Motul WSBK 2019 Magny Cours: Πεντάστερος ο Rea!

Πρωταθλητής ο Rea, νικητής ο Razgatlioglu

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

30/9/2019

Ο 11^οςγύρος του πρωταθλήματος στο Magny Cours της Γαλλίας, πέρα από πλούσιο θέαμα και επικές μάχες, ανέδειξε και τον πρωταθλητή της φετινής χρονιάς! Κοιτάζοντας την βαθμολογία του πρωταθλήματος, πριν ξεκινήσει το αγωνιστικό τριήμερο, ο Bautista (Aruba.it Racing – Ducati) μπορούσε να πάρει μια παράταση και να μεταφέρει τη μάχη για τον τίτλο στον επόμενο γύρο, έαν τερμάτιζε μπροστά ή πίσω απ’ τον Rea που ηγούνταν κατά 95 βαθμούς. Ένα εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο, διότι δεν είχε ξαναγωνιστεί σε αυτή τη πίστα, ωστόσο όχι και ακατόρθωτο κατά τις δηλώσεις του, αφού στα ελεύθερα δοκιμαστικά είπε πως δεν του φαινόταν τόσο δύσκολη όσο η Imola και το Portimao. Παρόλα αυτά, ο άστατος καιρός με τις σποραδικές καταιγίδες στα δοκιμαστικά, έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα για τους αναβάτες ώστε να βρούν τις ιδανικές ρυθμίσεις στις μοτοσυκλέτες τους, ενώ το γεγονός ότι όλοι οι αγώνες έγιναν τελικά με στεγνή άσφαλτο, περιέπλεκε περισσότερο την κατάσταση. Παρόλα αυτά, η αυλαία του πρωταθλήματος έπεσε νωρίς εξαιτίας του συμβάντος μεταξύ του Bautista και του Razgatlioglu, που σήμανε τις καμπάνες για τη στέψη του Rea ως πρωταθλητή! Το μόνο που έπρεπε να κάνει βέβαια ο πρωταθλητής ήταν να πάρει τη νίκη και δεν ήταν μια εύκολη…

Πρώτο Σκέλος

Οι θέσεις στη σχάρα εκκίνησης αποφασίστηκαν στις βρεγμένες δοκιμές νωρίς το πρωί του Σαββάτου, ωστόσο μετά από αρκετή καθυστέρηση το πρώτο σκέλος ξεκίνησε με στεγνή άσφαλτο και θερμοκρασία στους 21 ^οC. Με το που έσβησαν τα φώτα, ο Rea (Kawasaki Racing Team WorldSBK) κατάφερε να διατηρήσει το πλεονέκτημα της pole, έχοντας πίσω του τον εξαιρετικά δυνατό Michael van der Mark (Pata Yamaha WorldSBK Team), ο οποίος δεν άργησε να επιτεθεί και στην Adelaide Hairpin (σ.σ. την πέμπτη στροφή της πίστας) έκανε την κίνησή του στον αναβάτη της Kawasaki από την εξωτερική. Οι δύο τους ήρθαν σε επαφή χωρίς να πέσουν και έδωσαν την ευκαιρία στον Leon Haslam (Kawasaki Racing Team WorldSBK) να τους πλησιάσει. Παράλληλα, ο Tom Sykes (BMW Motorrad WorldSBK Team) ήταν πίσω τους καθώς είχε σκαρφαλώσει στην τέταρτη θέση από έκτος. Πριν την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου, ο Sykes βρισκόταν στην ουρά του περσινού του teammate Rea, έχοντας αφήσει προς το παρόν τους van der Mark και Haslam να λύσουν τις διαφορές τους, ενώ την ίδια ώρα ο Bautista από 14^ος ήταν ήδη εντός δεκάδας στην ένατη θέση! Ο Toprak Razgatlioglu (Turkish Puccetti Racing) παρότι ξεκίνησε 16^ος, στο στεγνό ήταν εξαιρετικά δυνατός και κατάφερε μέσα στον πρώτο κιόλας γύρο να κερδίσει εννέα θέσεις!

Στην τρίτη στροφή της πίστας είδαμε τον φοβερό Sykes να απειλεί τον Rea, παίρνοντας την εσωτερική μόνο και μόνο για να παραμείνει δεύτερος, μέχρι την Adelaide Hairpin όπου το λάθος του Rea στα φρένα έδωσε την ευκαιρία στον αναβάτη της BMW να τον περάσει με περίσσεια ευκολία και αυτό ήταν μόνο η αρχή για έναν γύρο γεμάτο μάχες για την διεκδίκηση της πρώτης θέσης. Όσοι οι Rea και Sykes έκαναν τους θεατές να παραμιλούν απ’ το θέαμα, ο Razgatlioglu κέρδιζε με σταθερό ρυθμό θέσεις και ήταν εντός της πεντάδας. Ο Davies (Aruba.IT Racing – Ducati) μέσα σε δύο γύρους βρέθηκε από 11^ος που ήταν, τρίτος και προσπέρασε μάλιστα με επιτυχία τον Rea σκαρφαλώνοντας στη δεύτερη θέση. Την ίδια ώρα ο Razgatlioglu προσπέρασε τον van der Mark και ήταν τέταρτος, όλα αυτά σε έναν αγώνα που αποδείχτηκε απο τους πιο δυνατούς της χρονιάς.

