Συνέντευξη Chaz Davies: "Επιτέλους έχουμε το Ducati V4R για να κερδίσουμε!"

Μια εφ' όλης της ύλης κουβέντα γύρω από το νέο Ducati V4R
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

10/12/2018

O Ουαλλός πρώην Παγκόσμιος Πρωταθλητής στην κατηγορία των Supersport, Chaz Davies, οδηγεί τα desmo V-2 της Ducati τα τελευταία πέντε χρόνια, ως εργοστασιακός αναβάτης της ομάδας στα WSBK, έχοντας τερματίσει τρεις φορές δεύτερος στο πρωτάθλημα (2015, 2017 και 2018). Γι' αυτόν, το φιλόδοξο αλλά τελικά δύσκολο καθήκον, του να τρέχει με ένα δικύλινδρο για μισή δεκαετία, κόντρα στα όλο και πιο γρήγορα και πιο δυνατά τετρακύλινδρα του ανταγωνισμού, θα τελειώσει το 2019. Η ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του όσο περιμέναμε παρέα να στεγνώσει η πίστα στο Jerez, για να ανέβουμε πάνω στα Ducati V4R (αν και ο καθένας μας θα οδηγούσε διαφορετική έκδοση, κάτι για το οποίο θα διαβάσετε στην αναλυτική του παρουσίαση και τις πρώτες οδηγικές εντυπώσεις στο επόμενο τεύχος του ΜΟΤΟ), τονίζει το πόσο πολύ είναι αφοσιωμένος στην επόμενη σεζόν.

Chaz, έπρεπε να περιμένεις πολύ καιρό μέχρι να ανέβεις πάνω στη σέλα του, αλλά πώς ήταν όταν τελικά οδήγησες το V4, σε σχέση με το παλιό σου V-2;
"Σχηματίστηκε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου –ένα ΜΕΓΑΛΟ χαμόγελο. Προφανώς ήλπιζα να το οδηγήσω νωρίτερα μέσα στη σεζόν, αλλά για κάποιον λόγο δεν συνέβη ποτέ και στη συνέχεια τραυματίστηκα. Το πλήρωμα του χρόνου όμως ήρθε στις δοκιμές της Aragon στις αρχές του Νοέμβρη και ναι, φόρεσα ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Μετά την πρώτη βόλτα, νομίζω ότι σχολίασα το εξής: "Τώρα έχουμε μια μοτοσυκλέτα με την οποία μπορούμε να τρέξουμε."

Συγκριτικά με το Kawasaki, πού έχανες με το δικύλινδρο V της Ducati;
"Δεν μπορώ να πω ότι ήταν σε έναν μόνο τομέα, διότι στο τέλος έχανα από λίγο σε όλους τους τομείς. Είναι δύσκολο να πεις αν ήταν στην επιτάχυνση ή στα φρένα ή σε κάτι άλλο. Ήταν λίγο από 'κει, λίγο από 'δω. Μέχρι και πριν από δύο χρόνια ήμασταν πολύ κοντά τους, αλλά την τελευταία διετία ήταν εμφανές ότι χρειαζόμασταν κάτι καινούργιο, οπότε το V4 ήρθε την κατάλληλη στιγμή."

Έπρεπε δηλαδή να οδηγείς το V-2 πάνω από το όριο για να παραμείνεις ανταγωνιστικός;
"Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Μερικές φορές, όταν είχα το πακέτο όπως ακριβώς έπρεπε να είναι και υπήρχαν οι τέλειες συνθήκες, δεν ήταν απαραίτητο να περνάω το όριο και μπορούσα να κερδίζω αγώνες με καλή διαφορά. Αλλά για να πολεμήσεις για το πρωτάθλημα, χρειάζεσαι κάτι τέτοιο σε κάθε αγώνα, και σίγουρα δεν το είχαμε αυτό. Στο τέλος, η συνέπεια ήταν το δυσκολότερο πράγμα να βρεθεί και ευτυχώς το V4 θα μας δώσει αυτό το επιπλέον βήμα που χρειαζόμασταν."

