MotoGP Yamaha: Rossi & Vinales στο φαινόμενο του καθρέφτη

Το πλεονέκτημα της απαισιοδοξίας
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

12/3/2019

Την απάντηση σε όσους αναρωτιούνται, πως είναι δυνατόν ο Vinales να σπάει τα χρονόμετρα το Σάββατο και στον αγώνα της Κυριακής να τον προσπερνάει ο Rossi, που ξεκίνησε από τη… γαλαρία και όλο το διήμερο των δοκιμαστικών ήταν ολόκληρα δευτερόλεπτα πιο αργός, μας την έδωσε ο Dovisiozo στην συνέντευξη τύπου μετά τον αγώνα. Ο Ιταλός αναβάτης της Ducati το είπε ξεκάθαρα στους δημοσιογράφους: Τα MotoGP έχουν αλλάξει. Δεν μπορείς να οδηγείς τέρμα γκάζι από την αρχή έως το τέλος του αγώνα. Το ζητούμενο είναι να είσαι στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή”. Τι όμως εννοεί ο Dovi λέγοντας “Κατάλληλη θέση” και “Κατάλληλη στιγμή” και κυρίως, τι σχέση έχει με αυτό που είδαμε να συμβαίνει στον αγώνα του Qatar ανάμεσα στον Rossi και τον Vinales; Προφανώς ο Dovi μας λέει πως οι αναβάτες των MotoGP πρέπει πλέον να κάνουν διαχείριση των ελαστικών τους, κάτι που δεν χρειαζόταν να κάνουν την εποχή που οι μοτοσυκλέτες είχαν κινητήρες 800cc και ελαστικά της Bridgestone. Τα θηρία των 1000cc με τους σχεδόν 300 ίππους και το γεγονός πως η Michelin είχε αποσυρθεί για πολλά χρόνια από τα GP, αναγκάζουν τους αναβάτες να διαχωρίσουν τον τρόπο οδήγησής τους, ανάμεσα στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά και τον αγώνα. Να βάλουμε στην εξίσωση και τα ηλεκτρονικά που επιτρέπουν στους αναβάτες να έχουν την μέγιστη επιτάχυνση στις εξόδους, με λίγα λόγια να χρησιμοποιούν πολλούς από τους προσφερόμενους ίππους και ναι, η δουλειά των ελαστικών δεν είναι εύκολη και ποτέ - ποτέ ξανά, δεν θα μπορέσει να υπάρξει σύγκριση με παλαιότερες γενιές!

Η έκφραση “Race Pace” είναι η καραμέλα που έχουν πλέον όλοι στο στόμα τους στα πιτς. Όμως ο Vinales είχε καταπληκτικό “Race Pace” στα δοκιμαστικά, τόσο στη Sepang όσο και στο Qatar. Τότε γιατί όταν ήρθε η ώρα του πραγματικού αγώνα είδε τον Rossi να τον προσπερνά και να τερματίζει μόλις 0,6’’ πίσω από τον νικητή του αγώνα; Μάλλον ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε τη νέα έκφραση: The real race pace”. Διότι εδώ ακριβώς την πάτησε ο Vinales και πάνω σε αυτό βασίστηκε ο Rossi. Η απαισιοδοξία του Rossi καθ’ όλη τη διάρκεια των δοκιμαστικών της Sapang και του Qatar, όπου έλεγε πως η Yamaha δεν έχει κάνει τα βήματα προόδου που θα έπρεπε, για κάποιους ήταν απλή γκρίνια καθώς την ίδια στιγμή ο Vinales πέταγε και δήλωνε απόλυτα ικανοποιημένος από τη μοτοσυκλέτα του. Μόνο που ο Rossi είναι 40 χρονών και ο Vinales σχεδόν τα μισά. Πράγματι, κατά τις δοκιμές στη Sepang και τη Jerez οδήγησαν ο ένας πίσω από τον άλλον για πολύ ώρα, προσπαθώντας να κάνουν μια εξομοίωση αγώνα και να δουν πως συμπεριφέρονται τα ελαστικά όταν βρίσκονται πίσω από άλλη μοτοσυκλέτα. Εκείνο που ΔΕΝ έκαναν, ήταν να δουν πως συμπεριφέρονται τα ελαστικά, όταν τα πιέζεις για να προσπεράσεις κάποιον άλλον αναβάτη. Σε αυτό το σημείο την πάτησε ο Vinales στον αγώνα του Qatar, διότι κάνοντας μια πολύ κακή εκκίνηση έμπλεξε μέσα στην "συμμορία των 8". Με τον κινητήρα της Yamaha να μην έχει την επιπλέον δύναμη για να προσπεράσει στο τέλος της ευθείας, οι αναβάτες της Yamaha έπρεπε να κάνουν τις προσπεράσεις τους μέσα στις στροφές. Ο Rossi που υπέφερε μέχρι και την τελευταία στιγμή με την υπερβολική φθορά του εμπρός ελαστικού του, φρόντισε να στήσει το πλαίσιο και να προσαρμόσει την οδήγησή του, ώστε να το βοηθήσει όσο περισσότερο μπορεί. Για αυτό λέμε και ξανά λέμε, όπως κι εδώ, πως είναι αναβάτης της Κυριακής... Αντιθέτως, ο Vinales ήταν πολύ γρήγορος και σταθερός, οπότε πίστεψε πως ξεκινώντας από την πρώτη θέση θα επιβάλει τον δικό του ρυθμό στον αγώνα.         

Η κακή εκκίνηση όμως τον έφερε αντιμέτωπο με την αλήθεια. Οι δηλώσεις του περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο τι συνέβη: “Μόνος μου φρενάρω εντελώς όρθιος και μπαίνω με φόρα στη στροφή χωρίς να ζορίζω το εμπρός ελαστικό. Και καθώς έχω φόρα δεν χρειάζεται να χουφτώσω απότομα νωρίς το γκάζι και να ζορίσω το πίσω ελαστικό. Όταν όμως είσαι ανάμεσα σε άλλους αναβάτες και θέλεις να τους περάσεις, αναγκαστικά θα φρενάρεις πιο βαθιά μέσα στην στροφή και αναγκαστικά θα ανοίξεις πιο νωρίς το γκάζι.”

Σίγουρα όχι από τύχη, ο Rossi τα ήξερε όλα αυτά από πριν και τα παράπονά του όλο αυτό το διάστημα προς τη Yamaha δεν ήταν ενός γκρινιάρη γέρου. Μάλλον η ταχύτητα του Vinales στις δοκιμές της Sepang έκανε κακό στην ομάδα της Yamaha. Εκ του αποτελέσματος, φαίνεται πως ο γκρινιάρης γέρος είχε δίκιο. Μάλιστα, παρά το γεγονός ότι σε αυτόν τον αγώνα έκανε τον άθλο να βρεθεί μια ανάσα από το βάθρο ξεκινώντας από την 14η θέση, συνέχισε να ασκεί κριτική προς την ομάδα του: “Η πίστα του Qatar κρύβει με κάποιο τρόπο τα προβλήματά μας, που βασικά είναι τα ίδια με πέρσι. Μας λείπει το κράτημα, τόσο από το πλαίσιο, όσο κι από τα ηλεκτρονικά, οπότε καταπονούμε πολύ τα ελαστικά μας.”

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.