Με την ολοκλήρωση του τρίτου γύρου, ο Davies ήταν ο γρηγορότερος αναβάτης στην πίστα και δεν άργησε να προσπεράσει τον Sykes. Ωστόσο, στην έξοδο της όγδοης στροφής, παρατρίχα να πέσει από ένα τίναγμα της μοτοσυκλέτας του, που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα πολύ σοβαρό highside και έτσι έχασε την πρωτιά, απ’ τον Sykes που καραδοκούσε! Αμέσως μετά ακολούθησαν τα βήματα του Sykes και οι Rea, Razgatlioglu και van der Mark, προσπερνώντας τον Davies που έδειχνε να έχει χάσει προς στιγμήν το ρυθμό του. Στον τέταρτο γύρο, ο Razgatlioglu έδειξε τα δόντια του για άλλη μια φορά στον περσινό πρωταθλητή Jonathan Rea και μόλις τον προσπέρασε ξεκίνησε να κυνηγά τον Sykes, ο οποίος είχε γλιτώσει απ’ τις μάχες που γινόντουσαν πίσω του διατηρώντας μια μικρή απόσταση ασφαλείας. Ο Davies ανέκτησε το ρυθμό του και προσπέρασε για άλλη μια φορά τον Rea δείχνοντας πως έχει όλα τα φόντα για μια θέση στο βάθρο.

Όμως, όταν αργότερα προσπάθησε να περάσει τον Razgatlioglu απ’ την εσωτερική της Κ15, η Ducati του ήρθε σε επαφή με την Kawasaki του Τούρκου, με αποτέλεσμα να πέσει και να αποσυρθεί νωρίς από έναν πολύ θεαματικό αγώνα, ενώ ο Razgatlioglu γλίτωσε από τύχη την πτώση! Αυτό έδωσε την ευκαιρία στον van der Mark να ανέβει στην τρίτη θέση, ο οποίος έκανε τον ταχύτερο χρόνο σε εκείνο το γύρο. Λίγο αργότερα ο Rea στην προσπάθειά του να ανακτήσει τα ηνία του αγώνα απ’ τον Sykes, στην εσωτερική της Κ13, ένα έντονο γλίστρημα του πίσω τροχού της ZX-10RR του στοίχισε τη δεύτερη θέση, καθώς ο van der Mark περίμενε το λάθος του και άδραξε την ευκαιρία! Δύο στροφές μετά, ο Rea απάντησε στις επιθέσεις, όμως άργησε πολύ στα φρένα της 15 και ενώ προσπέρασε τους van der Mark (Pata Yamaha WorldSBK Team) και Sykes, δεν παρέμεινε στην κορυφή, με τον αναβάτη της Yamaha να μπαίνει μπροστά.

Μπαίνοντας στον έβδομο γύρο, ο Bautista ήταν όγδοος, ενώ πρώτος ήταν ο van der Mark, με τους Sykes, Razgatlioglu και Rea να είναι πίσω του με αυτή τη σειρά. Ωστόσο η τράπουλα ανακατεύτηκε για άλλη μια φορά και είδαμε τον Rea να περνά μπροστά απ’ τον Sykes (BMW Motorrad WorldSBK Team) όπως έκανε και ο Razgatlioglu, αφήνοντας προς το παρόν τον αναβάτη της BMW εκτός βάθρου. Παράλληλα, ο Loris Baz (Ten Kate Racing – Yamaha) είχε ανέβει στην πέμπτη θέση απ’ την όποια ξεκίνησε και στο τελευταίο chicane της πίστας πήρε την εσωτερική και προσπέρασε τον Sykes! Όσο εξελισσόντουσαν οι μάχες για την κατάκτηση των θέσεων «4» και «5», o van der Mark είχε καταφέρει να ξεφύγει από τους Rea και Razgatliolgu, χτίζοντας μια απόσταση ασφαλείας στο ένα δευτερόλεπτο.