Έχεις τρέξει με V4 Desmosedici MotoGP στο οποίο βασίζεται το V4R, σωστά;


"Ναι, αρκετά παλιά είχα οδηγήσει το MotoGP σε μερικούς αγώνες το 2007, ενώ έκανα και δοκιμές πέρσι με την υφιστάμενη MotoGP μοτοσυκλέτα στο Mugello. Οπότε ναι, έχω μια μικρή εμπειρία από την συγκεκριμένη διάταξη κινητήρα. Προφανώς όμως, η μοτοσυκλέτα που οδήγησα το 2007 ήταν 800 κυβικά, οπότε ο τρόπος απόδοσης της δύναμης ήταν πολύ διαφορετικός. Το καινούργιο superbike έχει σίγουρα μια πιο γραμμική καμπύλη ισχύος. Είναι πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμη από το 800, το οποίο ήταν πολύ απότομο."

Υποθέτω, όταν οδηγείς το V4 θα πρέπει να αλλάξεις εντελώς όλα τα σημεία αναφοράς σου; Ουσιαστικά ξεκινάς από το μηδέν, έτσι δεν είναι;
"Ναι σίγουρα. Το οδηγικό μου στιλ θα πρέπει να αλλάξει λίγο, νομίζω, και θα προσπαθήσω να φέρω την μοτοσυκλέτα όσο το δυνατόν πιο κοντά στα δικά μου μέτρα, και στη συνέχεια θα δουλέψω πάνω στις αδυναμίες μου."

Ποια είναι τα δυνατά σου σημεία;
"Νομίζω τα φρένα στην είσοδο και την μέση της στροφής. Αυτός ήταν ανέκαθεν ένα τομέας όπου με το V-2, έτσι όπως έχουμε στήσει το πλαίσιο, έπρεπε να διαχειρίζομαι με μεγάλη προσοχή την αίσθηση του μπροστινού όταν ήμουν στην μέγιστη κλίση, οπότε χρησιμοποιούσα το μπροστινό φρένο για να ελέγχω στην ουσία την επαναφορά του πιρουνιού. Ήταν σα να αναλάμβανα κάποια από τα καθήκοντα της ανάρτησης μέσω του δαχτύλου μου, αλλά με το V4 νιώθω ότι κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται, γιατί το μπροστινό πατάει πιο γερά στην άσφαλτο κι έχω καλύτερη αίσθηση."

Και ποια είναι τα αδύναμα σημεία σου;
"Με το δικύλινδρο, νομίζω ότι είναι η είσοδος των στροφών, ειδικά προς το τέλος έτσι όπως προχώρησε η εξέλιξη των ελαστικών. Αισθάνομαι ότι αυτή η μοτοσυκλέτα θέλει να τρέχει μ' ένα κοντύτερο μεταξόνιο, όπως του στάνταρ μοντέλου πραγματικά, λόγω του μήκους του κινητήρα, το οποίο θα βελτιώσει τις εισόδους. Προφανώς όμως, με ένα κοντύτερο μεταξόνιο θα έχεις και πιο πολλές σούζες, αν και τώρα έχουμε τα αεροδυναμικά φτερά για να το αντισταθμίσουμε αυτό. Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά πράγματα που νιώθω ότι αποτελούν βήματα προς την σωστή κατεύθυνση για εμάς, με το V4. Έχοντας περάσει τρεις μέρες πάνω στην μοτοσυκλέτα δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάτι που είναι πισωγύρισμα σε αυτό το στάδιο, κάτι το οποίο είναι υπέροχο."

Πιστεύω ότι είναι η πρώτη φορά που οδηγείς μοτοσυκλέτα με αεροδυναμικά φτερά. Είναι κάτι για το οποίο έχεις το νου σου;
"Έχω οδηγήσει αυτή την μοτοσυκλέτα μόνο με φτερά και αφού παίρνει την ομολογκασιόν μ' αυτά, θα την τρέχουμε όπως έρχεται. Στην Ducati είναι πολύ σίγουροι ότι αποτελούν πλεονέκτημα σε κάθε τομέα, όχι μόνο για την αίσθηση του μπροστινού και για να μειωθούν οι σούζες, αλλά και για την πρόσφυση του μπροστινού, ειδικά στις πιο γρήγορες στροφές. Ξέρεις, θεωρώ ότι δεν είναι χρήσιμες οι συγκρίσεις. Όμως, νιώθω μια διαφορά στην μοτοσυκλέτα σε σχέση με το τι οδηγούσα πριν, και προτιμώ να αποδίδω ένα μέρος της ευθύνης στα φτερά."

