Motul WSBK 2019: Χαμός στη Jerez!

Ο πιο ενδιαφέρων αγώνας της χρονιάς

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

9/6/2019

Το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί τα τελευταία τρία χρόνια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα SBK είναι πως υπήρχε μονοτονία, ο αχτύπητος συνδυασμός του Jonathan Rea και της Kawasaki δεν άφηναν τίποτα όρθιο στο πέρασμά τους. Σε μια προσπάθεια της Dorna να ανακόψει την σε ράγες τρένου εξέλιξη των αγώνων, προσφέροντας περισσότερο θέαμα και μάχες, εισήγαγε περισσότερους κανονισμούς ώστε να περιορίσει το όριο περιστροφής των κινητήρων των μοτοσυκλετών μέσω ενός πολύπλοκου αλγόρυθμου που επεξεργάζεται διάφορες παραμέτρους. Στόχος ήταν φυσικά η ZX-10RR που το όριο περιστροφής του κινητήρας της περιορίστηκε, ενώ σε άλλες αυξήθηκε ώστε ο ανταγωνισμός να αναζωπυρωθεί και να έχουμε περισσότερες μάχες. Όμως, ούτε αυτό ήταν αρκετό για να κλονίσει την κυριαρχία του Jonathan Rea (Kawasaki Racing Team WorldSBK) και πέρσι κατέκτησε τον τέταρτο στη σειρά παγκόσμιο τίτλο του.

Τα πράγματα για την Ducati είχαν δυσκολέψει πάρα πολύ καθώς έβλεπε τις Panigale με τον δικύλινδρο κινητήρα να αποτυγχάνουν η μια μετά την άλλη και να μην μπορούν να κυριαρχήσουν. Η Ducati με σκοπό να προσφέρει μια πραγματικά ανταγωνιστική μοτοσυκλέτα στους αναβάτες της, αποφάσισε να μεγαλουργήσει για ακόμη μια φορά και να δημιουργήσει την Panigale V4 R. Χρησιμοποίησε μάλιστα, την τεχνογνωσία της απ’ το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MotoGP και στην καρδιά της πλέον χτυπά ο γνωστός πλέον τετρακύλινδρος V κινητήρας με ονομαστική στους 234hp.

Η εταιρεία απ’ τη Bologna φρόντισε όχι μόνο να μεταφέρει την τεχνογνωσία της απ’ τα MotoGP στο Motul WSBK αλλά και να φέρει και έναν αναβάτη απ’ αυτά με την ανάλογη εμπειρία στην οδήγηση του τετρακύλινδρου κτήνους ώστε να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερες πιθανότητες για την κατάκτηση του φετινού τίτλου. Μια κλασσική συνταγή για την επιτυχία που μόνο άγνωστη δεν είναι. Η κίνηση της Ducati να πάρει τον Bautista στην εργοστασιακή ομάδας της ήταν πολύ σοφή, αφού όπως αποδείχτηκε μέχρι τώρα δεν είναι η Panigale V4 R που παίρνει τις νίκες αλλά ο αναβάτης, διότι αν η επιτυχία οφειλόταν αυστηρά και μόνο στη μοτοσυκλέτα της Ducati τότε οι τέσσερις πρώτες θέσεις θα ήταν μόνιμα πιασμένες απ’ τους αναβάτες που την χρησιμοποιούν.

Η πορεία της Ducati -μέχρι πρότινος- στο φετινό πρωτάθλημα ήταν απόλυτη, με τον Bautista να εξαφανίζεται στο υπερπέραν στους 11 πρώτους αγώνες και να τερματίζει πρώτος με χαοτική διαφορά. Παράλληλα όμως, ο Bautista εκτός απ’ το να κατατροπώνει τους αντιπάλους τους, σατίριζε με τις νίκες του την Dorna και τους περιοριστικούς κανονισμούς της αφού παρά τη μείωση του ορίου περιστροφής του κινητήρα της μοτοσυκλέτας του συνέχιζε να κερδίζει, αποδεικνύοντας την αξία του ως οδηγός… επαναφέροντας έτσι μία το αρχικό πρόβλημα για το θέαμα στα WSBK. Οι μοναδικοί αγώνες στους οποίους δεν βγήκε πρώτος ήταν στην Imola και αυτό οφείλονταν κυρίως στο γεγονός πως δεν είχε ξανατρέξει στην πίστα και συνεπώς δεν είχε βρει της αγωνιστικές γραμμές που τον εξυπηρετούσαν, ενώ ο Rea γεύτηκε για πρώτη φορά φέτος της γλυκιά γεύση της νίκης.