Στα μέσα του αγώνα ο Razgatlioglu βρήκε την ευκαιρία που έψαχνε και στην Adelaide Hairpin προσπέρασε τον Rea για να κυνηγήσει τον van der Mark! Έναν γύρο αργότερα όμως, στο ίδιο σημείο, έκανε ένα λάθος στα φρένα και άνοιξε τη γραμμή του στην κορυφή της στροφής, με αποτέλεσμα ο Rea να περάσει ξανά στη δεύτερη θέση. Με το ένα τρίτο του αγώνα να έχει απομείνει, ο Rea άρχισε να ανεβάζει το ρυθμό του και να κατεβάζει τη διαφορά που τον χώριζε από τον van der Mark, αποτελώντας τον ταχύτερο αναβάτη στην πίστα, ενώ την ίδια ώρα ο Bautista πάνω που πλησίαζε τον Alex Lowes (Pata Yamaha WorldSBK Team), έχασε το μπροστινό –μαζί και μερικούς χτύπους απ’ την καρδιά του- χωρίς όμως να πέσει. Λίγο πριν μπει στους πέντε τελευταίους γύρους του αγώνα, ο Leon Haslam πάτησε στο kerb της 17^ης στροφής με αποτέλεσμα η ZX-10RR του να βρεθεί στιγμιαία στον αέρα και να προσγειωθεί άγαρμπα, καταλήγοντας σε πτώση και εγκατάλειψη, ενώ ήταν όγδοος.

Με τρείς γύρους να απομένουν πριν την καρό σημαία, ο Rea κατάφερε με ένα σερί από ταχύτατους γύρους να ψαλιδίσει τη διαφορά απ’ τον van der Mark (Pata Yamaha WorldSBK Team) και πριν καλά-καλά προλάβει να του επιτεθεί, το τιμόνι της R1 δίπλωσε στην Adelaide Hairpin, με αποτέλεσμα ο “Ιπτάμενος Ολλανδός” να πέσει και να χάσει μια πιθανή νίκη μέσα απ’ τα χέρια του. Η αγωνία είχε χτυπήσει κόκκινο και δύο γύρους πριν το τέλος είδαμε τον Sykes να κάνει μια εκπληκτική προσπέραση στον Loris Baz και να περνά τρίτος, όπου και τερμάτισε. Ο Razgatlioglu έχοντας δει τον van der Mark να πέφτει νωρίτερα, ξεκίνησε να πιέζει τη μοτοσυκλέτα του, φτάνοντας στο όριο της κι έτσι στον τελευταίο γύρο ήταν σε απόσταση βολής απ’ τον Rea! Τέσσερις στροφές πριν το τέλος, με μια επιθετική προσπέραση απ’ την εσωτερική, ο Razgatlioglu πέρασε μπροστά και κατέκτησε την πρώτη νίκη της καριέρας του στα Superbike! Έτσι, στον 800^ο αγώνα του πρωταθλήματος κατάφερε να γίνει ο πρώτος Τούρκος νικητής της κατηγορίας, αφήνοντας τον Rea στη δεύτερη θέση! Τέταρτος είδε την καρό σημαία ο Loris Baz, με τον Bautista να κλείνει την πεντάδα. Ο Alex Lowes ολοκλήρωσε τον αγώνα έκτος, με τον Leon Camier (Moriwaki Althea Honda Team) να πετυχαίνει τον καλύτερο τερματισμό για την Honda φέτος, καθώς ήρθε έβδομος. O Marco Melandri (GRT Yamaha WorldSBK) ήρθε όγδοος, με τον Eugene Laverty (Team Goeleven) να τερματίζει πίσω του και τον Sandro Cortese (GRT Yamaha WorldSBK) να κλείνει τη δεκάδα.

Ιδιαίτερα συγκινημένος ήταν ο Razgatlioglu που γιόρτασε την πρώτη του νίκη στα Superbike, ενώ παράλληλα ο Rea τον παραδέχτηκε για τις ικανότητές του, λέγοντας πως είναι εκνευρισμένος με τον εαυτό του που του άφησε πολύ χώρο για να του πάρει την πρωτιά...

Tissot Superpole Race

Ο Sprint Race έδωσε στον Michael van der Mark (Pata Yamaha WorldSBK Team) μια επιπλέον ευκαιρία για ένα καλό αποτέλεσμα, κι έτσι στην εκκίνηση κατάφερε να στρίψει πρώτος αφήνοντας πίσω του τον Rea. Ο Tom Sykes (BMW Motorrad WorldSBK Team) έκανε μια εξαιρετική εκκίνηση και από όγδοος βρέθηκε τέταρτος, κυνηγώντας τον Leon Haslam (Kawasaki Racing Team WorldSBK Team). Σε αντίθεση με το πρώτο σκέλος, ο Rea δεν έδωσε την ευκαιρία στον van der Mark να απομακρυνθεί κι έτσι στον δεύτερο γύρο κατάφερε να τον περάσει στο πρώτο chicane της Magny-Cours! Παράλληλα, ο Razgtlioglu (Turkish Puccetti Racing) ήταν ήδη πέμπτος και κυνηγούσε τον Sykes, τον οποίο προσπέρασε στην Adelaide Hairpin. Λίγο αργότερα, ο Τούρκος προσπέρασε και τον Haslam, βάζοντας στο στόχαστρο τους van der Mark και Rea που ήταν μπροστά του.

