MotoGP: Στην αεροσήραγγα η GSX-RR [Video]

Στοχεύοντας στη νίκη
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

6/3/2019

Την τελευταία διετία η Suzuki έχει επιδείξει ιδιαίτερη πρόοδο στην πορεία της στο παγκόσμιο πρωτάθλημα των MotoGP, αποδεικνύοντας πως σε συνδυασμό με τις ικανότητες των αναβατών της, έχει τη δυνατότητα να βρεθεί στα σκαλιά του βάθρου. Φέτος, με την έλευση των νέων περιορισμών απ’ την Dorna, που εισάγουν τη χρήση της ενιαίας IMU σε όλες τις μοτοσυκλέτες, ο τομέας των αεροδυναμικών βοηθημάτων αποκτά βαρύτερο ρόλο, καθώς αποτελεί έναν απ’ τους λιγότερο περιορισμένους τομείς.
Όπως είδαμε και στις επίσημες δοκιμές που πραγματοποιήθηκαν τόσο στην Sepang όσο και στο Qatar, η Suzuki ήταν εντός ανταγωνισμού, με τους χρόνους του Rins να βρίσκονται πολύ κοντά στην κορυφή. Στο μεσοδιάστημα μεταξύ των δοκιμών, οι αναβάτες της εργοστασιακής ομάδας, Alex Rins και Joan Mir, βρέθηκαν στις εγκαταστάσεις της Suzuki στο Hamamatsu, ώστε να δοκιμάσουν την GSX-RR στην αεροσήραγγα της εταιρείας με σκοπό να αποκτήσουν περισσότερα δεδομένα.

Στο τέλος του άρθρου μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο

Για όσους δεν γνωρίζουν, η Suzuki είναι μια απ’ τις ελάχιστες εταιρείες που διαθέτει αεροσήραγγα δοκιμών, για τον αεροδυναμικό σχεδιασμό των μοντέλων της. Η εμφάνιση της GSX-1300R Hayabusa αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα που έχει επηρεαστεί από αυτόν τον παράγοντα, αποτελώντας μια απ’ τις πιο σταθερές μοτοσυκλέτες της κατηγορίας της, ακόμη κι όταν βρίσκεται κοντά στην τελική της ταχύτητα.
Οι αναβάτες της Suzuki φόρεσαν τον εξοπλισμό τους και ανέβηκαν πάνω στην GSX-RR ώστε να ξεκινήσουν οι διαδικασίες της δοκιμής. Αρχικά, οι τεχνικοί φρόντισαν κυριολεκτικά να σκανάρουν τους αναβάτες της ομάδας ούτως ώστε να δημιουργήσουν την ψηφιακή τους απεικόνιση, για να αναλύσουν μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο, έκαναν μια προσομοίωση των συνθηκών που επικρατούν σε ταχύτητες άνω 200km/h ώστε να σκιαγραφήσουν πλήρως τον τρόπο που διαχέεται ο αέρας γύρω απ’ τη μοτοσυκλέτα και τον αναβάτη. Ακόμη, δοκίμασαν τα φαίρινγκ με το περσινό σχήμα των αεροδυναμικών βοηθημάτων ώστε να έχουν ένα σημείο αναφοράς σχετικά με τις επιδόσεις των φετινών.

Για τον Alex Rins, που είναι ο παλαιότερος αναβάτη της ομάδας, η επίσκεψη στο εργοστάσιο δεν ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία, όμως το να λάβει μέρος στις δοκιμές της αεροσήραγγας ήταν κάτι νέο. Σε δηλώσεις του είπε: “Κάθε φορά που επισκέπτομαι το εργοστάσιο στο Hamamatsu, με περιμένει κάτι μοναδικό. Κάθε χρόνο κάνουμε και κάτι καινούργιο.” Παράλληλα μέσω της ψηφιακής απεικόνισης η ομάδα ανέλυσε και την θέση οδήγησης του Rins, ο οποίος ανέφερε πως εντυπωσιάστηκε απ’ τη διαδικασία, αφού δεν είχε ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Συνέχισε λέγοντας: “Είμαι προετοιμασμένος για τη νέα σεζόν και τις νέες προκλήσεις. Θα προσπαθήσω να βελτιώσω τις επιδόσεις μου συγκριτικά με πέρσι.”
Ο team mate του Joan Mir, σχετικά με την επίσκεψή του στο εργοστάσιο είπε: “Ήταν μια πάρα πολύ καλή εμπειρία. Η τριήμερη διαμονή στη Hamamatsu με τους Ιάπωνες ήταν πολύ καλή επίσης. Ελπίζω πως όλες οι πληροφορίες που συλλέξαμε κατά τις δοκιμές στην αεροσήραγγα θα μας βοηθήσουν.” Το πρωτάθλημα βρίσκεται μια ανάσα πριν την έναρξή του και η Suzuki έχει όλα τα φόντα να τραβήξει την προσοχή πάνω της, τόσο λόγω της εξέλιξης της μοτοσυκλέτας της όσο και του Rins που, όπως έχει αποδείξει στο παρελθόν, διαθέτεις τις ικανότητες να βρεθεί στο βάθρο. Το φετινό στοίχημα είναι αν θα καταφέρει να βρεθεί στην κορυφή του βάθρου.

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.