepang: Νίκη Bagnaia κλείνει την πόρτα του πρωταθλήματος, μένει απλά να κλειδώσει

Μεγαλύτερη αγωνία για πτώσεις αντί για προσπεράσεις
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/10/2022

Οι συνθήκες στην πίστα και οι πολλές πτώσεις του Σαββάτου ανέβασαν την αγωνία για τυχόν πτώσεις που θα κρίνουν το πρωτάθλημα, ιδιαίτερα μετά την πτώση του Martin από την πρώτη θέση, χωρίς να χρειάζονται οι μάχες αγκώνα-αγκώνα για να προκληθεί αυτό το συναίσθημα.

Η εκκίνηση ξεκίνησε με απίστευτο τρόπο για τον Bagnaia καθώς πήρε την εσωτερική γραμμή και κατάφερε να στρίψει δεύτερος. Βέβαια δεν ήταν μόνο αυτό που τον έφερε μπροστά, αλλά και το γεγονός πως πάτησε τα φρένα πάρα πολύ αργά σε ένα δυνατό ρίσκο για πτώση από το οποίο όμως βγήκε νικητής κάνοντας το 9-2 και μπαίνοντας πίσω από τον Martin. Αργότερα θα την χαρακτήριζε ο ίδιος την καλύτερη εκκίνηση της  καριέρας του και πράγματι, ήταν απόλυτα χαρακτηριστική κίνηση για το φετινό πρωτάθλημα.

Αντίστοιχα όμως και ο Quartararo έκανε το ίδιο, ξεκίνησε πάρα πολύ καλά και πίεσε πάρα πολύ και εκείνος στα φρένα με τον Aleix Espargaro να είναι ο μόνος από τους τρεις που δεν τα πήγε καλά στην πρώτη στροφή.

Τελικά ο Quartararo μένει πίσω από τον Morbidelli ο οποίος κουβαλά ποινή για δύο διελεύσεις από τον μακρύτερο γύρο και πρέπει να τις εκτελέσει κάποια στιγμή στην αρχή του αγώνα, αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα έπρεπε να υπάρχουν οδηγίες από την Yamaha, μιας και τον τελευταίο καιρό έγινε μεγάλος ντόρος για τις οδηγίες της Ducati προς τους δικούς της αναβάτες. Σε κάθε περίπτωση το πόσο καλά θα τα πάει ο Morbidelli πριν εκτελέσει την ποινή είναι σημαντικό για την πορεία του μετά από αυτή, ωστόσο αμέσως βλέπει το μήνυμα πως τον ακολουθεί ο Quartararo. Σε κάθε περίπτωση όμως ο Quartararo εκείνη την στιγμή τον περνούσε από μόνος του, οπότε και μήνυμα να μην υπήρχε το αποτέλεσμα θα ήταν ακριβώς το ίδιο.

Μπροστά ο Martin ανοίγει την διαφορά από τον Bagnaia και ο Bastianini μένει κολλητά πίσω του, όσο ο Marquez είναι στην τέταρτη θέση και βλέπει την ψαλίδια σιγά – σιγά να ανοίγει. Η Ducati στέλνει μήνυμα στον Bagnaia πως εμπρός ο Martin είναι στο 0.6 και πίσω του έχει τον Bastianini που είναι και το τελευταίο μήνυμα που θα πάρει από την ομάδα, στην διάρκεια του αγώνα.

Ο Luca Marini που είχε την ταχύτητα να ακολουθήσει τους υπόλοιπους και ίσως να παλέψει για το βάθρο, εγκαταλείπει τον αγώνα καθώς το κλείδωμα της ανάρτησης που πρέπει να απελευθερωθεί μετά την εκκίνηση δεν δούλεψε ποτέ και δεν γινόταν να συνεχίσει τον αγώνα του.

Ο Marquez αρχίζει να μένει αισθητά πίσω όσο ο Martin επίσης ξεφεύγει πολύ μπροστά φτάνοντας να διπλασιάσει και μετά να τριπλασιάσει και την απόστασή του! Όλη αυτή την ώρα ο Bastianini μένει κολλημένος στον πίσω τροχό του Bagnaia. Ο ρυθμός του Martin είναι υπερβολικά γρήγορος συγκριτικά με τους υπόλοιπους και αυτό το ρίσκο δεν θα βγει σε καλό. Μόλις τα ελαστικά άρχισαν να χάνουν την αρχική τους μέγιστη πρόσφυση ο Martin σημείωσε πτώση δίνοντας στον Bagnaia το προβάδισμα.

