Aprilia - Ετοιμάζει νέα αεροδυναμικά βοηθήματα για την ουρά σε μοτοσυκλέτες παραγωγής

Σε λίγο καιρό μπορεί να αρχίσουμε να βλέπουμε “αεροτομές” και στον δρόμο
motomagAprilia – Πατέντες δείχνουν ότι ετοιμάζει νέα αεροδυναμικά βοηθήματα για την ουρά των μοτοσυκλετών παραγωγής
Από τον

Αλέξανδρο Λαμπράκη

12/12/2023

Σύμφωνα με πατέντες που κατέθεσε η Aprilia, φαίνεται ότι θέλει να μεταφέρει την τεχνογνωσία που έχει αποκτήσει από τα MotoGP για τα αεροδυναμικά βοηθήματα, στον δρόμο, τοποθετώντας “αεροτομές”, στο πίσω μέρος των σπορ μοντέλων παραγωγής της.

Το 2022 η Aprilia ήταν ο πρώτος κατασκευαστής MotoGP που εφάρμοσε στην αγωνιστική της μοτοσυκλέτα αεροδυναμικά βοηθήματα στην ουρά που θύμιζαν αεροτομή αγωνιστικού αυτοκινήτου. Κρίνοντας από όσα είδαμε στα δοκιμαστικά της Valencia μετά το τέλος της σεζόν του 2023, και οι υπόλοιποι κατασκευαστές φαίνεται ότι θα ακολουθήσουν τον δρόμο που χάραξε το Noale για την σεζόν του 2024, με διαφορετικές παραλλαγές ο καθένας. Αυτό σημαίνει ότι όπως αρχίσαμε να βλέπουμε τα αεροδυναμικά “φτεράκια” μπροστά και στα πλαϊνά σε σπορ μοτοσυκλέτες παραγωγής, άπαξ και υιοθετήθηκαν από τους κατασκευαστές στα MotoGP, κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να γίνει και με το πίσω τμήμα της μοτοσυκλέτας.

​Aprilia – Πατέντες δείχνουν ότι ετοιμάζει νέα αεροδυναμικά βοηθήματα για την ουρά των μοτοσυκλετών παραγωγής

Στις νέες πατέντες της Aprilia, βλέπουμε την περιγραφή του σχεδιασμού αλλά και του σκοπού της “αεροτομής” στο πίσω μέρος της αγωνιστικής της μοτοσυκλέτας. Η συγκεκριμένη αεροτομή, σύμφωνα με την εταιρεία “μπορεί να εφαρμοστεί και σε μοτοσυκλέτες “δρόμου”, εξηγώντας ότι το πεδίο στο οποίο έχει ουσιαστικά αποτελέσματα είναι η πίστα, ενώ για την ώρα στα σχέδια βλέπουμε το πίσω μέρος της RS-GP. Στα σχέδια της πατέντας παρατηρούμε το ίδιο σύστημα αεροδυναμικών βοηθημάτων στην ουρά με αυτά που είχε πρωτοεμφανιστεί στο 2022, και παρόλο που εμείς το βλέπουμε τώρα, αυτό είχε κατατεθεί στις αρμόδιες αρχές για κατοχή πνευματικών δικαιωμάτων περίπου την ίδια εποχή.

Aprilia – Πατέντες δείχνουν ότι ετοιμάζει νέα αεροδυναμικά βοηθήματα για την ουρά των μοτοσυκλετών παραγωγής

Ο βασικός λόγος που οι εταιρείες ρίχνουν χρήμα στους αγώνες, αφαιρώντας ένα διόλου ευκαταφρόνητο τμήμα των κεφαλαίων τους στους αγώνες, είναι η φιλοσοφία “νικάς την Κυριακή, πουλάς την Δευτέρα”, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτής της φράσης να είναι η Ducati. Τα αεροδυναμικά βοηθήματα στο πίσω μέρος της μοτοσυκλέτας, ωστόσο, δεν έχουν κάποια σημαντική επίδραση -ακόμα και στο επίπεδο των MotoGP τα οφέλη είναι ελάχιστα. Άρα από τη μία είναι λογικό να τα δούμε και σε μοτοσυκλέτες παραγωγής, όμως πέρα από το αισθητικό κομμάτι η διαφορά στις επιδόσεις θα είναι μικρή.