Υποθέτω ότι είναι αρκετά πιο γρήγορο, αλλά ανεβάζει εξίσου στροφές. Πρέπει να κρατάς τις στροφές πολύ ψηλά;
"Φυσιολογικά ανεβάζει πολλές στροφές και νιώθει άνετα εκεί! Όταν ανέβηκα για πρώτη φορά στο δικύλινδρο προερχόμενος από το τετρακύλινδρο της BMW, έφτασα στον κόφτη και κοπάνησα το κεφάλι μου στην ζελατίνα στους πρώτους κιόλας γύρους! Έχοντας περάσει, λοιπόν, πέντε παράξενα χρόνια πάνω στο δικύλινδρο, στους πρώτους γύρους με το V4 έκανα το κλασικό, όπου άλλαζα ταχύτητες σχεδόν 4.000 στροφές νωρίτερα! Είναι σαν να επιστρέφεις στο χρόνο πριν από πέντε χρόνια, οπότε επαναπρογραμμάτισε τις αντιδράσεις σου και συνήθισέ το. Ειλικρινά όμως, ήταν μια πολύ γρήγορη προσαρμογή, γιατί αυτό το Ducati V4 είναι πραγματικά προκλητικό, θέλει να του κρατάς τις στροφές ψηλά κι επιταχύνει δυνατά μέσα στην ψηλή μπάντα των στροφών. Ήταν ωραία την πρώτη φορά που βρέθηκα πάνω στη σέλα του και είδα ένα στροφόμετρο που φτάνει μέχρι τις 17.000 στροφές. Είχα συνηθίσει τις 12.000 και κάτι για πολύ καιρό!"

Είχες οδηγήσει ένα άλλο V4 πίσω στο 2012, για μία μόνο σεζόν στην οποία κέρδισες τον πρώτο σου αγώνα στα WSBK. Πώς είναι λοιπόν το νέο Ducati σε σχέση με το Aprilia;
"Αυτό ήταν πριν πολύ καιρό με την Aprilia, σε μια εντελώς διαφορετική εποχή των WSBK, με διαφορετικά ελαστικά και τα πάντα. Θα έλεγα όμως ότι η βάση του κινητήρα έχει κάποιες ομοιότητες με ό,τι θυμάμαι πριν από έξι χρόνια. Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας των V4 είναι παρών, αλλά από όλες τις άλλες απόψεις αυτό είναι ένα πιο προχωρημένο και πιο εκλεπτυσμένο πακέτο."

Διαθέτει κάτι από δικύλινδρο και τετρακύλινδρο μέσα του, κάτι σαν μείξη αυτών των δύο;
"Νομίζω πως ναι. Αυτή είναι μια πολύ ακριβής διατύπωση, γιατί ναι, ανεβάζει στροφές, αλλά ταυτόχρονα διαθέτει την δύναμη ενός φορτηγού, δεν έχει τις πιστονιές ενός δικύλινδρου, ενώ παράλληλα θεωρώ ότι είναι ένας καλό συμβιβασμός. Νομίζω ότι υπάρχουν μερικοί έξυπνοι άνθρωποι στην Ducati Corse που έχουν μελετήσει εξαντλητικά την ιδανική διάταξη ενός κινητήρα, και πιστεύουν ότι αυτή είναι ο V4."

Συγκριτικά με την εποχή που ήσουν με το BMW S1000RR, είναι μια μοτοσυκλέτα που συγχωρεί πιο εύκολα τα λάθη;
"Σίγουρα ναι –αυτό ήταν ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που είχα να αντιμετωπίσω! Ήταν δύσκολο να κάνω τα ηλεκτρονικά να δουλέψουν σωστά και ήταν πολύ, πολύ απότομο. Αυτό το Ducati είναι εντελώς διαφορετικό  και πολύ πιο εκμεταλλεύσιμο."