Οι επίσημες δοκιμές στην πίστα του Misano, που προηγήθηκαν πριν τον έκτο γύρο του πρωταθλήματος στη Jerez, ήταν κομβικής σημασίας για την εργοστασιακή ομάδα της Kawasaki, αφού ο Rea (όπως και άλλες ομάδες και αναβάτες) είχε τη δυνατότητα να δοκιμάσει νέες ρυθμίσεις για την ZX-10RR και να τη μάθει ακόμη καλύτερα. Οι προσπάθειες του Rea απέδωσαν καρπούς και κατάφερε να πάρει την Superpole και να εξασφαλίσει την πρώτη θέση εκκίνησης τόσο στο πρώτο σκέλος όσο και στον Tissot Superpole Race της Κυριακής, θέτοντας μάλιστα τον καλύτερο χρόνο που έχει γίνει ποτέ στην πίστα της Jerez Motul WSBK με 1:38,247. Στη δεύτερη θέση θα ξεκινούσε ο Alvaro Bautista (ARUBA.IT Racing – Ducati), ενώ δίπλα του, ο αναβάτης που συμπλήρωνε την πρώτη σειρά της σχάρας ήταν ο Marco Melandri (GRT Yamaha WorldSBK).

Πρώτο σκέλος

Με το που έσβησαν τα φώτα της εκκίνησης ο Rea πετάχτηκε μπροστά και πρόλαβε να στρίψει πρώτος διατηρώντας την κορυφαία θέση, παρά την επίθεση του Ισπανού Bautista απ’ την εξωτερική γραμμή. Όμως, ο Ισπανός εξαπέλυσε την επίθεσή του στις στροφές 4 και 5 με μια εξαιρετική κίνηση και προσπέρασε τον Rea. Στο τέλος του πρώτου γύρου, ο Alex Lowes (Pata Yamaha WorldSBK Team) είχε καταφέρει να ανεβεί στην τρίτη θέση, ενώ ο Melandri απ’ την οποία ξεκίνησε, είχε πέσει στην πέμπτη έχοντας μπροστά του τον ομόσταβλό του Lowes, τον Michael van der Mark.

Σύντομα μάλιστα, η μάχη μεταξύ των αναβατών της Yamaha για την τρίτη θέση θα άναβε για τα καλά –την ίδια ώρα ο Bautista συνέχιζε το δικό του αγώνα, μεγαλώνοντας τη χρονομετρική διαφορά απ’ τον δεύτερο. Ο van der Mark ανέβασε ρυθμούς και στην στροφή οκτώ της πίστας κατάφερε να βρεθεί μπροστά απ’ τον teammate του. Ο στόλος των YZF-R1 της Yamaha με τους αναβάτες της, ήταν τόσο ανταγωνιστικοί στην πίστα της Jerez που λίγο αργότερα βρέθηκαν πίσω απ’ την ουρά του Jonathan Rea που ήταν δεύτερος και αδυνατούσε να απαντήσει στον άπιαστο ρυθμό του Bautista. Με δώδεκα γύρους να απομένουν, ο van der Mark εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του δόθηκε στην στροφή έξι και προσπέρασε τον Rea με μεγάλη ευκολία, ενώ λίγο αργότερα το ίδιο έκανε και ο Lowes στην στροφή δύο της πίστας. Οι μάχες μεταξύ του Rea και του Lowes ήταν πραγματικά φοβερές και διήρκησαν μέχρι και τον τελευταίο γύρο πριν γίνει το συμβάν. Στη στροφή 13, την ώρα που ο Lowes ήταν τρίτος και είχε αρχίσει να μπαίνει στη στροφή, ο Rea αποφάσισε να κάνει την επίθεσή του παίρνοντας την εσωτερική γραμμή. Την ώρα της προσπέρασης όμως, πέρασε πολύ κοντά απ’ το Lowes με αποτέλεσμα το πόδι του Rea να χτυπήσει τον αριστερό ώμο του Lowes. Ως εκ τούτου ο Lowes έχασε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας του και έπεσε χωρίς να χτυπήσει, ενώ ταυτόχρονα ο Rea σήκωνε το χέρι ζητώντας συγγνώμη.