Σε αυτό που μας βοηθάει η πατέντα της Aprilia είναι να μας εξηγήσει πώς ακριβώς δουλεύουν τα αεροδυναμικά βοηθήματα της ουράς. Δεν μιλάμε απλά για ένα φτερό. Αντιθέτως, δύο "φρύδια" εκατέρωθεν της ουράς συνδυάζονται με ένα φτερό στο πάνω μέρος, με το αποτέλεσμα να θυμίζει τις αεροτομές που βλέπουμε στα αγωνιστικά αυτοκίνητα που τα βοηθούν να μένουν στο έδαφος και να διατηρούν ψηλές ταχύτητες στις στροφές. Βέβαια, στη μοτοσυκλέτα τα πράγματα είναι διαφορετικά, και η “αεροτομή” αυτή είναι εκεί για τις ευθείες. Η κάθετη δύναμη που ασκείται χάρη σε αυτή, στο πίσω μέρος της μοτοσυκλέτας, βοηθάει στο να παραμείνει ο πίσω τροχός σε επαφή με το έδαφος, ειδικά κατά το δυνατό φρενάρισμα στο τέλος της ευθείας, όταν ο τροχός “ελαφραίνει”. Έτσι, η γεωμετρία της μοτοσυκλέτας παραμένει πιο σταθερή, χωρίς να εμφανίζονται έντονες ταλαντώσεις, διευκολύνοντας τον αναβάτη να κρατήσει την γραμμή που έχει επιλέξει.

Aprilia – Πατέντες δείχνουν ότι ετοιμάζει νέα αεροδυναμικά βοηθήματα για την ουρά των μοτοσυκλετών παραγωγής

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στα έγγραφα της πατέντας “η αεροτομή επιτρέπει στη δημιουργία επιπλέον κάθετης δύναμης στον πίσω τροχό. Αυτή είναι αποτελεσματική κυρίως κατά το φρενάρισμα μέχρι την κορυφή του apex, ή το απότομο φρενάρισμα και είναι αρκετή για να αποτρέψει την αναπήδηση του πίσω τροχού, βελτιώνοντας την πρόσφυση που έχει η μοτοσυκλέτα και διευκολύνοντας την είσοδο στην στροφή. Ακόμη, το μεγαλύτερο φορτίο το οποίο ασκείται στον πίσω μέρος της μοτοσυκλέτας χρησιμεύει στις ευθείες με σαμαράκια, ειδικά τις κατηφορικές, όπου μπορούν να αναπτυχθούν ταχύτητες μέχρι και 350 χ.α.ω., που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τάσεις πλεύσης στη μοτοσυκλέτα.”

Αυτή τη στιγμή, η Aprilia δεν συμμετέχει στα Motul WSBK, καθώς ο V4 κινητήρας των 1.099 κυβικών ξεπερνάει το όριο των 1.000 κυβικών που θέτει η διοργάνωση, ενώ για την ώρα δεν έχει ακολουθήσει το παράδειγμα της Ducati, δημιουργώντας μία υποκυβισμένη έκδοση 999 κυβικών, προκειμένου να ξεπεράσει αυτό τον σκόπελο. Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει πιο ορθολογικά τον λόγο που η Aprilia μπήκε στον κόπο να καταθέσει μία πατέντα για τα αγωνιστικά της βοηθήματα, καθώς οι κανονισμοί του Motul WSBK επιτρέπουν στους κατασκευαστές να χρησιμοποιούν αεροδυναμικά βοηθήματα στις μοτοσυκλέτες τους, αρκεί να είναι ίδια με αυτά που έχουν τα μοντέλα παραγωγής στα οποία βασίζονται. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που για παράδειγμα η Honda, συμπεριέλαβε και αλλαγές στα “φτεράκια” στην ανανέωση του CBR1000RR-R SP για το 2024.

Aprilia – Πατέντες δείχνουν ότι ετοιμάζει νέα αεροδυναμικά βοηθήματα για την ουρά των μοτοσυκλετών παραγωγής

Με την κατοχύρωση της πατέντας η Aprilia δίνει στον εαυτό της την νομική κάλυψη που χρειάζεται για να μπορεί να χρησιμοποιήσει τα αεροδυναμικά της βοηθήματα σε μοτοσυκλέτες παραγωγής. Η ναυαρχίδα του Noale, RSV4 έχει αρκετά χρόνια να ανανεωθεί, οπότε μην εκπλαγείτε αν δούμε κάποια από τα χαρακτηριστικά του RS-GP στη νέα έκδοση του superbike της Aprilia. Γιατί όχι και μία έκδοση 999 κυβικών, με την οποία θα μπορούσε να μπει στα Motul WSBK, αυξάνοντας τον ανταγωνισμό και θυμίζοντας τις παλιές δόξες της ιταλικής εταιρείας…

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.