Πόσο χαμηλά αφήνεις να πέσουν οι στροφές; Για παράδειγμα στην κλειστή, δεύτερη στροφή εδώ στο Jerez;
"Περίπου ως τις 8.500 στροφές στο πιο αργό σημείο –έχει πολύ μεγάλο φάσμα. Συνήθως ανεβάζω ταχύτητα στις 16.000 στροφές, οπότε αφήνει μεγάλα περιθώρια. Ελπίζω να έχουμε έναν καλό χειμώνα δημιουργικής εξέλιξης, βήμα-βήμα, και να κατανοήσω την μοτοσυκλέτα αντί να κάνουμε ριζικές αλλαγές. Η ομάδα δοκιμών έχει δουλέψει πολύ σκληρά, αλλά τώρα ήρθε η ώρα να το πάμε σε άλλο επίπεδο και νομίζω ότι έχω άλλες έξι μέρες πάνω στην μοτοσυκλέτα πριν τον πρώτο αγώνα του Phillip Island. Έχουμε λοιπόν τον χρόνο ως σύμμαχο, έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για την κατεύθυνση της εξέλιξης, οπότε ναι, υπάρχουν όλες οι ενδείξεις για κάτι καλό μέσα στο 2019."

Έχεις έναν καινούργιο team mate ο οποίος έτρεχε με V4 Ducati στα MotoGP τα τελευταία δύο χρόνια. Συγκρίνετε καθόλου τις παρατηρήσεις σας; Είναι διαφορετική η σχέση μεταξύ σας, απ' ό,τι με τον Melandri;
"Δεν έχουμε συγκρίνει ακόμη παρατηρήσεις, αλλά προφανώς πάντα υπάρχει περιθώριο για σύγκριση δεδομένων. Τις προάλλες όμως, ρωτήθηκα για το τι πιστεύω που ο Alvaro βρήκε αμέσως την ταχύτητά του στα Superbikes και για το αν ήταν έκπληξη αυτό για μένα. Ειλικρινά απαντώ πως όχι, γιατί δεν είμαι σίγουρος για το ποιος έχει τα περισσότερα να μάθει, αυτός ή εγώ! Για μένα, εκτός του ότι είναι προφανώς ένα Ducati με ελαστικά της Pirelli, αυτή η μοτοσυκλέτα δεν έχει καμία ομοιότητα με το V-2, είναι πραγματικά κάτι πολύ, πολύ διαφορετικό. Από την πλευρά του Alvaro, πιθανώς πρέπει να μάθει να οδηγεί μια μοτοσυκλέτα που είναι λιγότερο άκαμπτη, σε ελαστικά που είναι λιγότερο απόλυτα, αλλά ο χαρακτήρας του κινητήρα είναι πολύ πιο κοντά σ' αυτό που έχει συνηθίσει όπως και η σύνδεση με το γκάζι και τόσα άλλα πράγματα, είναι πιο κοντά στα δεδομένα με τα οποία έτρεχε σε σχέση με την μοτοσυκλέτα που έτρεχα εγώ. Αυτό συμβαίνει γιατί η διάταξη του κινητήρα και η ηλεκτρονική χαρτογράφηση που χρησιμοποιούμε στο V4R, προέρχεται στην ουσία από την GP μοτοσυκλέτα της προηγούμενης διετίας, με την οποία έτρεχε στους αγώνες. Οπότε νομίζω ότι από πολλές πλευρές, έχει λιγότερα να μάθει. Μόνο τα ελαστικά είναι που πρέπει να συνηθίσει λίγο. Είναι όμως ενδιαφέρον γιατί πιστεύω ότι και οι δύο μπορούμε να φέρουμε πράγματα στο τραπέζι και τα σχόλιά μας μέχρι στιγμής, ειδικά για τους σημαντικούς τομείς, είναι κατά μεγάλο βαθμό στο ίδιο μήκος κύματος. Οπότε συμφωνούμε για τα σημαντικά, και ναι, αυτό είναι καλό."

Συνεργάστηκε ο Alan Cathcart, φωτογραφίες: Milagro/Gigi Soldano και Thomas Maccabelli

Θυμηθείτε το gallery με πλούσιο φωτογραφικό υλικό υψηλής ανάλυσης από την παρουσίαση του νέου Ducati V4R

MOTUL WSBK Αγγλία: Το χατ-τρικ του Rea!

Έχει ο καιρός γυρίσματα
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

8/7/2019

Την Κυριακή ο καιρός στο Donington Park ήταν καλύτερος απ΄ότι το Σάββατο, με την ηλιοφάνεια να επικρατεί και στους δύο αγώνες. Η θερμοκρασία της ασφάλτου στον Tissot Superpole Race φλέρταρε με τους 35 οC και αργότερα στο δεύτερο σκέλος είχε σκαρφαλώσει στους 40 οC. Έτσι, τα γυρολόγια των αναβατών έπεσαν σχεδόν 10’’ συγκριτικά με τον αγώνα του πρώτου σκέλους και μας χάρισαν περισσότερο θέαμα και μάχες.