Απ' έξω θα φαινόταν ακόμη και ως μία εσκεμμένη κίνηση, θα πυροδοτούσε τις συζητήσεις, όμως η αλήθεια είναι ως ο Rea εννοούσε πράγματι όλα όσα είπε για το περιστατικό αυτό: Λίγο αργότερα φανερά στεναχωρημένος απ’ το συμβάν είπε: “Σε αυτό το σημείο (στην αρχή της στροφής) αποφάσισα να αλλάξω κατεύθυνση και να πάω απ’ την εσωτερική. Δυστυχώς σε αυτό το σημείο (μέσα στη στροφή) ο Lowes έκλεινε τη γραμμή του και εγώ δεν μπορούσα να πιέσω περισσότερο το μπροστινό ελαστικό κι έτσι ήρθαμε σε επαφή. Όπως είπα και νωρίτερα, είναι πολύ στενάχωρο να βλέπεις έναν άλλο αναβάτη να πέφτει. Λυπάμαι πραγματικά για τον Alex, που ο αγώνας του έληξε με αυτό τον τρόπο.” Την ίδια ώρα, ο Bautista περνούσε τη γραμμή τερματισμού και κατακτούσε την 12^η νίκη του για φέτος. Παρά το γεγονός μάλιστα ότι του έφυγε το αριστερό γάντι και κινδύνευε από έντονες εκδορές και εγκαύματα απ’ την τραχιά και κοφτερή σαν τρίφτη τυριού άσφαλτο, ο Lowes δεν τραυματίστηκε τερμάτισε όμως πολύ μακριά απ’ το τρίτο σκαλί του βάθρου, στη 16^η θέση. Σε δηλώσεις σχετικά με την πτώση και αφού το είδε στην οθόνη, ο Lowes μας είπε: “Αυτή είναι η πρώτη φορά που βλέπω την πτώση, αλλά νιώθω σαν να έγινε λίγο πιο κοντά στο εσωτερικό της στροφής. Προφανώς ο Rea έκανε ένα λάθος στον τελευταίο γύρο, μπήκε πολύ γρήγορα στη στροφή όπως μπορείτε να δείτε, αλλά έτσι είναι οι αγώνες και τέτοια πράγματα συμβαίνουν.” Το συμβάν δεν πέρασε απαρατήρητο απ’ την διοργάνωση, η οποία μάλιστα τιμώρησε τον Rea ρίχνοντάς τον μια θέση απ’ αυτή που τερμάτισε με αποτέλεσμα η τελική θέση που έλαβε να είναι η τέταρτη, ενώ ταυτόχρονα του αφαίρεσε το δικαίωμα της Pole Position που είχε κερδίσει και θα ξεκινούσε τον Tissot Superpole Race τελευταίος. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο van der Mark, μετά από έναν εξαιρετικό αγώνα, ενώ το βάθρο συμπληρώθηκε τελικά απ’ τον Melandri. Η πεντάδα έκλεισε απ’ τον πάντοτε εξαιρετικό στις επιδόσεις του Toprak Razgatlioglu (Turkish Puccetti Racing). Οι επιδόσεις του Τούρκου αναβάτη ήταν εξαιρετικές καθώς αναδύθηκε στην Πέμπτη θέση ξεκινώντας απ’ την 11^η. Έκτος βρέθηκε ο Tom Sykes με την ΒΜW S1000RR, ενώ πίσω του τερμάτισε ο ομόσταβλός του Bautista, Chaz Davies. Στην όγδοη θέση τερμάτισε ο Sandro Cortese (GRT Yamaha WorldSBK), ενώ ο Leon Halsam (Kawasaki Racing Team WorldSBK) και ο Ruben Rinaldi τερμάτισαν ένατος και δέκατος αντίστοιχα. Ο Yuki Takahashi (Moriwaki Althea Honda Team) ήταν λίστα με τους αναβάτες που δεν ολοκλήρωσαν τον αγώνα, λόγω της πτώσης του στη στροφή 1, ενώ ο Jordi Torres αποσύρθηκε μόνος του.

Tissot Superpole Race

Μετά το συμβάν μεταξύ του Lowes και του Rea, η σχάρα εκκίνησης είχε αλλάξει και αυτό βοήθησε τουλάχιστον στο να έχουμε περισσότερο θέαμα. Με το σβήσιμο των φώτων, είχαμε μια δυνατή εκκίνηση απ’ τον Bautista που βρέθηκε να στρίβει πρώτος στην πρώτη στροφή και να κρατάει τα ηνία του αγώνα μέχρι το τέλος. Πίσω του όμως είχαμε πολλές μάχες με τον Halsam (Kawasaki Racing Team WorldSBK) να κερδίζει μια θέση και να φτάνει στην πρώτη στροφή τρίτος μπροστά απ’ τον Melandri. Πίσω του, στην τέταρτη θέση είδαμε τον Tom Sykes για λίγο με τον Lowes και van der Mark να είναι στην ουρά του. Μέχρι το τέλος του γύρου, ο Rea έκανε το θαύμα του και απ’ την τελευταία θέση που ξεκίνησε είχε “εκτελέσει” ήδη εννέα αναβάτες και ήταν δέκατος και όπλιζε ήδη για να προσπεράσει τον Davies. Η ατυχία του Lowes απ’ το πρώτο σκέλος, τον ακολούθησε και στον Sprint Race καθώς στην έβδομη στροφή της πίστας έπεσε με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να πάρει βαθμούς για δεύτερη φορά φέτος στη Jerez. Παρά το γεγονός ότι ο Melandri ήταν για το μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα δεύτερος, τερμάτισε τρίτος αφού δεν κατάφερε να αμυνθεί κατά του αφηνιασμένου Ολλανδού του van der Mark, που τον προσπέρασε στη στροφή έξι και του στέρησε το δεύτερο σκαλί του βάθρου. Η μικρή διάρκεια του αγώνα και ότι ξεκίνησε απ’ την τελευταία θέση συντέλεσαν στο γεγονός ο Rea να τερματίσει τέταρτος με 1,7’’ απ’ τον τρίτο. Ο Tom Sykes έκλεισε την πεντάδα, ενώ ο teammate του Rea, Halsam τερμάτισε έκτος. Στην έβδομη θέση βρέθηκε ο Razgatlioglu, εχόντας τον Torres πίσω του. O Cortese τερμάτισε ένατος, ενώ ο Davies έκλεισε τη δεκάδα.

