"Δρόμος ειρήνης 2018": Σιβηρία

Η μοναξιά των χιλιομέτρων
6/7/2018

Την Σιβηρία την είχα ξαναπερπατήσει άλλες δυο φορές στο παρελθόν (1996, 2007) – όλη, ως το Βλαδιβοστόκ. Είναι ένα ιδιαίτερο και απαιτητικό ταξίδι, καθώς πρέπει να σου αρέσει η αφόρητη μοναξιά των χιλιομέτρων, η ανεμπόδιστη ελευθερία του ορίζοντα και η τρομακτική απεραντοσύνη του χώρου. Στην Σιβηρία πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να συνομιλείς καθημερινά με τον εαυτό σου και την φύση γύρω σου και λιγότερο με τους ανθρώπους.
Αφήνοντας πίσω μου τα Ουράλια Όρη, η Σιβηρία είχε επιτέλους ανοίξει την αγκαλιά της και υποδεχόταν την μαύρη Honda CRF 250 Rally. Η Ευρωπαϊκή Ρωσία ήταν πλέον πίσω μου, ενώ με τα μάτια της φαντασίας, στο βάθος του ταξιδιωτικού μου ορίζοντα, άρχιζα πλέον να βλέπω μόνο Βλαδιβοστόκ...

Καταπίνοντας αχόρταγα τα καθημερινά χιλιόμετρα, η μικρή μοτοσυκλέτα είχε ήδη αγγίξει τα πρώτα 6.000 χλμ. του ταξιδιού όταν προσέγγισε την πόλη Omsk, το πρώτο μεγάλο αστικό κέντρο της Σιβηρίας, που απλώνεται δίπλα στις όχθες του ποταμού Ίρτις. Οι προτεραιότητές μου εδώ ήταν η γνωριμία με τα αξιοθέατα της πόλης και μια πρώτη αλλαγή λαδιών στην αειθαλή μοτοσυκλέτα.
Στο Νοβοσιμπίρσκ, που εκτελεί χρέη άτυπης διοικητικής πρωτεύουσας της Σιβηρίας και δημιουργήθηκε το 1893 δίπλα στις όχθες του ποταμού Ob, ούτε καν σταμάτησα -την προσπέρασα τάχιστα. Με τίποτα δεν ήθελα να περιηγηθώ στα εκτεταμένα αστικά της όρια.


Απλά, γιατί προτιμώ τις μικρότερες και πιο βολικές πόλεις, όπως την κοντινή Kemerovo. Εκεί ωστόσο διανυκτέρευσα και για έναν επιπλέον λόγο: ήθελα να επισκεφθώ στα προάστια της πόλης το σιντριβάνι “Greek Fountain”, που ήταν αφιερωμένο στην Ελλάδα! Τελικά το βρήκα, το θαύμασα, το φωτογράφισα – Ελλάδα, είσαι παντού…
Στην διαδρομή Kemerovo – Krasnoyarsk – Irkutsk, την παράσταση έκλεcε η φύση, καθώς το επίπεδο τοπίο των προηγούμενων σιβηρικών χιλιομέτρων παραχώρησε σταδιακά την θέση ένα χαμηλό δασωμένο ανάγλυφο. Μέχρι που φτάσαμε στην πόλη Irkutsk, μοτοσυκλέτα και αναβάτης βρεθήκαμε να κολυμπάμε για τουλάχιστον τρεις μέρες μέσα σε μια απέραντη καταπράσινο θάλασσα. Μιχαήλ Στρογγόφ, φτάσαμε κι εμείς επιτέλους στην πόλη σου…
Κωνσταντίνος Μητσάκης

Ετικέτες

Ταξίδι "Amazonas 2021" – Α' Ανταπόκριση

Τροπικό όνειρο
27/9/2021

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης χάραξε για ακόμη μια φορά πορεία για προορισμό ιδιαίτερο και με όχημα… ιδιαίτερο. Τώρα, ξεκίνησε μια επική "βόλτα" στην Βραζιλία, όχι όμως στον τουριστικό παράδεισο που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε στο νου μας όταν ακούμε το όνομα της χώρας (εκτός από τον Πελέ…), αλλά για την καρδιά της ηπειρωτικής Βραζιλίας, στην Αμαζονία. Περιμένουμε τις ανταποκρίσεις του με… εξωτικό ενδιαφέρον και το πρώτο κεφάλαιο από το "ημερολόγιο καταστρώματος" μας δημιουργεί μια μεγάλη προσμονή!

