Kawasaki W800 Final Edition 2017: Το τέλος μιας εποχής

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

2/6/2016

Με μια ανακοίνωση που εμπεριέχει αρκετή δόση συναισθηματισμού, η Kawasaki ανακοίνωσε την παρουσίαση του W800 Final Edition, το οποίο, όπως μαρτυρά η επωνυμία του, σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης σειράς.
Μετά από 50 ολόκληρα χρόνια, από όταν πρωτοβγήκε από τις γραμμές παραγωγής της Kawasaki η πρώτη μοτοσυκλέτα της οικογένειας "W" με τετράχρονο, δικύλινδρο, εν σειρά κινητήρα, το εργοστάσιο του Akashi αποφάσισε να κλείσει το συγκεκριμένο κεφάλαιο της ιστορίας του με μια περιορισμένης παραγωγής έκδοση που θα κυκλοφορήσει ως μοντέλο 2017. Όπως αναφέρει η εταιρεία στο δελτίο τύπου, πρόκειται "για μια τελευταία ευκαιρία για τους ευρωπαίους φίλους της φίρμας, να αποκτήσουν τον σύγχρονο απόγονο της διάσημης οικογένειας W". Οι χρωματικές επιλογές που θα είναι διαθέσιμη αυτή η επετειακή έκδοση, θα είναι το Candy Brown και το Candy Sunset Orange. Τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά, ενός από τα πιο επιτυχημένα modern classics, παραμένουν αναλλοίωτα, με τον αερόψυκτο δικύλινδρο εν σειρά των 773 κυβικών εκατοστών να κλέβει οπτικά την παράσταση.

Το W1 του 1966


Ο γενάρχης της οικογένειας ήταν το W1, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1966, με έναν κινητήρα 650 κυβικών και απόδοση 50 ίππων, ενώ αποτελούσε και την πρώτη τετράχρονη μοτοσυκλέτα της Kawasaki μεγάλου κυβισμού και υψηλών επιδόσεων, πετυχαίνοντας μια εξαιρετική πορεία, ιδιαίτερα στην αμερικάνικη αγορά.
Το 1998, η Kawasaki θέλοντας να αναβιώσει τον θρύλο του πρώτου W1, παρουσίασε το W650 αντιγράφοντας σε μεγάλο μέρος τον σχεδιασμό και την μηχανολογική κληρονομιά του δημιουργού της οικογένειας, ενώ το 2011 παρουσιάστηκε το W800 διευρύνοντας τα μέλη της.


Πλέον όμως, λόγω των πρόσφατων αυστηρότερων ευρωπαϊκών προδιαγραφών στις οποίες τα W δεν μπορούν να ανταποκριθούν δίχως να χάσουν την πιστότητά τους στην παράδοση, η εταιρεία πήρε την απόφαση να σταματήσει την παραγωγή τους, με την λιτή και αρκετά συναισθηματική δήλωση του κ. Morihiro Ikoma, Διευθυντή Εταιρικού Σχεδιασμού της Kawasaki Motors Europe: "Δεν είναι ποτέ εύκολο να λες αντίο σε έναν παλιό φίλο, ειδικά σε έναν τόσο σημαντικό όσο το W800. Το να αποτείνουμε έναν φόρο τιμής στην οικογένεια των W με αυτή την Final Edition είναι ίσως το πιο ταιριαστό τέλος σε μια μακρά και επιτυχημένη γραμμή μοτοσυκλετών".

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Harley-Davidson RMCR
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

RMCR - XLCR

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

RMCR

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

RMCR

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

RMCR

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

RMCR

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

RMCR

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.

Ετικέτες