Δεύτερο σκέλος

Το θέαμα ολοκληρώθηκε απ’ το δεύτερο και τελευταίο σκέλος της Jerez με τα απρόοπτα και τις ανατροπές να μην έχουν τελειωμό. Ο Rea μετά την επιτυχία του στον Sprint Race κατάφερε να ξεκινήσει απ’ τη τέταρτη θέση και να προσπαθήσει για άλλη μια φορά να κυνηγήσει τον βασικό του αντίπαλο, τον Bautista (ARUBA.IT Racing – Ducati). Ο Bautista έχει πέσει αρκετές φορές με τη νέα V4 R, όμως ήταν πάντοτε σε στιγμές που δεν είχε ιδιαίτερη σημασία. Σήμερα όμως, είχε άλλη μια πτώση κατά τη διάρκεια του αγώνα. Στο δεύτερο γύρο ο Bautista έχασε το μπροστινό της V4 R και έπεσε με αποτέλεσμα να είναι ο πρώτος στη λίστα με τους αναβάτες που αποσύρθηκαν απ’ τον αγώνα, παρά το γεγονός ότι ξανακαβάλησε τη μοτοσυκλέτα του και προσπάθησε να συνεχίσει, όμως όπως διαπίστωσε ήταν αδύνατο. Σε δηλώσεις του ανέφερε: “Σήμερα είναι ανάμεικτα τα συναισθήματα! Απ’ τη μια αισθανόμαστε καλά για τη νίκη μας στον Tissot Superpole Race, όμως απ’ την άλλη στο δεύτερο σκέλος έπεσα στο δεύτερο γύρο. Δεν έκανα κάποιο λάθος ή κάτι παρόμοιο, απλώς έχασα το μπροστινό κι έπεσα. Ευτυχώς, σωματικά είμαι εντάξει.” Ο αγώνας είχε πάρει φωτιά με τον Rea να ηγείται του αγώνα και τον van der Mark, Marco Melandri, Razgatlioglu και Davies να τον καταδιώκουν!

Λίγο αργότερα όμως, 15 γύρους πριν το τέλος, η λίστα των αναβατών θα μίκραινε καθώς ο Melandri στην 5^η στροφή προσπάθησε παράτολμα να περάσει απ’ την εσωτερική τον Davies, ο οποίος τον ακούμπησε ελαφρώς την ώρα που έστριβε, με αποτέλεσμα η R1 του Melandri να πέσει και όπως έβγαινε εκτός της πίστας να συμπαρασύρει και τον Davies μαζί.

Ένα γύρο αργότερα, ο van der Mark είχε πάρει φωτιά και διψούσε για δόξα! Ήταν πίσω απ’ τον Rea και με τον Bautista να απουσιάζει, η νίκη έδειχνε πιο εύκολη. Ο van der Mark έκανε την κίνησή του στην έκτη στροφή της πίστας και προσπέρασε τον περσινό πρωταθλητή Rea κλέβοντάς του την πρωτιά. Μάλιστα, οι ρυθμοί του ιπτάμενου Ολλανδού, van der Mark ήταν τόσο εκπληκτικοί που ο Rea, ενώ πάλεψε να μείνει κοντά του δεν τα κατάφερε και τερμάτισε δεύτερος με 2’’ διαφορά, καθώς ο αγώνας έληξε πρόωρα λόγω της πτώσης του Kiyonari στην 11η στροφή με αποτέλεσμα να σηκωθούν οι κόκκινες σημαίες. Όμως ο 26χρονος van der Mark πήρε φέτος την πρώτη και πολυπόθητη νίκη του με το σπαθί του! Ο Τούρκος Razgatlioglu έλαμψε με τις επιδόσεις του στο δεύτερο σκέλος και κατάφερε να κατακτήσει ένα σκαλί του βάθρου, τερματίζοντας τρίτος! Ο Michael Ruben Rinaldi είχε έναν εκπληκτικό αγώνα και κατάφερε με το ρυθμό του να περάσει τη γραμμή τερματισμού τέταρτος, ενώ ξεκίνησε 11^ος! Η πεντάδα ολοκληρώθηκε απ’ τον ομόσταβλό του Rea, Haslam, ενώ πίσω του βρέθηκε ο Sandro Cortese (GRT Yamaha WorldSBK). Ο Tom Sykes τερμάτισε έβδομος με τον Jordi Torres να βρίσκεται πίσω του. Στην ένατη θέση βρέθηκε ο Loris Baz, ενώ η δεκάδα έκλεισε απ’ τον Tommy Bridewell (Team Goeleven) που έχει αντικαταστήσει τον Eugene Laverty μέχρι να αναρρώσει απ’ τους τραυματισμούς, που είχε στα δοκιμαστικά της Imola.

