O Bagnaia υποψήφιος στα βραβεία Laureus Awards στην κατηγορία Comeback of the Year 2023
Ο Ιταλός αναβάτης δεν κατάφερε να αποσπάσει κάποιο βραβείο όπως έχουν κάνει οι Valentino Rossi (2006 και 2011) και Marc Marquez (2015)
Από τον
Γιάννη Τσινάβο
22/12/2023
Τα βραβεία Laureus World Sports Awards για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια ετήσια τελετή απονομής που τιμά πρόσωπα και ομάδες από τον κόσμο του αθλητισμού μαζί με αθλητικά επιτεύγματα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Τη φετινή χρονιά ανάμεσα στις σπουδαίες αθλητικές προσωπικότητες οι οποίοι ήταν υποψήφιοι για κάποιο βραβείο ήταν και ένας αναβάτης μοτοσυκλέτας και συγκεκριμένα ο Francesco Bagnaia της Ducati Lenovo Team.
Ο Ιταλός δύο φορές πρωταθλητής του MotoGP, μπορεί να μην ήταν υποψήφιος για αθλητής της χρονιάς, ήταν όμως υποψήφιος στην κατηγορία Laureus World Comeback of the Year για την ανατροπή των 91 βαθμών που του χάρισε τον πρώτο Παγκόσμιο Τίτλο το 2022. Ο αναβάτης της Ducati στο Παρίσι “βρήκε απέναντι του” πέντε σπουδαίες αθλητικές προσωπικότητες οι οποίες με την σειρά τους είχαν κάνει μία ξεχωριστή επιστροφή στον χώρο του αθλητισμού. Συγκεκριμένα οι υπόλοιπες υποψηφιότητες ήταν η επιστροφή του θρύλου του γκολφ Tiger Woods στο Masters του 2022, 14 μήνες μετά το τροχαίο ατύχημα με τον σοβαρό τραυματισμό στο πόδι, η επιστροφή του Klay Thompson, ο οποίος έχασε δύο ολόκληρες σεζόν λόγω τραυματισμών πριν επιστρέψει για να κατακτήσει το τέταρτο πρωτάθλημά του στο NBA με τους Golden State Warriors. Η επιστροφή του ποδοσφαιριστή Christian Eriksen, ο οποίος επέστρεψε στην αγωνιστική δράση τον Φεβρουάριο του 2022 αφού κατέρρευσε στον αγωνιστικό χώρο και υπέστη καρδιακή ανακοπή κατά τη διάρκεια ενός αγώνα Euro 2020, η Ολλανδή ποδηλάτρια και νικήτρια του Γυναικείου Γύρου της Γαλλίας 2022 Annemiek van Vleuten και ο Νορβηγός αστέρας του στίβου Jakob Ingebrigtsen.
Μεγάλος νικητής του βραβείου Laureus World Comeback of the Year ήταν ο ποδοσφαιριστής Christian Eriksen, ο οποίος ενάντια σε όλες τις προβλέψεις συνεχίζει να αγωνίζεται -με βηματοδότη- στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Αγγλικής Premier League με την φανέλα της Manchester United. Ο Pecco Bagnaia μπορεί να μην κέρδισε βραβείο όπως έχουν κάνει οι Valentino Rossi (Sports Spirit 2006 και Best Reappearance 2011) και Marc Marquez (Best Revelation of the Year 2015), ωστόσο έβαλε το όνομα του στην λίστα ενός κορυφαίου θεσμού που αφορά τον αθλητισμό. Για την ιστορία αθλητής της χρονιάς ανακηρύχθηκε ο Lionel Messi.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: