Αποκλειστικό: Πραγματικές FULL carbon από την Akrapovic!

Full carbon με κεραμικές ίνες

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

2/4/2019

Η τεράστια απόσταση που χωρίζει την Akrapovic από τον ανταγωνισμό πρόκειται να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο. Οι Σλοβένοι ετοιμάζονται να βγάλουν στην παραγωγή εξατμίσεις που είναι κατασκευασμένες από carbon και όχι από τιτάνιο! Πρόκειται για κάτι που το εργοστάσιο δουλεύει αρκετά χρόνια τώρα και αν θέλετε έρχεται και σε αντιδιαστολή με αυτό που τους έχει κάνει μοναδικούς. Ή καλύτερα με ένα από αυτά που τους καθιστούν μοναδικούς: Τον τρόπο που διαχειρίζονται το τιτάνιο και το γεγονός πως έχουν φτάσει στο σημείο να έχουν το δικό τους χυτήριο! (πάνω από μία δεκαετία έρευνας για το εξελίξουν).

Η Akrapovic απέχει από τον ανταγωνισμό γιατί η δουλειά της δεν είναι απλά να κατασκευάζει εξατμίσεις, αλλά ακόμη περισσότερο να εξελίσσει κινητήρες ενώ συχνά σηκώνει κι ένα κομμάτι των εργασιών δημιουργίας ενός νέου μοντέλου από τις πλάτες των κατασκευαστών που συνεργάζονται μαζί της. Υπάρχουν λοιπόν μοντέλα που πριν βγουν στην παραγωγή με μία απλή εξάτμιση του εργοστασίου, έχουν περάσει πρώτα από την Akrapovic η οποία πρότεινε και αλλαγές στην ροή των καυσαερίων που προφανώς με την δική της εξάτμιση είναι πλήρως εκμεταλλεύσιμες, ωστόσο γενικά βελτιώνουν την μοτοσυκλέτα. Αυτό από μόνο του μπορεί να την τοποθετήσει πολλά σκαλιά πάνω από τους υπόλοιπους, αν δεν ξεχώριζε για την ίδια την κατασκευή και φυσικά για τις επιδόσεις.

Το επόμενο βήμα που ετοιμάζουν θα μεγαλώσει αυτό το χάσμα. Η πληροφορία έρχεται από το νούμερο δύο της εταιρίας απευθείας στο ΜΟΤΟ και είναι μέρος της αποκαλυπτικής συνέντευξης που μας παραχώρησε στα πλαίσια της επίσκεψής μας στην Σλοβενία. Η ελληνική αντιπροσωπεία, η TECNO MOTO PERFORMANCE, επεξεργαζόταν πολλούς μήνες το πλαίσιο αυτής της ξενάγησης που το MOTO είχε πραγματοποιήσει αντίστοιχα και στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Τότε η Akrapovic ήταν ήδη πολύ μπροστά από τον ανταγωνισμό αλλά συγκριτικά με την σημερινή της εικόνα ήταν απλά μία μικρή βιοτεχνία…

Στο επόμενο τεύχος θα κάνουμε κάτι που δεν έχει γίνει ξανά, στον βαθμό αυτό που θα δείτε. Θα περιηγηθούμε μαζί στον χώρο παραγωγής και θα δείτε όλα τα στάδια από την αρχή ως το τέλος! Μέχρι τότε, και μέχρι να έρθει η συνέντευξη με τον άνθρωπο που γνωρίζει όλα τα μυστικά, ας δούμε μία από τις πληροφορίες που μας έδωσε:

Akrapovic: Γιατί ήταν αποκαλυπτική η επίσκεψη στο εργοστάσιό της - Μοτοσυκλετιστική εκδοχή «Charlie and the Chocolate Factory»