Οι αγώνες στην Jerez ήταν γεμάτοι σασπένς, απρόοπτα και μάχες, ξεφεύγοντας από την μονοτονία και αυτό οφείλεται στην πτώση του Bautista στο δεύτερο σκέλος αλλά και στην τρομακτικά δυνατή εμφάνιση του van der mark. 41 βαθμοί χωρίζουν τον πρώτο απ’ τον δεύτερο με τον Bautista να βρίσκεται στη κορυφή και τον Rea πίσω του. Ο van der Mark κατάφερε να βρεθεί στη τρίτη θέση μετά από ένα άτυχο διήμερο αγώνων που είχε ο Lowes και δεν κατάφερε να κερδίσει αρκετούς βαθμούς.

Ετικέτες

WSBK

Yamaha

Ducati

kawasaki

BMW

https://bit.ly/MOTO_676

ΑΓΩΝΕΣ

World Superbike

Motul WSBK – Έφτασε τους 950 αγώνες στο ιστορικό Assen: Ευκαιρία για μια ιστορική αναδρομή

Το πρωτάθλημα Motul WSBK μετρά ήδη 36 χρόνια ιστορίας

motomagMotul WSBK – Έφτασε του 950 αγώνες στο ιστορικό Assen

Από τον

Αλέξανδρο Λαμπράκη

23/4/2024

Ο δεύτερος αγώνας στην θρυλική πίστα TT του Assen, σήμανε ταυτόχρονα και τον 950ο για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα SBK, που από το μακρινό 1988 γράφει ιστορία, προσφέροντας θέαμα με μάχες σώμα με σώμα, ενώ ταυτόχρονα βελτιώνει το είδος, δίνοντας μας σήμερα την ευκαιρία να αποκτήσουμε μία μοτοσυκλέτα πολύ κοντά σε αυτές που βλέπουμε στις οθόνες μας.

Η αρχή έγινε 36 ολόκληρα χρόνια πριν, το 1988, όταν για πρώτη φορά έκανε την εμφάνισή του το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα SBK. Η φιλοσοφία πίσω από την ίδρυσή του ήταν εντελώς διαφορετική από αυτή των GP, όπου έτρεχαν πρωτότυπες μοτοσυκλέτες με στόχο την εξέλιξη μέσα από τους αγώνες - και τις οποίες δεν μπορούσες να αγοράσεις. Τα Motul WSBK ήταν το αντίθετο, μοτοσυκλέτες παραγωγής, οι οποίες βέβαια σταδιακά ολοένα και δέχονταν περισσότερες και μεγάλης έκτασης τροποποιήσεις για να αγωνιστούν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Με το ίδιο μοτίβο συνεχίζει να πορεύεται, γι’ αυτό και βλέπουμε τους κατασκευαστές που συμμετέχουν στα Motul WSBK να εμφανίζουν εξωτικές, πανάκριβες, πανίσχυρες και περιορισμένης παραγωγής εκδόσεις, όπως για παράδειγμα οι Ducati Panigale V4R και M 1000 RR των 240 ίππων και 51.000€ και 212 ίππων και 34.900€, αντίστοιχα.

Motul WSBK – Έφτασε του 950 αγώνες στο ιστορικό Assen

Αρχικά, το πρόγραμμα περιλάμβανε 2 αγώνες σε κάθε γύρο, από το 2019 και μετά ήρθε να προστεθεί ένας ακόμα 10 γύρων, ο οποίος ονομάζεται Superpole. Από το 1990 και μετά, το πρωτάθλημα μεγάλωσε, με την κατηγορία WSSP να προστίθεται στην κατηγορία, με στόχο να συμπεριληφθούν στο Πρωτάθλημα και οι μικρότερου κυβισμού μοτοσυκλέτες. Ως υποστηρικτικές κατηγορίες υπήρξαν επίσης και η κατηγορία European Superstock 1000, που λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησε η European Superstock 600. Η τελευταία σταμάτησε το 2015, ενώ από το 2017 έχει ενσωματωθεί στην πιο νέα προσθήκη, την WSSP 300. Το 2018, ήρθε και το τέλος της μεγαλύτερης Superstock 1000.

