MotoGP: Τέλος ο Folger από τη Yamaha

Τον "καρατόμησαν" εν μία νυκτί
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

11/11/2019

Ο Jonas Folger ανακοίνωσε επίσημα ότι πλέον δεν ανήκει στην ομάδα των test rider της Yamaha στα MotoGP, εκεί όπου δούλευε τον τελευταίο χρόνο, ως εφαλτήριο για την επιστροφή του στην αγωνιστική του δδράση. Να θυμίσουμε ότι ο Folger ήταν μέχρι και το 2017 αναβάτης της ομάδας Yamaha Tech3, όταν και αναγκάστηκε να σταματήσει να τρέχει εξαιτίας μιας σπάνιας ασθένειας. Το πρόβλημα υγείας τελικά ξεπεράστηκε και ο Folger επέστρεψε στη Yamaha ως test rider για το Μ1, ενώ μέσα στα πλάνα του ήταν και η επιστροφή του στους αγώνες.

Ενώ όμως, όπως ανακοίνωσε κι ο ίδιος, είχε έρθει σε προφορική συμφωνία με την Yamaha για να συνεχίσει από το ίδιο πόστο και το 2020, ενημερώθηκε εντελώς απρόσμενα για την απομάκρυνσή του. Η πικρία στις δηλώσεις του είναι κάτι παραπάνω από διάχυτη –και είναι λογικό εφόσον ισχύουν όσα λέει ο Γερμανός αναβάτης- ενώ όπως είπε του ανακοίνωσαν πως η απόφαση της εταιρείας είναι να κάνει τις δοκιμές του 2020 αποκλειστικά με "Ιάπωνες αναβάτες", παρόλο που κυκλοφορούν ακόμη οι φήμες για την στρατολόγηση του Johann Zarco, με τον νυν αρχιμηχανικό του Rossi, τον Silvano Galbusera να αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία της ομάδας δοκιμών που θα έχει την έδρα της στην Ευρωπη.

"Αυτά τα άσχημα νέα, με έπιασαν εξαπίνης", είπε ο Folger. "Είχα προφορική συμφωνία με την Yamaha που ήθελε να συνεχίσεις με μένα, αλλά και να επεκτείνει μάλιστα και το πρόγραμμα. Μιλούσαμε ήδη για το πώς θα είναι το πλάνο των δοκιμών. Ξαφνικά όμως ήρθε η απόρριψη, ενώ μου είχαν υποσχεθεί ότι σύντομα θα είχα το συμβόλαιο. Αποφασίστηκε τελικά ότι το πρόγραμμα των δοκιμών τους θα έπρεπε να τρέξει αποκλειστικά με Ιάπωνες αναβάτες. Οπότε σταμάτησα κι εγώ με τη σειρά μου…"

"Με τον ρόλο μου ως αναβάτης εξέλιξης έμαθα πολλά πράγματα, αλλά προς το παρόν δεν γνωρίζω πώς θα συνεχίσω την καριέρα μου από εδώ και μπρος"

Προφανώς και αυτή τη στιγμή, ο Folger βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση σε ό,τι αφορά το μέλλον για την επόμενη σεζόν, αφού οι επιλογές είναι πλέον εξαιρετικά περιορισμένες, με τις περισσότερες συμφωνίες να είναι ήδη κλεισμένες. Μάλιστα, ο Folger είπε πως μέχρι τώρα είχε απορρίψει αρκετές προτάσεις που αφορούσαν ομάδες από την Moto2 και από το Motul WSBK, γιατί προτιμούσε να μείνει στην Yamaha. Μάλιστα, είχε τρέξει και πέντε αγώνες φέτος ως αναβάτης αντικατάστασης για την ομάδα της Petronas Sprinta Raving φέτος στην Moto2. Δεν είναι παράξενο, λοιπόν, που νιώθει πολύ απογοητευμένος και "κρεμασμένος" από την Yamaha, αφού όπως λέει ο ίδιος ήταν απόλυτα αφοσιωμένος σ' αυτό το project για το οποίο είχε απορρίψει πολλές άλλες ευκαιρίες που του παρουσιάστηκαν. Δήλωσε επίσης ότι είναι πολύ κρίμα γιατί θα ήταν μιας ενδιαφέρουσα πρόκληση κι ένας ρόλος που θα τον έκανε πολύ ευτυχή. "Με τον ρόλο μου ως αναβάτης εξέλιξης έμαθα πολλά πράγματα, αλλά προς το παρόν δεν γνωρίζω πώς θα συνεχίσω την καριέρα μου από εδώ και μπρος. Δεν υπάρχουν πολλές ικανοποιητικές επιλογές σε αυτή τη φάση", δήλωσε ο Folger.

Πάντως, σύμφωνα με πληροφορίες, η Yamaha εξετάζει όλες τις δυνατότητές της πριν προχωρήσει στα ολοκληρωμένα πλάνα της για την ευρωπαϊκή ομάδα δοκιμών. Και ενώ ο Zarco παραμένει μέσα στα πλάνα για τον συγκεκριμένο ρόλο, παρά το γεγονός ότι αρχικά τον απέρριψε προκειμένου να βρει μια θέση αγωνιζόμενου για το 2020, ο πρώην αναβάτης της Yamaha, ο Bradley Smith έχει συνδεθεί επίσης με αυτόν τον ρόλο. Αυτή τη στιγμή, ο Βρετανός είναι μεν αναβάτης εξέλιξης της Aprilia, αλλά  τρέχει παράλληλα και στο κύπελλο της MotoE με την ομάδα Sepang Racing η οποία έχει άμεση σχέση με την Yamaha μέσω της δορυφορικής ομάδας που διατηρεί στα MotoGP.

Μέσα από αυτό το… διαπλεκόμενο "γαϊτανάκι", που μπορεί να επιφέρει αλυσιδωτές αντιδράσεις, μένει να δούμε πώς τελικά θα διαμορφωθούν και θα μοιραστούν οι ρόλοι για την επόμενη χρονιά.

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.