Το τιτάνιο για την Akrapovic και η υψηλή εξειδίκευση σε αυτό, είναι ένας από τους λόγους που την έκαναν να ξεχωρίσει, ωστόσο πρέπει να βρίσκεται πάντα ένα βήμα πιο μπροστά και για αυτό τα τελευταία χρόνια πειραματιζόταν με το carbon. Οι θερμοκρασίες που φτάνουν οι εξατμίσεις ήταν έως τώρα ο απαγορευτικός λόγος για να γίνει κάτι τέτοιο και η διαφορά σε βάρος ο μόνος λόγος να μπει κανείς στον κόπο. Ήδη με το τιτάνιο και την προηγμένη κατασκευή, οι εξατμίσεις της Akrapovic είναι εξαιρετικά ελαφριές, όμως με την χρήση του carbon τα πράγματα μπορούν να γίνουν πολύ καλύτερα.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρόκειται να αφήσουν το τιτάνιο, ενώ και το carbon δεν πρόκειται να είναι γελοία ακριβό, ακόμη και στην πρώτη περίοδο που θα γίνει διαθέσιμο. Αυτές οι δύο είναι οι πιο βασικές ανησυχίες που ίσως έχει κανείς όταν ακούει για εξατμίσεις carbon, όπου το carbon δεν θα είναι απλά ένα εξωτερικό προστατευτικό, αλλά θα αποτελεί το δομικό στοιχείο. Η καινοτομία βασίζεται σε μία εξ ολοκλήρου νέα αντιμετώπιση του υλικού, το οποίο έτσι κι αλλιώς βρίσκεται σε αφθονία, μέσα στο εργοστάσιο όπως θα δείτε στο τεύχος, και επεξεργάζεται από τους καλύτερους υπαλλήλους, τις γυναίκες!

Το carbon τώρα μπαίνει σε τελείως διαφορετική συνθήκη επεξεργασίας, που προφανώς η Akrapovic δεν πρόκειται να αποκαλύψει και ενισχύεται με κεραμικές ίνες απαιτώντας μία εντελώς νέα προσέγγιση στην βιομηχανοποιημένη παραγωγή. Βρισκόμαστε στα τελικά στάδια της εξέλιξης, έχοντας ξεπεράσει κάθε σκόπελο ώστε να δούμε κάτι τέτοιο σύντομα να γίνεται διαθέσιμο.

Το πότε. δεν είναι ανακοινώσιμο αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό πως είμαστε μπροστά σε κάτι πολύ σημαντικό που έχει πολλές διαφορετικές εφαρμογές.

Ένα carbon που δεν θα πιάνει φωτιά είναι κάτι ολότελα νέο και είναι κάτι που χρειάζεται και εκτός της αυτοκινητοβιομηχανίας!

Αν και μέχρι στιγμής το άρθρο δεν έχει αφήσει κάποιο κενό, είναι ωστόσο επιβεβλημένο να τονίσουμε το FULL carbon. γιατί αυτό το “full” χρησιμοποιείται καταχρηστικά από πάρα πολλούς. Για παράδειγμα τα θερμοπλαστικά κράνη με ίνες carbon, που θα τα δείτε να προάγονται ως full carbon και τα παραδείγματα είναι ατελείωτα. Η είδηση είναι πως θα έχουμε carbon υλικό που θα έρχεται απευθείας σε επαφή με τα καυσαέρια και όχι για κάποιο αισθητικό περίβλημα. Αυτό σημαίνει πως οι πολύωρες –και όχι στιγμιαίες- δοκιμές αντοχής, θα πρέπει να γίνονται με θερμοκρασία τουλάχιστον 600^ο Κελσίου με την Akrapovic να δοκιμάζει τις νέες εξατμίσεις στους 850^ο Κελσίου, ενώ αντέχουν σε τετραψήφιο αριθμό βαθμών Κελσίου...

Σε δεύτερο, απώτερο θα έλεγε κανείς στάδιο, η Akrapovic θέλει να μπορεί να κατασκευάσει και τους λαιμούς από το ίδιο υλικό, ενώ από την πρώτη στιγμή θα μιλάμε για μία πατενταρισμένη τεχνολογία που θα την διαθέσει σε πληθώρα άλλων κατασκευαστών, εκτός της αυτοκινητοβιομηχανίας που θα κρατήσει –φυσικά- την αποκλειστικότητα.