Πρώτος νικητής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος SBK ήταν ο Fred Merkel με την αγωνιστική έκδοση του VFR750F της Honda, την ιστορική RC30. Το 1989 ο Αμερικανός επανέλαβε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον άθλο του. Το 1990 είχε έρθει η ώρα της αλλαγής των σκήπτρων, με τον Raymond Roche και την Ducati 851 να γίνεται ο δεύτερος κατά σειρά αναβάτης που παίρνει τον Παγκόσμιο τίτλο SBK στο σπίτι του.

Το 1991 και 1992 η Ducati συνέχισε να βρίσκεται στην μοναχική θέση της κορυφής με τον Doug Polen στην σέλα του 888. Οι τρεις αυτοί αναβάτες βρέθηκαν στο πρώτο σκαλί του βάθρου τα πρώτα πέντε χρόνια των Motul WSBK, με τον θεσμό να έχει περάσει από όλο τον κόσμο, από το Η.Β. μέχρι την Αυστραλία, την Νέα Ζηλανδία, τον Καναδά και παντού στο ενδιάμεσο.

Μετράμε ήδη 100 αγώνες, όταν στα μέσα της δεκαετίας του ’90, τα WSBK ετοιμαζόντουσαν για την πρώτη τους “Χρυσή Εποχή”, με τον Carl Fogarty να είναι ο βασικός πρωταγωνιστής. Ο αναβάτης της Ducati έμελλε να μετατραπεί σε έναν από τους πιο επιτυχημένους αναβάτες, όχι μόνο για τα SBK, αλλά γενικότερα του μηχανοκίνητου αθλητισμού, αλλά και ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα αθλητών της Βρετανίας. O “Foggy” έφερε κόσμο στις κερκίδες, έχοντας ιδιαίτερο οδηγικό στυλ και μερικές από τις πιο έντονες αντιπαλότητες στην ιστορία του αθλήματος που προκάλεσαν και τράβηξαν τα βλέμματα πάνω τους. Μεταξύ των αναβατών ήταν οι Aaron Slight, John Kocinski και Pierfrancesco Chili.

Το 1994 πήρε τον πρώτο του τίτλο με την Ducati 916, κάνοντας το back-to-back με το εργοστάσιο του Borgo Panigale. Το 1996, ο Troy Corser με την δική του Ducati 916 έκοψε την φόρα στον Fogarty, χαρίζοντας έναν ακόμα τίτλο στο ιταλικό εργοστάσιο. Την επόμενη χρονιά, το 1997 ήταν η σειρά της Honda και του μεγάλου του αντιπάλου του Fogarty, τον John Kocinski καβάλα στο θρυλικό RC45. To 1998 και το 1999, ο “Foggy” επέστρεψε στην κορυφή, συγκεντρώνοντας συνολικά τέσσερις παγκόσμιους τίτλους. Το όνομά του βρίσκεται επίσης στην δεύτερη θέση με τις περισσότερες νίκες, έχοντας συνολικά 59 πρώτα βάθρα. Το 2011, ο Carl Fogarty πέρασε στο πάνθεον των θρύλων της FIM.

Η στροφή της χιλιετίας, είδε τους ήδη γνωστούς από παλαιότερα Colin Edwards, Noriyuki Haga, Troy Corser και Pierfrancesco Chili να κοντράρονται για τον Παγκόσμιο τίτλο του 2000, χρονιά που ο ήχος των superbike μοτοσυκλετών άλλαξε, με ορισμένους κατασκευαστές να επιλέγουν την V2 διάταξη που μέχρι τότε ήταν χαρακτηριστικό κυρίως της Ducati. Παγκόσμιος Πρωταθλητής του 2000 αναδείχθηκε ο Edwards με την ολοκαίνουργια δικύλινδρη Honda VTR1000SP-2 – γνωστή και με την κωδική ονομασία, RC51.

Η έκπληξη, όμως, ήρθε από τον νεοεμφανιζόμενο τότε Troy Bayliss, ο οποίος αντικατέστησε τον Fogarty, που μετά την πτώση του στο Philip Island της Αυστραλίας, τερμάτισε την καριέρα του. Η είσοδος του Bayliss θα είχε σαν αποτέλεσμα μία από τις μεγαλύτερες αντιπαλότητες όλων των εποχών με τον Colin Edwards. Οι δυο τους μάχονταν στις πίστες, χαρίζοντας θέαμα σε όσους παρακολουθούσαν, φτάνοντας στο αποκορύφωμα στον αγώνα της Imola το 2002. Με τους Bayliss/Ducati και Edwards/Honda να μετρούν από έναν τίτλο στην αυγή του 21ου αιώνα και μόλις 6 βαθμούς να τους χωρίζουν για την κατάκτηση του δεύτερου, το σκηνικό για έναν δραματικό τελευταίο γύρο της σεζόν είχε στηθεί. Νικητής τελικά θα ήταν ο Edwards, χαρίζοντας έναν ακόμα τίτλο στο Big H.

