MotoGP Valencia: Απίστευτη ημέρα Suzuki! Καθοριστική νίκη Mir!

1-2 από το 1982!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

8/11/2020

Μία απίστευτη ημέρα για την Suzuki, μία καθοριστική στιγμή για το πρωτάθλημα έφερε ο πρώτος αγώνας στην Valencia. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη εξέλιξη για τους γαλάζιους σήμερα!

Ευτυχώς ο καιρός δεν έφερε τα πάνω κάτω. Τα κατάφερε και ο Pol Espargaro να κρατήσει την θέση του στην εκκίνηση απέναντι στις Suzuki που αυτή την φορά έκαναν μία εξίσου γρήγορη εκκίνηση όπως αυτή που φημίζονται, αλλά όχι δίχως μικρές σούζες για να μπορέσουν να στρίψουν πρώτες, στην πρώτη στροφή που εκτός γραμμής είχε κρατήσει νερά που δεν στέγνωναν με τίποτα. Ο Mir πέρασε τον Zarco και μπήκε πίσω από τον Nakagami και αμέσως μετά έγινε κάτι περίεργο και εξίσου καταστροφικό για την Yamaha στο πρωτάθλημα. O Quartararo έπεσε πίσω από τον Aleix Espargaro στην ίδια στροφή χωρίς να ακουμπήσουν μεταξύ τους, χωρίς να συνδέονται οι δύο πτώσεις, τουλάχιστον όχι με φυσική επαφή. Ίσως ο Quartararo είδε την Aprilia να πέφτει μπροστά σου και έκανε μία είσοδο στα χειριστήρια λίγο παραπάνω από αυτό που θα έπρεπε, αλλά δεν υπήρξε κάποια άλλη σύνδεση ανάμεσα σε αυτές τις δύο ταυτόχρονες πτώσεις!

Ο Mir περνά τον Nakagami εύκολα και ο Rins σχεδόν αμέσως τον Espargaro ενώ λίγο μετά ο Mir θα τον περνούσε και εκείνος στην ίδια στροφή, με τον ίδιο τρόπο που έκανε και ο Rins. Έχοντας το 1-2 στον αγώνα από την Suzuki, όπως και στο πρωτάθλημα εκείνη την στιγμή!

Ο Rossi εγκαταλείπει από αντλία βενζίνης, ρίχνοντας την τελική κλωτσιά στην εικόνα της Yamaha σε μερικούς πρώτους γύρους που καθορίζονται από τις πτώσεις, με την δεύτερη Aprilia του Salvadori να φεύγει εκτός. Πτώση και για τους Crutchlow και Bagnaia!

Ο Oliveira έχει ανέβει πίσω από τον Pol, ακολουθούμενος από τον Nakagami και τον Zarco με τους υπόλοιπους ξεκινώντας από τον Miller να βρίσκονται σε απόσταση!

Οι δύο Suzuki οδηγούν τον αγώνα με ελάχιστη απόσταση ασφαλείας από τον Pol Espargaro και τους υπόλοιπους πίσω τους, αποτελώντας το παράδειγμα για τους υπόλοιπους Ιάπωνες κατασκευαστές, αλλά και για την Ducati που έχουν γεμίσει μία τεράστια λίστα λαθών πέφτοντας μόνοι τους από την κορυφή!

Λίγο αργότερα ο Pol Espargaro ξεκόλλησε από τον Oliveira και πλησίασε τις Suzuki. Ο Rins έκανε τον καλύτερο χρόνο του και σταδιακά τραβά και τους υπόλοιπους δύο που ξεχωρίζουν από τον Oliveira για σχεδόν 2 δευτερόλεπτα, μέχρι που ο Nakagami πέρασε την KTM μπροστά του, την ίδια στιγμή που ο Pol Espargaro έκανε ένα μικρό λάθος στην πρώτη στροφή πίσω από τις Suzuki που έδειξε πως δεν πρόκειται να τις απειλήσει αν δεν κάνουν εκείνες το λάθος… Ο Mir είχε μπροστά του τον δεύτερο πλέον στο πρωτάθλημα και δεν θα καθόταν για πολύ με σταυρωμένα χέρια.

11 γύρους πριν το τέλος ο Mir περνά μπροστά και οδηγεί πλέον και τον αγώνα όπως και το πρωτάθλημα. Πέρασε καθαρά από ένα λάθος του Rins, το δεύτερο που έκανε μέσα σε λίγη ώρα και τέντωσε ακόμη περισσότερο τα νεύρα στο box της Suzuki! Δύο γύρους μετά κάνει ρεκόρ αγώνα, ο Mir προσπαθεί να ξεφύγει και να πάρει μία νίκη «χρωστούμενη» από τότε που οδηγούσε τον αγώνα στην Αυστρία, αλλά βγήκε η κόκκινη σημαία σε ένα από τα πιο τρομακτικά ατυχήματα ολόκληρης της δεκαετίας!

Δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν που να μην θέλει τον Mir να κερδίσει. Μαζί και την Suzuki. Αξίζουν αυτό το πρωτάθλημα για την πρόοδο που έχουν κάνει και τον τρόπο που αντιμετώπισαν όλες τις καταστάσεις, φτιάχνοντας την μοτοσυκλέτα τους, φτιάχνοντας την εκκίνησή τους, επενδύοντας στους οδηγούς τους… Ο Mir δεν είναι τυχαία εκεί, παρά την τόσο απρόβλεπτη χρονιά… Κι αυτή την στιγμή γυρνά 0,8 δευτερόλεπτα πιο μπροστά από τον Rins. Πέντε γύροι πριν το τέλος έχουν απομείνει και εκτός από το box της Suzuki, όλοι μας παρακαλούμε να μην γίνει άλλο ένα από τα φοβερά που γίνονται φέτος, και ο Mir να μείνει πρώτος!

Η απόσταση μεγαλώνει στα 1.3 δευτερόλεπτα από τον Rins, όσο πίσω ο Dovizioso κυνηγά τον Marquez συνέχεια και τελικά επιτίθεται στα φρένα της πρώτης στροφής. Ο Marquez δεν θέλει να τον αφήσει, περνά ξυστά από το βρεγμένο σημείο και πέφτει περνώντας ξυστά από τον πίσω τροχό του Dovizioso ενώ πάλευαν για την 8η θέση… Ο Binder πίσω τους που είχε στην αρχή του αγώνα τιμωρηθεί με ποινή μακρύτερου γύρου, ανέβαινε τώρα μία θέση χωρίς μάχη… Θα περνούσαν με τον Dovizioso και τον Zarco σαν σταματημένο και θα έδιναν τελικά την μάχη μεταξύ τους πλέον, χωρίς τον Marquez.

Η απόσταση του Mir ανεβαίνει στα 1.450 και διατηρείται πάνω από τον 1.4 μπαίνοντας στον τελευταίο γύρο, μόνο αυτός πλέον μπορεί να βγάλει τον εαυτό του από το βάθρο. Καρφίτσα δεν πέφτει στην Suzuki πάνε για το 1-2 σε όλα!

Ο παγκόσμιος πρωταθλητής του 2017, δεν θα έκανε τελικά κανένα λάθος και η Suzuki, συνολικά η καλύτερη του grid φέτος, και πρώτη στο πρωτάθλημα κατασκευαστών, θα έκανε το 1-2 για πρώτη φορά από το 1982! Μία απίστευτη ημέρα για την Suzuki!

Ο Quartararo καταφέρνει να μπει μέσα στους βαθμούς από τύχη με τόσες πτώσεις και να ισοφαρίσει τον Rins σε βαθμούς στο πρωτάθλημα, παρκάροντας στο box δίνει αποκαρδιωτικές εικόνες. Η πτώση ήταν καταστροφική και έγινε από λάθος που θα έκανε ένας πολύ πιο άπειρος αναβάτης!

Μπορεί ο αγώνας αυτός να μην μας έδωσε μάχες, αλλά διεξαγόταν μεταδίδοντας ένταση γιατί δεν ήθελε κανείς να γίνει ένα λάθος από τον Rins, παλεύοντας να κρατήσει την θέση του και να πάρει την νίκη. Τον Mir τον φοβόμασταν λιγότερο, ο Rins είναι επιρρεπείς… Μία νίκη που την ήθελε και ο Mir για να πάρει μην πάρει αυτό το πρωτάθλημα χωρίς να έχει ανέβει στην πρώτη θέση του βάθρου.

Ήταν ένας πολύ γρήγορος αγώνας που μπορούσε να φέρει το λάθος. Και ο θεατής το εισέπραττε αυτό νιώθοντας την αγωνία χωρίς να βλέπει μάχες σώμα με σώμα. Ο Rins όμως το μόνο λάθος που έκανε ήταν με την επιλογή ταχύτητας όταν και τον πέρασε ο Mir!

Ο Mir είχε μόνο καλά λόγια να πει για την ομάδα του και είναι άλλος ένας λόγος που αξίζουν το φετινό πρωτάθλημα! Μία εκπληκτική ομάδα που έχει εργαστεί επιστραμμένα στο παρασκήνιο ώστε τώρα να αξίζει να είναι στο προσκήνιο!

Μία καθοριστική ημέρα για το πρωτάθλημα!

 

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ.
1
Suzuki
155.8
41'37.297
2
Suzuki
155.8
+0.651
3
KTM
155.8
+1.203
4
Honda
155.7
+2.194
5
KTM
155.3
+8.046
6
Ducati
155.3
+8.755
7
KTM
155.2
+10.137
8
Ducati
155.2
+10.801
9
Ducati
155.1
+11.550
10
Ducati
154.8
+16.803
11
Yamaha
154.7
+17.617
12
Honda
154.3
+24.350
13
Yamaha
154.3
+25.403
14
Yamaha
153.4
+39.639
Εγκαταλείψεις
 
Aprilia
145.6
2 Laps
 
Honda
155.1
4 Laps
 
Ducati
151.0
14 Laps
 
Ducati
152.6
22 Laps
 
Honda
151.9
22 Laps
 
Yamaha
151.3
23 Laps
 
Aprilia
 
0 Lap

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.