Ετικέτες

Αποκλειστικό

https://bit.ly/MOTO_677

Επικαιρότητα

Πατέντα Kawasaki για τροφοδοσία με υγροποιημένο υδρογόνο - Ο πεντακύλινδρος κινητήρας του H2 HySE

Οι Ιάπωνες επιμένουν πως το υδρογόνο είναι προτιμότερη λύση από τις μπαταρίες

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

27/4/2026

Σε ένα από τα ισχυρότερα αναχώματα στην προτεινόμενη λαίλαπα της βεβιασμένης Ηλεκτροκίνησης εξελίσσεται η χρήση υδρογόνου ως καύσιμο στους κινητήρες εσωτερικής καύσης και οι Ιάπωνες πρωτοπορούν στο θέμα αυτό, έχοντας στήσει εδώ και μερικά χρόνια την κοινοπραξία HySE με συμμετοχή των περισσότερων κατασκευαστών μοτοσυκλετών και αυτοκινήτων της χώρας.

Η Kawasaki είναι μια από τις πιο δραστήριες εταιρείες στον τομέα αυτόν, όσον αφορά στη Μοτοσυκλέτα τουλάχιστον, έχοντας ήδη παρουσιάσει το λειτουργικό πρωτότυπο H2 HySE που έκανε γύρους επίδειξης στις πίστες των Le Mans και Suzuka στα περιθώρια των αγώνων Endurance σε Γαλλία και Ιαπωνία πέρυσι.

Αυτό το φουτουριστικό πρωτότυπο ωστόσο επιδεικνύει με μια ματιά το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η τεχνολογία υδρογόνου: την αποθήκευσή του. Οι γιγάντιες βαλίτσες του H2 HySE είναι απαραίτητες για να φιλοξενήσουν κάμποσα κάνιστρα υδρογόνου υπό πολύ υψηλή πίεση μα, ακόμη κι έτσι, η αυτονομία της μοτοσυκλέτας αυτής φέρεται να είναι ακόμη μη ανταγωνιστική συγκριτικά με μιας βενζινοκίνητης.

Η χρήση αερίου υδρογόνου έχει τα προβλήματά της, γι’ αυτό στο Akashi εξετάζουν ως λύση το υγροποιημένο υδρογόνο, καθώς έτσι θα μπορεί να χωρέσει περισσότερο στη μοτοσυκλέτα. Αυτό ακριβώς είναι και το αντικείμενο της πιο πρόσφατης ευρεσιτεχνίας που κατοχύρωσε η Kawasaki στην Ιαπωνία.

Στο σχέδιο βλέπουμε έναν κινητήρα που μοιάζει πεντακύλινδρος σε σειρά, ωστόσο στην πραγματικότητα είναι τετρακύλινδρος – ως ήταν εξαρχής ο κινητήρας του H2 HySE με τον υπερσυμπιεστή. Μόνο που ο ακριανός κύλινδρος στη δεξιά πλευρά του κινητήρα δεν λειτουργεί όπως οι υπόλοιποι τέσσερεις και αντί να ωθεί τον στρόφαλο, παίρνει κίνηση απ’ αυτόν για να αντλήσει καύσιμο.

Εξηγούμαι αναλυτικότερα, γιατί τα νούμερα που συνοδεύουν την πατέντα της Kawasaki έχουν ιδιαίτερο τεχνικό ενδιαφέρον.

Στα χαρτιά, το υδρογόνο έχει μεγαλύτερη ενεργειακή πυκνότητα από τη βενζίνη ανά μονάδα μάζας. Αυτό σημαίνει πως ένα κιλό υδρογόνου έχει περίπου τριπλάσια αποθηκευμένη ενέργεια από ένα κιλό βενζίνης. Αν όμως μιλήσουμε για ενέργεια ανά μονάδα όγκου, τότε η κατάσταση αντιστρέφεται ραγδαία, καθώς στον ίδιο όγκο η (υγρή) βενζίνη έχει ασύγκριτα περισσότερη ενέργεια από το (αέριο) υδρογόνο. Ενδεικτικά, αναφέρει πως ακόμη κι αν συμπιέσουμε το υδρογόνο στα 700 bar (πάνω από 10.000 psi), στο ίδιο όγκο η βενζίνη έχει εξαπλάσια ενέργεια αποθηκευμένη.