Την επόμενη χρονιά, το 2003 η Ducati θα βρεθεί ξανά στο προσκήνιο, με τον Neil Hodgson και την 999 να παίρνουν τον τίτλο. Το 2004, ο James Toseland γράφει την δική του σελίδα στην ιστορία των WSBK, ως ο νεότερος αναβάτης που κατακτά τον τίτλο, με τον δεύτερο να έρχεται το 2007. Το 2005 βρίσκει τον Troy Corser να φέρνει τον τίτλο στην Suzuki, ενώ την επόμενη χρονιά ο Bayliss θα βρεθεί ξανά στην κορυφή. Ο τρίτος του τίτλος ήρθε το 2008, την χρονιά που αποχαιρέτισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, κρεμώντας την φόρμα του.

Μία ακόμα αλλαγή ήρθε το 2009, όταν ο Ben Spies ήρθε στην Yamaha, φέρνοντας μαζί του τον δικό του υπεύθυνο ομάδας από την Αμερική, τον Tom Houseworth. Ο rookie της Iwata έκλεισε την πόρτα στον πολύπειρο Haga, παίρνοντας τον τίτλο εκείνης της σεζόν. Ένα χρόνο αργότερα, στο κλείσιμο της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, ήταν ο ιταλικός μαγικός ζωμός των Max Biaggi και Aprilia που κυριάρχησε, με τον Carlos Checa και την Ducati 1098R να μην τον αφήνει να κάνει το back-to-back το 2011. Ο “Ρωμαίος Αυτοκράτορας”, Massimiliano Biaggi ήρθε το 2012 να διεκδικήσει ξανά τον τίτλο, ξεφεύγοντας μόλις από την καυτή ανάσα του Tom Sykes, που πήρε τελικά τον τίτλο το 2013. Η Aprilia με το RSV4 των 1.000 κυβικών βρέθηκε για τελευταία φορά στο βάθρο το 2014, με τον Sylvain Guintoli.

Από το 2015 και έπειτα, ξεκινά η “πράσινη” κυριαρχία του Jonathan Rea με το εργοστάσιο του Akashi, κατατροπώνοντας τον Chaz Davies και την Ducati. Ο τέταρτος τίτλος του Βορειοιρλανδού το 2018, κατέστησε τον Rea τον μοναδικό που κατάφερε κάτι τέτοιο, μετά τον Fogarty. Μόνο που εδώ μιλάμε για τέσσερις συνεχόμενους τίτλους. Ο Rea προχώρησε για να γίνει ο μόνος αναβάτης των Motul WSBK που έχει κερδίσει έξι συνεχόμενους τίτλους (2015-2020), ανεβάζοντας ταυτόχρονα το ρεκόρ για τις περισσότερες νίκες στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Ήδη, όμως από το 2019, τα πράγματα φαινόταν ότι θα άλλαζαν. Φεύγοντας από τα MotoGP, ο Ισπανός αστέρας Alvaro Bautista, ήρθε στην οικογένεια των SBK και της εργοστασιακής ομάδας Aruba.it Racing – Ducati. Την ίδια χρονιά κατάφερε να κερδίσει του πρώτους 11 αγώνες, θέτοντας τα θεμέλια για την κατάκτηση του τίτλου. Η ατυχία, ωστόσο του χτύπησε την πόρτα, με πτώσεις και έναν τραυματισμό, που άφησαν το πεδίο ελεύθερο για τον Rea και τον πέμπτο του τίτλο.

Η επισφράγιση για τον Βορειοιρλανδό της Kawasaki ήρθε στο Magny-Cours της Γαλλίας, εκεί που ένας ανερχόμενος και πολλά υποσχόμενος αστέρας έκανε την εμφάνισή του. Ο Toprak Razgatlioglu, που μετρούσε ήδη ένα τίτλο στα STK600 (ο τελευταίος νικητής για την κατηγορία), επέδειξε απίστευτες ικανότητες για να βρεθεί στο βάθρο. Με μία καταπληκτική μάχη στον τελευταίο γύρο, τόσο στον 1ο αγώνα (o 800ος για τα WSBK), όσο και στον Superpole – τη νέα προσθήκη για το 2019 – τον είδε να σκαρφαλώνει από την 16η θέση του grid, στο πρώτο σκαλί του βάθρου με την Kawasaki ZX-10R της Puccetti Racing. Το τέρας είχε ξυπνήσει και όταν ο Toprak βρέθηκε στην Yamaha, ήταν έτοιμος να πετάξει το γάντι στους αντιπάλους του.