Στα μέσα του αγώνα η τράπουλα είχε ανακατευτεί με τον Rea να είναι στη κορυφή και τους Razgatlioglu, van der Mark, Davies και Haslam να ολοκληρώνουν την πεντάδα με αυτή τη σειρά, ενώ ο Bautista είχε ανέβει στην έβδομη θέση, κυνηγώντας τον Sykes μπροστά του. Με τέσσερις γύρους να απομένουν μέχρι την πτώση της καρό σημαίας, ο Razgatlioglu επιτέθηκε στον Rea, στην Adelaide Hairpin, εκεί που ήταν καλύτερος στα φρένα και ηγήθηκε του αγώνα μέχρι το τέλος, παρά την ύστατη προσπάθεια του Rea στον τελευταίο γύρο να τον προσπεράσει. Στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε ο van der Mark, με τους Davies και Bautista να τερματίζουν τέταρτος και πέμπτος αντίστοιχα. Ο Lowes τερμάτισε έκτος, με τον Baz να βρίσκεται πίσω του και τον Sykes να περνά τη γραμμή τερματισμού όγδοος. Ο Haslam τερμάτισε ένατος, ενώ ο Rinaldi έκλεισε τη δεκάδα.

Δεύτερο Σκέλος

Με τη σχάρα εκκίνησης να έχει αλλάξει από τον Sprint Race, ο Razgatlioglu είχε την pole και ο Bautista ήταν στην πέμπτη θέση. Ωστόσο, με το που έσβησαν τα φώτα ο Rea με μια εκρηκτική εκκίνηση πήρε τα ηνία του αγώνα και ο Bautista κέρδισε μια θέση στρίβοντας τέταρτος, έχοντας μπροστά του τον van der Mark. Από την πίεση που δέχτηκε ο Razgatlioglu έκανε ένα τρομερό λάθος στην Κ5, κάνοντας την ZX-10RR να ταλαντεύεται επικίνδυνα! Αναγκάστηκε να κόψει ταχύτητα και βρέθηκε τέταρτος πίσω απ’ τον Bautista, με τον Davies να τον καταδιώκει! Έναν γύρο αργότερα, η αυλαία του πρωταθλήματος θα έπεφτε νωρίτερα απ’ ότι περίμενε ο Bautista και αυτό εξαιτίας του Razgatlioglu (Turkish Puccetti Racing). Στην Κ13 ο Τούρκος πήρε την εσωτερική προσπερώντας επιτυχώς τον Bautista, ωστόσο έχασε το μπροστινό και μόλις έπεσε βρέθηκε μπροστά στη V4 R του “Bau” (σ.σ. το παρατσούκλι του Bautista), με αποτέλεσμα να πέσουν και οι δύο. Ο Bautista, παρότι προσπάθησε να ξανακαβαλήσει τη μοτοσυκλέτα, ήταν αδύνατο να συνεχίσει τον αγώνα, καθώς είχαν κοπεί τα σωληνάκια των εμπρός φρένων.

Παρά το ατυχές γεγονός όμως, ο Rea δεν είχε εξασφαλίσει ακόμη τον τίτλο, διότι δεν έπρεπε απλά να ολοκληρώσει τον αγώνα αλλά να τερματίσει και πρώτος, κάτι που αποδείχτηκε ιδιαίτερα δύσκολο, αφού ο “Ιπτάμενος Ολλανδός” Michael van der Mark δεν θα παρέδιδε έτσι εύκολα τα όπλα! Οι δύο τους επέλεξαν –όπως οι περισσότεροι αναβάτες- την Adelaide Hairpin για να επιτεθούν ο ένας στον άλλον και αντάλλαξαν πολλές φορές τα ηνία του αγώνα μέχρι το τέλος. Ο Alex Lowes ήταν τρίτος στο μεγαλύτεο μέρος του α και σε απόσταση βολής, έτοιμος να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία που θα του δινόταν. Στο ενδιάμεσο, είχαμε και την απόσυρση του Cortese.

Ο ρυθμός των Rea και van der Mark, όμως ήταν πολύ γρήγορος για τον Lowes και τελικά δεν κατάφερε να τους απειλήσει, ωστόσο τερμάτισε τρίτος χωρίς να απειληθεί απ’ τον Davies που ήρθε τέταρτος. Την πεντάδα έκλεισε ο Loris Baz, έχοντας πίσω του τον Marco Melandri, ενώ έβδομος τερμάτισε ο Haslam. Όγδοος πέρασε τη γραμμή τερματισμού ο Sykes, ενώ οι Camier και Jordi Torres (Team Pedercini Racing) ολοκλήρωσαν τη δεκάδα τερματίζοντας ένατος και δέκατος αντίστοιχα.