 

Tissot Superpole Race

Με το που ξεκίνησε ο αγώνας, ο Tom Sykes (BMW Motorrad WorldSBK Team) έκανε μια φοβερή εκκίνηση και κατάφερε να διατηρήσει την pole position, χάρη στη στεγνή άσφαλτο που η S1000RR προτιμά περισσότερο σε αντίθεση με την βρεγμένη του πρώτου σκέλους. Ο Sykes ηγήθηκε του αγώνα και σύντομα ξεκίνησαν οι μάχες με τον Jonathan Rea (Kawasaki Racing Team WorldSBK). Στον τέταρτο γύρο ο αναβάτης της Kawasaki είχε ήδη μελετήσει τα σημεία της πίστας που ο πρώην ομόσταβλός του υστερούσε και είχε επιλέξει τις στροφές 9, 10 (στο The Foggy Esses όπως λέγεται το συγκεκριμένο σημείο) για να κάνει την επίθεσή του. Όμως ο Sykes δεν λύγισε απ’ την πίεση και παρέμεινε πρώτος. Στα μισά του Sprint Race ο Rea ήταν αποφασισμένος να πάρει την πρωτιά και η δεύτερη προσπάθειά του στο The Foggy Esses ήταν επιτυχής!

Στις υπόλοιπες θέσεις τα πράγματα ήταν εξίσου συναρπαστικά, με τον Toprak Razgatlioglu (Turkish Puccetti Racing) να έχει κάνει μια φοβερή εκκίνηση και να βρίσκεται απ’ την αρχή του αγώνα μέσα στη πεντάδα, ενώ ξεκίνησε έβδομος. Πάλεψε αφηνιασμένα με τον Leon Haslam (Kawasaki Racing Team WorldSBK) και στον δεύτερο γύρο κατάφερε να τον προσπεράσει και να βρεθεί τρίτος. Τα αίματα είχαν ανάψει για τα καλά και η δράση συνεχιζόταν με φρενήρη ρυθμό, όμως στον έκτο γύρο ο κινητήρας της S1000RR του Peter Hickman (BMW Motorrad WorldSBK Team) έσπασε με αποτέλεσμα να γεμίσει την 11η στροφή με λάδια και ο αναβάτης να πέσει. Μετά ήρθε το χάος. Όσοι άτυχοι αναβάτες ήταν πίσω απ’ τον Hickman έπεσαν αστραπιαία χωρίς καν να προλάβουν να αντιδράσουν, ενώ είχαν ήδη σηκωθεί οι κόκκινες σημαίες μέσα στην πίστα. Ολοκληρώνοντας τον έβδομο γύρο ο Rea, την ώρα που πέρασε απ’ τη στροφή είχε ένα έντονο γλίστρημα του πίσω τροχού χωρίς όμως να πέσει.

Ο Tom Sykes απ’ την άλλη στάθηκε φοβέρα άτυχος, καθώς ενώ ήταν δεύτερος πριν στρίψει στην 11η στροφή, πάτησε ο μπροστινός τροχός της μοτοσυκλέτας του στα λάδια και χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε στην άσφαλτο. Με πάνω απ’ το μισό του αγώνα να έχει συμπληρωθεί και με τις κόκκινες σημαίες να ανεμίζουν στην πίστα, ο Sprint Race τελείωσε με τρεις αναβάτες της Kawasaki στο βάθρο. Ο Rea στέφθηκε για άλλη μια φορά νικητής, ενώ ο Razgatlioglu τερμάτισε δεύτερος, όντας ο πιο γρήγορος μη εργοστασιακός αναβάτης και έδειξε πόσο δυνατός είναι στο Donignton Park όταν δεν βρέχει. Στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε ο Leon Haslam, ενώ o Bautsta (Aruba.IT RacingDucati) τερμάτισε τέταρτος. Την πεντάδα έκλεισε ο Loris Baz (Ten Kate RacingYamaha), αποτελώντας και τον πιο γρήγορο αναβάτη με YZF-R1. Έκτος ήταν ο Alex Lowes (Pata Yamaha WorldSBK Team), με τον Chaz Davies πίσω του. Ο Michael van der Mark (Pata Yamaha WorldSBK Team) ήταν όγδοος και ένατος ο Jordi Torres.

