MotoGP-Yamaha: Δοκιμές για τον V4 κινητήρα στο Brno

Με τον Andrea Dovizioso στη σέλα της YZR-M1
Dovi
Από τον

Παύλο Καρατζά

3/7/2025

Ο αναβάτης εξέλιξης και σύμβουλος αναβατών της Yamaha, Andrea Dovizioso είχε την ευκαιρία να οδηγήσει για πρώτη φορά την αγωνιστική M1 με τον νέο κινητήρα V4 στις δοκιμές που πραγματοποιήθηκαν στο Brno της Τσεχίας.

Οι εξελίξεις στο MotoGP προχωρούν γρήγορα και αφορούν διαφορετικά μέτωπα, όπως μεταγραφές αναβατών και μηχανικών αλλά και ιδιωτικές δοκιμές για τους κατασκευαστές που δοκιμάζουν νέα πράγματα και συλλέγουν δεδομένα. Χτες, διαβάσατε εδώ για την επικείμενη μεταπήδηση του επικεφαλής εξέλιξης Kurt Trieb από την KTM στη Honda. Τα νέα αυτή τη φορά έρχονται από το Brno της Τσεχίας, καθώς οι Yamaha και Honda πραγματοποίησαν εκεί ιδιωτικό τεστ εκμεταλλευόμενες τους κανονισμούς και το σύστημα παραχωρήσεων που ισχύει στο πρωτάθλημα για τις αδύναμες ομάδες.

Ειδικότερα, ο Andrea Dovizioso που είναι και ο αναβάτης εξέλιξης της Yamaha, δοκίμασε τον νέο V4 κινητήρα της ιαπωνικής εταιρείας. Ο Ιταλός έγραψε αρκετούς γύρους, συλλέγοντας δεδομένα με πέντε διαφορετικές μοτοσυκλέτες. Αξίζει να σημειωθεί πως στα pits εθεάθη και ο πάλαι ποτέ αρχιμηχανικός του Valentino Rossi, Silvano Galbusera.

Η Yamaha έχει σαν προτεραιότητα την εξέλιξη του V4 κινητήρα της, τον οποίο θέλει να χρησιμοποιήσει από τον επόμενο χρόνο, αν και από το 2027 οι κινητήρες της κορυφαίας κατηγορίας θα “υποκυβιστούν”, καθώς η χωρητικότητά τους θα πέσει από τα 1.000 στα 850 κυβικά εκατοστά. Οι Ιάπωνες είναι οι μοναδικοί αυτοί τη στιγμή στο MotoGP που παραμένουν με εν σειρά 4κύλινδρο μοτέρ με όλους τους υπόλοιπους να έχουν υιοθετήσει 4κύλινδρους V.

Oι Alex Rins και Miguel Oliveira ήταν επίσης παρόντες στο τεστ, ήταν πολύ γρήγοροι και κινήθηκαν αρκετά κάτω από το ρεκόρ ταχύτερου γύρου που έχει από το 2016 ο Marc Marquez με χρόνο 1:54.596. Δεν διευκρινίζεται ωστόσο αν δοκίμασαν και αυτοί μοτοσυκλέτα με το νέο μοτέρ των Ιαπώνων. To GP της Τσεχίας επέστρεψε φέτος στο πρόγραμμα του κορυφαίου πρωταθλήματος έπειτα από απουσία τεσσάρων ετών και θα παραμείνει έως το 2029. Παρακάτω μπορείτε να δείτε και τους καλύτερους χρόνους του κάθε αναβάτη.

Αποτελέσματα Brno, δοκιμή (1 Ιουλίου):

1. Alex Rins (E), Yamaha, 1:53,338
2. Miguel Oliveira (P), Yamaha, +0,165 sec
3. Bike T22, Honda, +0,628
4. Bike T23, Honda, +1,003
5. Yamaha4, +3,262
6. Yamaha3, +3,852
7. Yamaha1, +4,089
8. Joe Roberts (USA), Kalex, +5,499
9. Marcos Ramirez (E), Kalex, +5,559
10. Jake Dixon (GB), Boscoscuro, +5,593
11. Tony Arbolino (I), Boscoscuro, +5,695
12. Izan Guevara (E), Boscoscuro, +5,785
13. Filip Salac (CZ), Boscoscuro, +5,829
14. Mattia Pasini (I), +6,492

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.