Ο van der Mark παρά τις προσπάθειές του, δεν μπόρεσε να σταθεί εμπόδιο ανάμεσα στον Rea και τον τίτλο κι έτσι τερμάτισε δεύτερος. Ο Rea, έγινε πρωταθλητής για πέμπτη συνεχόμενη φορά, κατακτώντας ένα απ’ τα πιο δύσκολα πρωταθλήματα τα τελευταία χρόνια στην καριέρα του! Τόσο η Kawasaki όσο και ο Rea φρόντισαν να το γιορτάσουν με έναν ξεχωριστό τρόπο, με τον Βορειοϊρλανδό να φοράει το σμόκιν του και ένα πράσινο παπιγιόν ενώ άφησε το αποτύπωμα των χεριών του σε ένα γύψινο καλούπι, δίνοντας έναν αέρα από Hollywood στο πρωτάθλημα.

Η υπόθεση τίτλος μπορεί να έληξε φέτος νωρίτερα, όμως το μόνο σίγουρο είναι πως απ’ τον αγώνα της Imola και έπειτα απέκτησε το ενδιαφέρον που πρέπει να έχει, ενώ του χρόνου με την μεταγραφή του Bautista στη Honda και τον ερχομό του Redding στην Aruba.IT αναμένεται να δούμε ακόμη πιο επικές μάχες!

Ετικέτες

WSBK

kawasaki

Yamaha

BMW

Ducati

https://bit.ly/MOTO_675

ΑΓΩΝΕΣ

World Superbike

Motul WSBK – Έφτασε τους 950 αγώνες στο ιστορικό Assen: Ευκαιρία για μια ιστορική αναδρομή

Το πρωτάθλημα Motul WSBK μετρά ήδη 36 χρόνια ιστορίας

motomagMotul WSBK – Έφτασε του 950 αγώνες στο ιστορικό Assen

Από τον

Αλέξανδρο Λαμπράκη

23/4/2024

Ο δεύτερος αγώνας στην θρυλική πίστα TT του Assen, σήμανε ταυτόχρονα και τον 950ο για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα SBK, που από το μακρινό 1988 γράφει ιστορία, προσφέροντας θέαμα με μάχες σώμα με σώμα, ενώ ταυτόχρονα βελτιώνει το είδος, δίνοντας μας σήμερα την ευκαιρία να αποκτήσουμε μία μοτοσυκλέτα πολύ κοντά σε αυτές που βλέπουμε στις οθόνες μας.

Η αρχή έγινε 36 ολόκληρα χρόνια πριν, το 1988, όταν για πρώτη φορά έκανε την εμφάνισή του το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα SBK. Η φιλοσοφία πίσω από την ίδρυσή του ήταν εντελώς διαφορετική από αυτή των GP, όπου έτρεχαν πρωτότυπες μοτοσυκλέτες με στόχο την εξέλιξη μέσα από τους αγώνες - και τις οποίες δεν μπορούσες να αγοράσεις. Τα Motul WSBK ήταν το αντίθετο, μοτοσυκλέτες παραγωγής, οι οποίες βέβαια σταδιακά ολοένα και δέχονταν περισσότερες και μεγάλης έκτασης τροποποιήσεις για να αγωνιστούν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Με το ίδιο μοτίβο συνεχίζει να πορεύεται, γι’ αυτό και βλέπουμε τους κατασκευαστές που συμμετέχουν στα Motul WSBK να εμφανίζουν εξωτικές, πανάκριβες, πανίσχυρες και περιορισμένης παραγωγής εκδόσεις, όπως για παράδειγμα οι Ducati Panigale V4R και M 1000 RR των 240 ίππων και 51.000€ και 212 ίππων και 34.900€, αντίστοιχα.

Motul WSBK – Έφτασε του 950 αγώνες στο ιστορικό Assen

Αρχικά, το πρόγραμμα περιλάμβανε 2 αγώνες σε κάθε γύρο, από το 2019 και μετά ήρθε να προστεθεί ένας ακόμα 10 γύρων, ο οποίος ονομάζεται Superpole. Από το 1990 και μετά, το πρωτάθλημα μεγάλωσε, με την κατηγορία WSSP να προστίθεται στην κατηγορία, με στόχο να συμπεριληφθούν στο Πρωτάθλημα και οι μικρότερου κυβισμού μοτοσυκλέτες. Ως υποστηρικτικές κατηγορίες υπήρξαν επίσης και η κατηγορία European Superstock 1000, που λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησε η European Superstock 600. Η τελευταία σταμάτησε το 2015, ενώ από το 2017 έχει ενσωματωθεί στην πιο νέα προσθήκη, την WSSP 300. Το 2018, ήρθε και το τέλος της μεγαλύτερης Superstock 1000.

Πρώτος νικητής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος SBK ήταν ο Fred Merkel με την αγωνιστική έκδοση του VFR750F της Honda, την ιστορική RC30. Το 1989 ο Αμερικανός επανέλαβε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον άθλο του. Το 1990 είχε έρθει η ώρα της αλλαγής των σκήπτρων, με τον Raymond Roche και την Ducati 851 να γίνεται ο δεύτερος κατά σειρά αναβάτης που παίρνει τον Παγκόσμιο τίτλο SBK στο σπίτι του.

Το 1991 και 1992 η Ducati συνέχισε να βρίσκεται στην μοναχική θέση της κορυφής με τον Doug Polen στην σέλα του 888. Οι τρεις αυτοί αναβάτες βρέθηκαν στο πρώτο σκαλί του βάθρου τα πρώτα πέντε χρόνια των Motul WSBK, με τον θεσμό να έχει περάσει από όλο τον κόσμο, από το Η.Β. μέχρι την Αυστραλία, την Νέα Ζηλανδία, τον Καναδά και παντού στο ενδιάμεσο.

Μετράμε ήδη 100 αγώνες, όταν στα μέσα της δεκαετίας του ’90, τα WSBK ετοιμαζόντουσαν για την πρώτη τους “Χρυσή Εποχή”, με τον Carl Fogarty να είναι ο βασικός πρωταγωνιστής. Ο αναβάτης της Ducati έμελλε να μετατραπεί σε έναν από τους πιο επιτυχημένους αναβάτες, όχι μόνο για τα SBK, αλλά γενικότερα του μηχανοκίνητου αθλητισμού, αλλά και ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα αθλητών της Βρετανίας. O “Foggy” έφερε κόσμο στις κερκίδες, έχοντας ιδιαίτερο οδηγικό στυλ και μερικές από τις πιο έντονες αντιπαλότητες στην ιστορία του αθλήματος που προκάλεσαν και τράβηξαν τα βλέμματα πάνω τους. Μεταξύ των αναβατών ήταν οι Aaron Slight, John Kocinski και Pierfrancesco Chili.

Το 1994 πήρε τον πρώτο του τίτλο με την Ducati 916, κάνοντας το back-to-back με το εργοστάσιο του Borgo Panigale. Το 1996, ο Troy Corser με την δική του Ducati 916 έκοψε την φόρα στον Fogarty, χαρίζοντας έναν ακόμα τίτλο στο ιταλικό εργοστάσιο. Την επόμενη χρονιά, το 1997 ήταν η σειρά της Honda και του μεγάλου του αντιπάλου του Fogarty, τον John Kocinski καβάλα στο θρυλικό RC45. To 1998 και το 1999, ο “Foggy” επέστρεψε στην κορυφή, συγκεντρώνοντας συνολικά τέσσερις παγκόσμιους τίτλους. Το όνομά του βρίσκεται επίσης στην δεύτερη θέση με τις περισσότερες νίκες, έχοντας συνολικά 59 πρώτα βάθρα. Το 2011, ο Carl Fogarty πέρασε στο πάνθεον των θρύλων της FIM.

Η στροφή της χιλιετίας, είδε τους ήδη γνωστούς από παλαιότερα Colin Edwards, Noriyuki Haga, Troy Corser και Pierfrancesco Chili να κοντράρονται για τον Παγκόσμιο τίτλο του 2000, χρονιά που ο ήχος των superbike μοτοσυκλετών άλλαξε, με ορισμένους κατασκευαστές να επιλέγουν την V2 διάταξη που μέχρι τότε ήταν χαρακτηριστικό κυρίως της Ducati. Παγκόσμιος Πρωταθλητής του 2000 αναδείχθηκε ο Edwards με την ολοκαίνουργια δικύλινδρη Honda VTR1000SP-2 – γνωστή και με την κωδική ονομασία, RC51.

Η έκπληξη, όμως, ήρθε από τον νεοεμφανιζόμενο τότε Troy Bayliss, ο οποίος αντικατέστησε τον Fogarty, που μετά την πτώση του στο Philip Island της Αυστραλίας, τερμάτισε την καριέρα του. Η είσοδος του Bayliss θα είχε σαν αποτέλεσμα μία από τις μεγαλύτερες αντιπαλότητες όλων των εποχών με τον Colin Edwards. Οι δυο τους μάχονταν στις πίστες, χαρίζοντας θέαμα σε όσους παρακολουθούσαν, φτάνοντας στο αποκορύφωμα στον αγώνα της Imola το 2002. Με τους Bayliss/Ducati και Edwards/Honda να μετρούν από έναν τίτλο στην αυγή του 21ου αιώνα και μόλις 6 βαθμούς να τους χωρίζουν για την κατάκτηση του δεύτερου, το σκηνικό για έναν δραματικό τελευταίο γύρο της σεζόν είχε στηθεί. Νικητής τελικά θα ήταν ο Edwards, χαρίζοντας έναν ακόμα τίτλο στο Big H.