 

Δεύτερο σκέλος

Η σχάρα εκκίνησης είχε αναδιαμορφωθεί απ’ την απρόοπτη εξέλιξη του Tissot Superpole Race και έτσι είδαμε τον Tom Sykes να βρίσκεται δέκατος, ενώ αν δεν είχε πέσει θα ήταν δεύτερος. Η εκκίνηση ήταν πραγματικά φοβερή και γεμάτη ένταση, ιδίως απ’ την πλευρά του Razgatlioglu, που δεν έλεγε να σταματήσει να κουνιέται πάνω στη μοτοσυκλέτα του, παρά μόνο λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου πριν τα ανάψουν τα πράσινα φώτα. Ο Rea έκανε μια εκρηκτική εκκίνηση και διατήρησε την pole, με τον Razgatlioglu να είναι δεύτερος. Την ίδια ώρα ο Bautista κατάφερε από τέταρτος να προσπεράσει τον Haslam και να βρεθεί τρίτος, όπως αντίστοιχα έκανε και ο όμοσταβλός του Davies (Aruba.IT RacingDucati), αφήνοντας τον εργοστασιακό αναβάτη της Kawasaki πέμπτο. Ο Haslam όμως δεν τους χαρίστηκε και δύο στροφές αργότερα στον ίδιο γύρο τους ξαναπέρασε ανακτώντας την αρχική του θέση. Με την ολοκλήρωση του δεύτερου γύρου είχαμε την ατυχή εγκατάλειψη του Jordi Torres (Team Pedercini Racing) από μηχανική βλάβη, ενώ ο Tom Sykes κέρδισε δύο θέσεις και ήταν πίσω απ’ τον Loris Baz που ήταν έβδομος.

Στοn ίδιο γύρο, στην τελευταία στροφή της πίστας στο Melbourne Harpin, ο 22χρονος Razgatlioglu έδειξε τα δόντια του στον Rea και τον προσπέρασε, θυμίζοντάς μας τις μάχες απ’ το Misano! Ο Τούρκος για άλλη μια φορά ήταν εκπληκτικός και ο ρυθμός του άπιαστος καθώς έκανε και τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα! Στον πέμπτο γύρο όμως, η μεγαλύτερη εμπειρία που έχει ο τέσσερις φορές πρωταθλητής Rea φάνηκε στη μάχη του με τον 22χρονο, καθώς πριν μπουν στο The Foggy Esses τον πλησίασε επικίνδυνα απ’ την εξωτερική, μεταφέροντας στα αυτιά του Τούρκου τα ουρλιαχτά απ’ τον κινητήρα της μοτοσυκλέτας του. Ακούγοντας την ZX-10RR του Rea να βρυχάται πίσω του, o Razgatlioglu έκανε ένα λάθος στα φρένα πριν μπουν στην Melbourne Harpin και άνοιξε την γραμμή αλλά και την πόρτα, αφήνοντας τον Rea να περάσει πρώτος πριν τον έκτο γύρο! Έπειτα ο Halsam έκανε και αυτός την επίθεση του στον Τούρκο, όμως δεν κατάφερε να παραμείνει μπροστά του μέχρι την ολοκλήρωση του έκτου γύρου. Παράλληλα, ο Bautista ήταν σταθερά τέταρτος και τους ακολουθούσε καταβάλοντας μεγάλη προσπάθεια, παλεύοντας να δαμάσει την V4 R του που δεν έλεγε να παραμείνει σταθερή. Στον έβδομο γύρο ο Razgatlioglu προκάλεσε για άλλη μια φορά τον Rea στην Melbourne Harpin και τον ξαναπέρασε, χαρίζοντας στους θεατές θρυλικές μάχες για να θυμούνται. Παρόλα αυτά ο ρυθμός του Rea ήταν πιο γρήγορος και έψαχνε τη κατάλληλη στιγμή μέχρι να κάνει την επίθεσή του στον Razgatlioglu!