Η τελευταία φορά που ταξίδεψα με μοτοσυκλέτα στην Βραζιλία ήταν το 2012. Τότε είχα περιηγηθεί στα νότια παράλια της χώρας και είχα επισκεφθεί τις διάσημες μεγαλουπόλεις Sao Paulo και Rio de Janeiro. Όμως, στο μυαλό μου πάντοτε υπήρχε έντονη η επιθυμία να πραγματοποιήσω ένα δίτροχο ταξίδι περιπέτειας στο κέντρο της Βραζιλίας, και συγκεκριμένα στον τροπικό κόσμο της Αμαζονίας.

Με σημείο αναφοράς τον Αμαζόνιο ποταμό, ονειρευόμουν να διασχίσω με μοτοσυκλέτα τα απέραντα τροπικά δάση της περιοχής, να επισκεφθώ παραδοσιακούς οικισμούς αυτοχθόνων ιθαγενών, να διαπλεύσω με ποταμόπλοιο τα νερά του Αμαζονίου και να γνωρίσω την χλωρίδα της περιοχής, η οποία αποτελεί τον μεγαλύτερο πνεύμονα πρασίνου του πλανήτη μας.

Στην πραγμάτωση αυτού του ταξιδιωτικού ονείρου, καθοριστική ήταν η συμβολή της "Tagino Adventure Tour", της μεγαλύτερης εταιρείας ενοικιάσεων μοτοσυκλετών στην Βραζιλία, η οποία μού παραχώρησε μια Honda XRE 300 Rally για τις ανάγκες του ταξιδιού "Amazonas 2021". Παρεμπιπτόντως, η "Tagino Adventure Tour" πραγματοποιεί παράλληλα οργανωμένα ταξίδια γνωριμίας και περιπέτειας με ιδιόκτητες μοτοσυκλέτες όχι μόνο στην περιοχή της Αμαζονίας, αλλά σε όλη σχεδόν την Νότια Αμερική (Βραζιλία, Χιλή, Βολιβία, Περού, Αργεντινή, Γουιάνα, κ.τ.λ).
Αεροπορική μετάβαση λοιπόν από την Αθήνα στο χαώδη Sao Paulo και παραλαβή στο χώρο του ξενοδοχείο μιας Honda XRE 300 Rally (μοντέλο 2021 παρακαλώ!), η οποία είχε μόλις 300km στο κοντέρ. Στον Joan Tagino, τον ιδιοκτήτη της "Tagino Adventure Tour", υποσχέθηκα να στρώσω προσεκτικά την μαύρη μοτοσυκλέτα και πως στα 1.000km θα μεριμνούσα ο ίδιος για το πρώτο service, σ’ όποιο εξουσιοδοτούμενο συνεργείο Honda θα συναντούσα στο δρόμο μου – όπως και έγινε τελικά.

Με αφετηρία λοιπόν το Sao Paulo και τελικό προορισμό την πόλη Manaus, την πρωτεύουσα της Αμαζονίας, σχεδίασα μια διαδρομή 5.500 χιλιομέτρων, που έκρυβε όμως αρκετές δυσκολίες και ιδιαιτερότητες, καθώς είχα να αντιμετωπίσω καθοδόν δύσκολους χωματόδρομους, πνιγερή υγρασία, αφόρητη ζέστη, πυκνή τροπική πανίδα και πολύ μοναξιά.

Ιδιαίτερο βάρος έδωσα, ωστόσο, στην προστασία μου από τον κίτρινο πυρετό και την μαλάρια, τροπικές ασθένειες που καραδοκούν στην περιοχή της Αμαζονίας. Συγκεκριμένα, ένα εμβόλιο κίτρινου πυρετού κρίθηκε αναγκαίο πριν την αναχώρησή μου από Ελλάδα, ενώ καθ’ όλη την διάρκεια της παραμονής μου στην τροπική ζώνη (αλλά και για μια βδομάδα αργότερα), θα έπαιρνα σε καθημερινή βάση χάπια μαλάριας (Malarone).

Η πρωτεύουσα Brazilia (1.100km βόρεια του Sao Paulo) ήταν η πρώτη μεγάλη στάση του "Amazonas 2021". Ένας υποτυπώδης αυτοκινητόδρομος –που διέσχιζε ένα τοπίο χαμηλής βλάστησης– ανέλαβε να με οδηγήσει ως εκεί, ενώ το αστικό "αποτύπωμα" της διαδρομής άφησαν οι πόλεις Campina, Uberaba, Uberlandia, Catalao και Valparaiso de Golas. Αργά το απόγευμα της δεύτερης ημέρας –κι αφού είχα διανυκτερεύσει στην πόλη Uberlandia– η βραζιλιάνικη πρωτεύουσα με καλωσόρισε κοντά της…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

Δείτε το πλούσιο φωτογραφικό υλικό στο gallery του άρθρου!