Και το πρόβλημα στη μοτοσυκλέτα είναι πως ο δεσμευτικός παράγοντας δεν είναι τόσο το βάρος, όσο ο διαθέσιμος χώρος για αποθήκευση του υδρογόνου, δηλαδή ο όγκος.

Η ιδέα της Kawasaki είναι προφανέστατη: το υγροποιημένο υδρογόνο απαιτεί πολύ μικρότερο όγκο για την αποθήκευσή του, άρα θα μπορούμε να φορτώσουμε μεγαλύτερη ποσότητα στη μοτοσυκλέτα χωρίς να απαιτεί βαλίτσες σε μέγεθος μικρής καλύβας. Μόνο που δεν είναι τόσο απλό το θέμα.

Το υγροποιημένο υδρογόνο έχει τα δικά του προβλήματα. Πρώτον, πρέπει να διατηρείται σε εξαιρετικά χαμηλή θερμοκρασία για να μην εξαερωθεί, άρα το δοχείο αποθήκευσής του θα πρέπει να είναι άριστα μονωμένο για να διατηρεί το υδρογόνο σε υγρή φάση.

Μετά προκύπτει ένα θέμα με την πίεση που δεν θα έχουμε πλέον στο δοχείο του. Στα 700 και 1000 bar, μόλις ανοίξει δίοδος στο κύκλωμα τροφοδοσίας το αέριο θα εκτοξευτεί με μεγάλη πίεση. Δεν θα συμβεί το ίδιο με το υγρό όμως, οπότε τώρα χρειαζόμαστε τρόμπες για να δημιουργήσουν την απαιτούμενη πίεση στη γραμμή τροφοδοσίας.

Η προτεινόμενη λύση της Kawasaki στο θέμα είναι ένα δίδυμο από αντλίες, μια παραδοσιακή σαν αυτή που έχουν οι περισσότεροι κινητήρες της αγοράς ήδη για τη βενζίνη και μια δεύτερη την οποία στα σχέδια των Ιαπώνων υποδύεται το πέμπτο πιστόνι στον τετρακύλινδρο κινητήρα. Η Kawasaki λέει πως αυτός ο έξτρα κύλινδρος μπορεί να δημιουργήσει πίεση τουλάχιστον 1500 psi για να οδηγήσει το υγρό υδρογόνο στον θάλαμο καύσης.

Τα παραπάνω προφανώς και δεν λύνουν όλα τα ζητήματα της Υδρογονοκίνησης, αλλά αν μη τι άλλο δείχνουν πως οι Ιάπωνες επιμένουν πολύ ζεστά στο θέμα. Η Kawasaki μάλιστα δείχνει πολύ πρόθυμη να αναλάβει ρόλο πρωτοπόρου, καθώς εκτός από τη μοτοσυκλέτα κι ένα UTV που θα φορέσει τον ίδιο κινητήρα, έχει αναλάβει να εξελίξει ένα πλοίο ειδικά σχεδιασμένο για τη μεταφορά υγροποιημένου υδρογόνου, το οποίο υπολογίζεται να έχει ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2026.

Αυτή τη στιγμή πάντως δεν είμαστε ακόμη κοντά στο σημείο που το υδρογόνο μπορεί να αντικαταστήσει το πετρέλαιο και τη βενζίνη στις μεταφορές, ειδικά όταν βάλουμε στην εξίσωση και όλους τους χωροταξικούς περιορισμούς που ισχύουν στα δίκυκλα. Πλησιάζουμε όμως και η δουλειά που κάνει η κοινοπραξία HySE βρίσκεται στην πρώτη γραμμή τεχνολογικής καινοτομίας.

Μετά, θα απομένει το πιο δύσκολο βήμα απ’ όλα: το δίκτυο ανεφοδιασμού, το πρόβλημα που πια ξεφεύγει από τον έλεγχο των εργοστασίων και της επιστήμης για να κυλιστεί στη λάσπη πολιτικών και επιχειρηματικών λογικών.