Η πρώτη του νίκη με τα χρώματα της Iwata ήρθε στον 1ο Αγώνα του Philip Island στην Αυστραλία, το 2020. Ήθελε, όμως, ακόμα χρόνο να προσαρμοστεί. Στο μεταξύ, ο Bautista είχε φύγει από την Ducati για την Honda, μένοντας πίσω στην διεκδίκηση του τίτλου. Ο αντικαταστάτης του στην Ducati, Scott Redding ήταν αυτός που προσπάθησε μέχρι και τον τελευταίο γύρο, όμως ο Rea και η Kawasaki αναδείχθηκαν για έκτη συνεχόμενη φορά νικητές. Αυτό που δεν κατάφερε το 2020 ο Toprak, ήρθε το 2021. Μετά από μία δύσκολη χρονιά, που ολοκληρώθηκε με μία μάχη μέχρις εσχάτων στην Ινδονησία, ο αναβάτης της Yamaha πήρε τον τίτλο στα χέρια του, διακόπτοντας έτσι το θεαματικό σερί του Rea. Μία από τις μεγαλύτερες αντιπαλότητες μεταξύ αναβατών είχε αρχίσει να διαμορφώνεται και θα ολοκληρωνόταν την επόμενη χρονιά.

Με την επιστροφή του Bautista στην Ducati και τους Razgatlioglu και Rea να μένουν σε Yamaha και Kawasaki, αντίστοιχα, ετοιμαζόμασταν για μία τιτάνια μάχη των τριών. Το Titanic Trio, όπως ονομάστηκαν οι τρεις αναβάτες, δεν απογοήτευσε. Η σεζόν του 2022 μπήκε δυναμικά από την πίστα του Estoril με δυνατές μάχες μεταξύ των διεκδικητών. Στον 1ο αγώνα στην Mandalika της Ινδονησίας, ο Razgatlioglu είχε μία νίκη που του κράτησε ζωντανές τις ελπίδες για κατάκτηση του τίτλου. Στον 2ο αγώνα όμως, ο Bautista δεν άφησε κανένα περιθώριο και 16 χρόνια μετά τον τίτλο του στα 125 κυβικά, στέφθηκε για ακόμα μία φορά πρωταθλητής. Η κυριαρχία Ducati / Bautista συνεχίστηκε και το 2023, με τον Ισπανό να αμύνεται και τελικά να κρατά το ν.1 στην μοτοσυκλέτα του. Οι επιδόσεις του ήταν τέτοιες, που με την ολοκλήρωση της σεζόν του 2023, οι κανονισμοί άλλαξαν, με στόχο να βοηθήσουν τα υπόλοιπα εργοστάσια να γίνουν ξανά ανταγωνιστικά.

Η σεζόν του 2024 έρχεται με νέους κανονισμούς, αλλαγές και νέα πρόσωπα στο grid και ανερχόμενους αστέρες. Οι περιορισμοί για το κατώτερο επιτρεπόμενο βάρος αναβάτη-μοτοσυκλέτας, η προσθήκη ενός ακόμα πρωταθλήματος αυτό των Ομάδων δίπλα στο Κατασκευαστών και Αναβατών, τον Toprak να πηγαίνει στην Yamaha και τον Rea να έρχεται να καλύψει το κενό στην Yamaha, έκαναν τα πράγματα να δείχνουν πολλά υποσχόμενα. Αν τώρα προσθέσουμε και την επιστροφή του Andrea Iannone, την είσοδο του Nicolo Bulega ο οποίος το 2023 στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής στην κατηγορία WSSP και την προσθήκη του Sam Lowes στην ELF Marc BDS Racing Team, βλέπουμε ότι η χρονιά προμηνύεται δυναμική. Μέχρι στιγμής, τα προγνωστικά δεν έχουν βγει έξω, μετρώντας 5 διαφορετικούς νικητές σε 9 αγώνες και 8 διαφορετικούς αναβάτες στο βάθρο, μαζί με την επιστροφή της BMW στην κορυφή. Και είμαστε ακόμα στην αρχή της σεζόν, με μόλις έξι πόντους να χωρίζουν τον πρωτοπόρο της βαθμολογίας, Alvaro Bautista με τον Toprak Razgatlioglu και τον rookie της φετινής σεζόν, Nicolo Bulega στην τρίτη θέση. Περιμένουμε με ανυπομονησία να μάθουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, μέχρι και τις 20 Οκτωβρίου, όταν και θα ολοκληρωθεί η σεζόν του 2024.

Ετικέτες

https://bit.ly/MOTO_676