Φυσικά αυτό φέρνει και τον Quartararo πιο μπροστά καθώς έχει ήδη περάσει τον Marquez και με τον Morbidelli να χάνει θέσεις εκτελώντας την ποινή του. Στην εκτέλεση της ποινής κέρδισε και άλλη μία ο δεύτερος αναβάτης της Yamaha γιατί πήγε και έπεσε πάνω στον Aleix Espargaro σε μία πολύ επιθετική προσπέραση για την οποία θα πρέπει να δώσει τρεις θέσεις στην γραμμή εκκίνησης στον τελευταίο αγώνα που απομένει.

Ο Quartararo είναι πλέον στο βάθρο αλλά απέχει 2.7 δευτερόλεπτα από τους δύο πρώτους και έχει και διαφορά με τους πίσω, οπότε κάνει μοναχικό αγώνα. Οι αναβάτες της Suzuki παλεύουν με τον Marquez και για άλλη μία φορά φτάνουμε με Rins και Marquez σε κλειστή μάχη χωρίς όμως να τους παρακολουθεί η κάμερα.

Ο Mir πέφτει από αυτή την μάχη, αλλά στο μεταξύ ο Bezzecchi είχε καταφέρει να ανέβει και να περάσει όλο εκείνο το γκρουπ, βάζοντας πλώρη για τον Quartararo. Μείωσε από το 1,5 περίπου δευτερόλεπτο στο 0,23 και τότε ήταν που έβαλε σε σκέψεις την Ducati.

Διότι μπροστά ο Bastianini δεν λειτουργεί ως οπισθοφυλακή του Bagnaia αλλά έχει περάσει στην αντεπίθεση. Μετά από δύο-τρεις στιγμές που ανέβασε τους σφυγμούς στο box της Ducati τελικά κάνει την επίθεσή του και περνά εμπρός.

Μέσα στην Ducati ξεκινά ένας πυρετός διαβουλεύσεων, αν τώρα ο Bezzecchi περάσει τον Quartararo τότε πρέπει να στείλουν μήνυμα στον Bastianini και να τερματίσουν τον αγώνα για το πρωτάθλημα ακριβώς εκεί, ή όχι; Στο μεταξύ η κόντρα Bagnaia και Bastianini έχει ψαλιδίσει την διαφορά με τον Quartararo που φτάνει πλέον το 1,5 δευτερόλεπτο.

Από την αμηχανία μίας τέτοιας απόφασης τους βγάζουν οι ίδιοι οι αναβάτες καθώς ο Bezzecchi χάνει την εμπιστοσύνη στα ελαστικά του και μένει πολύ πίσω από τον Quartararo ενώ ο Bagnaia έχει ήδη περάσει τον Bastianini ο οποίος όμως αφήνει ανοικτό κάθε ενδεχόμενο και μένει κολλημένος πίσω του.

Όπως θα πει αργότερα, προσπάθησε στον τελευταίο γύρο να περάσει τον Bagnaia, το σκέφτηκε, τοποθετήθηκε αλλά δεν είχε την πρόσφυση να κάνει κάτι τέτοιο! Ο Bagnaia κάνει αγώνα καριέρας, αλάνθαστος που για αυτόν είναι μεγάλο θέμα -δικά του λόγια- και παίρνει μία καθαρή νίκη που δεν του έχει χαριστεί, την 7η της σεζόν και γίνεται έτσι ο πρώτος αναβάτης της Ducati με 7 νίκες στην σεζόν, υπογράφοντας έτσι τον φετινό τίτλο.

Μένει να τον σφραγίσει στον τελευταίο αγώνα που μόνο τα λιγότερα πιθανά σενάρια καταστροφής, μπορούν να του τον στερήσουν.

Από πτώσεις του αγώνα ξεχωρίζει και η επαφή του νεότερου Binder και Giannantonio, χωρίς να χρειάζεται βοήθεια ο νεότερος Binder για να πέσει, όπως και του Nagashima που αντικαθιστά τον Nakagami.

Σε δύο εβδομάδες από τώρα, η Valencia θα μας δώσει στην καρό σημαία τον νέο παγκόσμιο πρωταθλητή MotoGP…

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.