Την επόμενη χρονιά, το 2003 η Ducati θα βρεθεί ξανά στο προσκήνιο, με τον Neil Hodgson και την 999 να παίρνουν τον τίτλο. Το 2004, ο James Toseland γράφει την δική του σελίδα στην ιστορία των WSBK, ως ο νεότερος αναβάτης που κατακτά τον τίτλο, με τον δεύτερο να έρχεται το 2007. Το 2005 βρίσκει τον Troy Corser να φέρνει τον τίτλο στην Suzuki, ενώ την επόμενη χρονιά ο Bayliss θα βρεθεί ξανά στην κορυφή. Ο τρίτος του τίτλος ήρθε το 2008, την χρονιά που αποχαιρέτισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, κρεμώντας την φόρμα του.

Μία ακόμα αλλαγή ήρθε το 2009, όταν ο Ben Spies ήρθε στην Yamaha, φέρνοντας μαζί του τον δικό του υπεύθυνο ομάδας από την Αμερική, τον Tom Houseworth. Ο rookie της Iwata έκλεισε την πόρτα στον πολύπειρο Haga, παίρνοντας τον τίτλο εκείνης της σεζόν. Ένα χρόνο αργότερα, στο κλείσιμο της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, ήταν ο ιταλικός μαγικός ζωμός των Max Biaggi και Aprilia που κυριάρχησε, με τον Carlos Checa και την Ducati 1098R να μην τον αφήνει να κάνει το back-to-back το 2011. Ο “Ρωμαίος Αυτοκράτορας”, Massimiliano Biaggi ήρθε το 2012 να διεκδικήσει ξανά τον τίτλο, ξεφεύγοντας μόλις από την καυτή ανάσα του Tom Sykes, που πήρε τελικά τον τίτλο το 2013. Η Aprilia με το RSV4 των 1.000 κυβικών βρέθηκε για τελευταία φορά στο βάθρο το 2014, με τον Sylvain Guintoli.

Από το 2015 και έπειτα, ξεκινά η “πράσινη” κυριαρχία του Jonathan Rea με το εργοστάσιο του Akashi, κατατροπώνοντας τον Chaz Davies και την Ducati. Ο τέταρτος τίτλος του Βορειοιρλανδού το 2018, κατέστησε τον Rea τον μοναδικό που κατάφερε κάτι τέτοιο, μετά τον Fogarty. Μόνο που εδώ μιλάμε για τέσσερις συνεχόμενους τίτλους. Ο Rea προχώρησε για να γίνει ο μόνος αναβάτης των Motul WSBK που έχει κερδίσει έξι συνεχόμενους τίτλους (2015-2020), ανεβάζοντας ταυτόχρονα το ρεκόρ για τις περισσότερες νίκες στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Ήδη, όμως από το 2019, τα πράγματα φαινόταν ότι θα άλλαζαν. Φεύγοντας από τα MotoGP, ο Ισπανός αστέρας Alvaro Bautista, ήρθε στην οικογένεια των SBK και της εργοστασιακής ομάδας Aruba.it Racing – Ducati. Την ίδια χρονιά κατάφερε να κερδίσει του πρώτους 11 αγώνες, θέτοντας τα θεμέλια για την κατάκτηση του τίτλου. Η ατυχία, ωστόσο του χτύπησε την πόρτα, με πτώσεις και έναν τραυματισμό, που άφησαν το πεδίο ελεύθερο για τον Rea και τον πέμπτο του τίτλο.

Η επισφράγιση για τον Βορειοιρλανδό της Kawasaki ήρθε στο Magny-Cours της Γαλλίας, εκεί που ένας ανερχόμενος και πολλά υποσχόμενος αστέρας έκανε την εμφάνισή του. Ο Toprak Razgatlioglu, που μετρούσε ήδη ένα τίτλο στα STK600 (ο τελευταίος νικητής για την κατηγορία), επέδειξε απίστευτες ικανότητες για να βρεθεί στο βάθρο. Με μία καταπληκτική μάχη στον τελευταίο γύρο, τόσο στον 1ο αγώνα (o 800ος για τα WSBK), όσο και στον Superpole – τη νέα προσθήκη για το 2019 – τον είδε να σκαρφαλώνει από την 16η θέση του grid, στο πρώτο σκαλί του βάθρου με την Kawasaki ZX-10R της Puccetti Racing. Το τέρας είχε ξυπνήσει και όταν ο Toprak βρέθηκε στην Yamaha, ήταν έτοιμος να πετάξει το γάντι στους αντιπάλους του.