Στον 11ο γύρο όμως, λίγο πριν τα μισά του αγώνα, ο Jonathan Rea κατάφερε να βρει το χώρο στη 10η στροφή και να περάσει τον 22χρονο Τούρκο απ’ την εσωτερική, που άνοιξε τη γραμμή του και ο Rea πήρε τα ηνία του αγώνα μια και καλή! Την ίδια ώρα ο Halsam και ο Bautista, που ήταν τρίτος και τέταρτος αντίστοιχα, κατάφεραν να πλησιάσουν τους δύο πρώτους και να κλείσουν το κενό που τους χώριζε. Ένα γύρο αργότερα ο Bautista με μια εξαιρετική κίνηση στην Melbourne Harpin κατάφερε να περάσει τον Haslam απ’ την εσωτερική, καθυστερώντας στα φρένα. Έκτοτε, οι μάχες για τις θέσεις του βάθρου περιορίστηκαν κάπως και το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στις πιο πίσω θέσεις. Για την ακρίβεια, οκτώ γύρους πριν το τέλος ο Alex Lowes (Pata Yamaha WorldSBK Team) κατάφερε να προσπεράσει τον Loris Baz και να βρεθεί πέμπτος. Έπειτα, ο Lowes ανέβασε το ρυθμό του και ξεκίνησε να καταδιώκει τον Halsam που ήταν μπροστά του και πέντε γύρους πριν το τέλος έκανε μια φοβερή επίθεση στην έξοδο της τελευταίας στροφής, χωρίς όμως να τον προσπεράσει. Την ίδια ώρα οι Rea και Razgatlioglu είχαν εξαφανιστεί σε άλλη διάσταση, ενώ ο Bautista είχε αρκετή απόσταση απ’ τον Haslam και δεν απειλήθηκε η θέση του στο βάθρο. Στον προτελευταίο γύρο ο Lowes κατάφερε να προσπεράσει τον Haslam.

Η καρό σημαία έπεσε με τον Jonathan Rea να περνά για τρίτη φορά πρώτος τη γραμμή τερματισμού του Donington Park, πανυγηρίζοντας με μια μεγαλοπρεπή σούζα! Στο τέλος όπως είπε δυσκολεύτηκε απ’ τον Τoprak Razgatlioglu –που τερμάτισε δεύτερος- όμως χάρη στην ομάδα του που είχε ρυθμίσει πολύ καλά τη μοτοσυκλέτα του, αλλά και στην φυσική του κατάσταση μπόρεσε να κυριαρχήσει όλο το Σαββατοκύριακο. Απ’ την άλλη ο Toprak Razgatlioglu τα πήγε πολύ καλύτερα την Κυριακή, όπου η ZX-10RR έχοντας τις ρυθμίσεις απ’ τον αγώνα του Misano συμπεριφερόταν πολύ καλύτερα στο στεγνό. Ο Alvaro Bautista αντιμετώπισε πάρα πολλά προβλήματα στο Donington Park κυρίως με τη συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας του. Τόσο στον Sprint Race όσο και στο δεύτερο σκέλος ο Ισπανός αναβάτης της Ducati πίεσε στο 110% και μάζεψε πολύτιμους βαθμούς, περιορίζοντας τη βαθμολογική διαφορά του απ’ τον Rea στους 24, αφού ανέβηκε στον τελευταίο αγώνα το τρίτο σκαλί του βάθρου. Όπως είπε και ο ίδιος η V4 R δεν ήταν ιδιαίτερα σταθερή, καθώς δεν μπορούσε να φιλτράρει αποτελεσματικά τα σαμαράκια της πίστας, ενώ είχε πολλά γλιστρήματα λόγω της μειωμένης πρόσφυσης, με αποτέλεσμα να χρειάζεται τη διπλάσια προσπάθεια για να διατηρήσει έναν ανταγωνιστικό ρυθμό.

Τέταρτος ήρθε ο Alex Lowes σημειώνοντας το καλύτερο αποτέλεσμά του στο Donignton Park, ενώ ο Leon Halsam έκλεισε την πεντάδα. Ο Loris Baz ήρθε έκτος, ενώ ο Tom Sykes τερμάτισε πίσω του 1,1’’ αργότερα. Ο Michael van der Mark τα πήγε εξαιρετικά, δεδομένου του σπασμένου του καρπού και τερμάτισε όγδοος, με τον Chaz Davies να είναι πίσω του και τον Melandri να κλείνει τη δεκάδα.

Ετικέτες