MotoGP στην Ινδία! Υπογραφή Dorna και πίστας Buddh στο Δελχί!

Μία αναμενόμενη εξέλιξη για την παγκόσμια αγορά
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

21/9/2022

Τα MotoGP θα ταξιδέψουν και στην Ινδία και μάλιστα με άμεση ισχύ, δηλαδή από το 2023 χωρίς να χαθεί χρόνος. Η Dorna ανακοίνωσε πως υπέγραψε Memorandum of Understanding (MoU) με την Fairstreet Sports που διαχειρίζεται το Buddh International Circuit.

Η πίστα που φέρει το όνομα του Γκαουτάμα Βούδα, όπως και ολόκληρη η περιοχή, είναι σχετικά καινούρια καθώς κατασκευάστηκε το 2011 με κόστος που έφτασε κοντά στα 250 εκατομμύρια Ευρώ.

Η πίστα κατασκευάστηκε με στόχο να φιλοξενεί την F1 και υπήρχε συμφωνία με σχετική ρήτρα για την συμμετοχή της στο πρόγραμμα, πριν ξεκινήσουν οι εργασίες κατασκευής. Η συμφωνία αυτή θεμελιώθηκε το 2007 όμως προβλήματα γραφειοκρατίας που επιχειρηματική κύκλοι θέτουν αποκλειστικά ως προβλήματα διαφθοράς, καθυστέρησαν τις διαδικασίες και το προγραμματισμένο «ραντεβού» με το καλεντάρι του 2010 της F1 χάθηκε.

Τελικά ξεκίνησε το 2011 και κατάφερε να φιλοξενήσει την F1 μέχρι και το 2013 όπου τα προβλήματα διαφθοράς έγιναν ανυπέρβλητα με την πίστα να παραμένει κάθε χρόνο για τα επόμενα δύο χρόνια με ερωτηματικό και τελικά η συμμετοχή της να ακυρώνεται.

Οι αρχικοί μέτοχοι ανέφεραν πως ζημιώθηκαν με σχεδόν 30 εκατομμύρια Ευρώ καθώς οι τρεις σεζόν της F1 δεν τους απέφερε το σύνολο της αρχικής τους επένδυσης. Μία μακρά δικαστική μάχη με την ινδική εφορία ξεκίνησε από τότε που ολοκληρώθηκε το 2017 με πρόστιμο σχεδόν 14 εκατομμυρίων Ευρώ.

Η πίστα συνέχισε να φιλοξενεί τοπικά πρωταθλήματα όπως και Ασιατικά και πλέον υπέγραψε για τα MotoGP για 7 χρόνια που σημαίνει πως θα την μάθουμε αρκετά καλά.

Είναι σχεδιασμένη από τον Γερμανό Hermann Tilke, ίσως τον πλέον ξακουστό σχεδιαστή αυτοκινητοδρομίων που έχει σχεδιάσει και την πίστα της Κωνσταντινούπολης με την οποία υπάρχει -αμυδρά- μία ομοιότητα και με την Buddh, στο κομμάτι στροφών 10-11-12 του Ινδικού circuit.

Ανάμεσα στις πίστες που έχει σχεδιάσει ο Tilke συγκαταλέγονται και πασίγνωστες μετατροπές, όπως του Hockenheimring, του Circuit de Catalunya και του Nürburgring.

Η πίστα έχει ειδική ασφαλτική επίστρωση πάνω σε ψαμμιτικό υπόστρωμα, ένα από τα πιο σκληρά που υπάρχουν και θεωρείται πως προσφέρει εξαιρετική πρόσφυση, ιδιαίτερα για τα καιρικά δεδομένα της περιοχής. Μπορεί να φιλοξενήσει πάνω από 120.000 θεατές και οι εγκαταστάσεις της είναι σε πολύ καλή κατάσταση.

Σε αυτό το σημείο να θυμίσουμε στους αναγνώστες ένα παλαιότερo άρθρο, από την εποχή που η πίστα αυτή τερμάτιζε τα προβλήματα με την Ινδική κυβέρνηση, πίσω στο 2017 όταν για πρώτη φορά η αγορά μοτοσυκλέτας στην Ινδία προσπέρασε εκείνη της Κίνας.

Εκείνη την χρονιά είχαν πουληθεί στην Ινδία 17,7 εκατομμύρια δίκυκλα που μπορεί η συντριπτική τους πλειοψηφία να είναι στα μικρά κυβικά αλλά το πλήθος αυτό απόλυτα εξηγεί την τεράστια δύναμη ρευστότητας των εταιρειών μοτοσυκλέτας στην Ινδία, όπως φυσικά και την κατασκευαστική τους ορμή. Στην ευρύτερη ασιατική περιοχή, με Βιετνάμ, Ταϊλάνδη, Μαλαισία και Ινδονησία κατασκευάζονται και πωλούνται ένα αστρονομικό πλήθος δικύκλων ενώ η Ινδία από μόνη της ξεχωρίζει για την μοτοσυκλετιστική κουλτούρα που έχει χτίσει, όπου το δίκυκλο δεν είναι μόνο λύση ανάγκης για την μετακίνηση, αλλά και προτιμητέο μέσο.

Η Ινδία μόλις προσπέρασε την Κίνα! - Ανακηρύσσεται η μεγαλύτερη παγκοσμίως αγορά μοτοσυκλέτας

Για αυτούς τους λόγους η μετακίνηση προς την ασιατική περιοχή είναι αναμενόμενο βήμα, όσο μάλιστα πληθαίνουν και οι θεατές που παρακολουθούν διαδικτυακά τα MotoGP σε ζωντανή μετάδοση με τις ζώνες ώρας να αρχίζουν να έχουν διαφορετική αξία για την Dorna.

Η σχεδίαση της πίστας και ειδικά οι στροφές 10, 11 και 12 υπόσχονται δυνατό αγώνα με ταυτόχρονα μία απαραίτητη ανανέωση, παρόλο που η συντριπτική πλειοψηφία των θεατών έχει από μικρή έως μηδενική γνώση των πιστών του MotoGP.

Να τονίσω επίσης σε αυτό το σημείο πως δεν είναι η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη πίστα προσπαθεί να φιλοξενήσει τα MotoGP, η πρώτη επαφή είχε γίνει ήδη με τα εγκαίνια πίσω στο 2011 αλλά τότε η συγκυρία, δηλαδή η αγορά που είναι το κυρίαρχο πράγμα που ενδιαφέρει την Dorna, δεν ήταν έτοιμη για αυτό το βήμα. Από τότε μοτοσυκλέτες MotoGP και αναβάτες MotoGP την έχουν δοκιμάσει σε διάφορες εκδηλώσεις, όπως παρακάτω φαίνεται ο Lorenzo το 2015.

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.