Η πρώτη του νίκη με τα χρώματα της Iwata ήρθε στον 1ο Αγώνα του Philip Island στην Αυστραλία, το 2020. Ήθελε, όμως, ακόμα χρόνο να προσαρμοστεί. Στο μεταξύ, ο Bautista είχε φύγει από την Ducati για την Honda, μένοντας πίσω στην διεκδίκηση του τίτλου. Ο αντικαταστάτης του στην Ducati, Scott Redding ήταν αυτός που προσπάθησε μέχρι και τον τελευταίο γύρο, όμως ο Rea και η Kawasaki αναδείχθηκαν για έκτη συνεχόμενη φορά νικητές. Αυτό που δεν κατάφερε το 2020 ο Toprak, ήρθε το 2021. Μετά από μία δύσκολη χρονιά, που ολοκληρώθηκε με μία μάχη μέχρις εσχάτων στην Ινδονησία, ο αναβάτης της Yamaha πήρε τον τίτλο στα χέρια του, διακόπτοντας έτσι το θεαματικό σερί του Rea. Μία από τις μεγαλύτερες αντιπαλότητες μεταξύ αναβατών είχε αρχίσει να διαμορφώνεται και θα ολοκληρωνόταν την επόμενη χρονιά.

Με την επιστροφή του Bautista στην Ducati και τους Razgatlioglu και Rea να μένουν σε Yamaha και Kawasaki, αντίστοιχα, ετοιμαζόμασταν για μία τιτάνια μάχη των τριών. Το Titanic Trio, όπως ονομάστηκαν οι τρεις αναβάτες, δεν απογοήτευσε. Η σεζόν του 2022 μπήκε δυναμικά από την πίστα του Estoril με δυνατές μάχες μεταξύ των διεκδικητών. Στον 1ο αγώνα στην Mandalika της Ινδονησίας, ο Razgatlioglu είχε μία νίκη που του κράτησε ζωντανές τις ελπίδες για κατάκτηση του τίτλου. Στον 2ο αγώνα όμως, ο Bautista δεν άφησε κανένα περιθώριο και 16 χρόνια μετά τον τίτλο του στα 125 κυβικά, στέφθηκε για ακόμα μία φορά πρωταθλητής. Η κυριαρχία Ducati / Bautista συνεχίστηκε και το 2023, με τον Ισπανό να αμύνεται και τελικά να κρατά το ν.1 στην μοτοσυκλέτα του. Οι επιδόσεις του ήταν τέτοιες, που με την ολοκλήρωση της σεζόν του 2023, οι κανονισμοί άλλαξαν, με στόχο να βοηθήσουν τα υπόλοιπα εργοστάσια να γίνουν ξανά ανταγωνιστικά.

Η σεζόν του 2024 έρχεται με νέους κανονισμούς, αλλαγές και νέα πρόσωπα στο grid και ανερχόμενους αστέρες. Οι περιορισμοί για το κατώτερο επιτρεπόμενο βάρος αναβάτη-μοτοσυκλέτας, η προσθήκη ενός ακόμα πρωταθλήματος αυτό των Ομάδων δίπλα στο Κατασκευαστών και Αναβατών, τον Toprak να πηγαίνει στην Yamaha και τον Rea να έρχεται να καλύψει το κενό στην Yamaha, έκαναν τα πράγματα να δείχνουν πολλά υποσχόμενα. Αν τώρα προσθέσουμε και την επιστροφή του Andrea Iannone, την είσοδο του Nicolo Bulega ο οποίος το 2023 στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής στην κατηγορία WSSP και την προσθήκη του Sam Lowes στην ELF Marc BDS Racing Team, βλέπουμε ότι η χρονιά προμηνύεται δυναμική. Μέχρι στιγμής, τα προγνωστικά δεν έχουν βγει έξω, μετρώντας 5 διαφορετικούς νικητές σε 9 αγώνες και 8 διαφορετικούς αναβάτες στο βάθρο, μαζί με την επιστροφή της BMW στην κορυφή. Και είμαστε ακόμα στην αρχή της σεζόν, με μόλις έξι πόντους να χωρίζουν τον πρωτοπόρο της βαθμολογίας, Alvaro Bautista με τον Toprak Razgatlioglu και τον rookie της φετινής σεζόν, Nicolo Bulega στην τρίτη θέση. Περιμένουμε με ανυπομονησία να μάθουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, μέχρι και τις 20 Οκτωβρίου, όταν και θα ολοκληρωθεί η σεζόν του 2024.

Ετικέτες

https://bit.ly/MOTO_675