BMW - Τέλος στα "τσιγκελωτά μουστάκια" θέλουν να βάλουν οι Βαυαροί

Νέες πατέντες δείχνουν φαίρινγκ για superbike χωρίς αεροτομές
BMW Motorrad πατέντα αεροδυναμική αεροτομές 2025
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

3/1/2025

Οι ολοένα και μεγαλύτερες αεροτομές στα superbike μπορεί να έχουν σημαντικά οφέλη στη συμπεριφορά τους όμως λειτουργούν αντιστρόφως ανάλογα στον τομέα της αισθητικής και η BMW προσπαθεί να βρει λύση και σε αυτόν τον τομέα.  

Τα αεροδυναμικά βοηθήματα έχουν μπει για τα καλά στην κορυφαία κατηγορία των superbikes και από τους αγώνες μεταφέρονται και στις μοτοσυκλέτες παραγωγής, οι οποίες έχουν αρχίσει να μοιάζουν όλο και περισσότερο με... διπλάνα του 1ου ΠΠ. 

Με λίγα λόγια η αισθητική έχει αρχίσει να πηγαίνει περίπατο σε μία κατηγορία μοτοσυκλέτας που επηρεάζεται περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη από τις εξελίξεις που οδηγούν σε αυξημένη συνολική απόδοση -αφού ο στόχος είναι η νίκη στους αγώνες. Ωστόσο αυτή η κατηγορία τα προηγούμενα χρόνια έχει καταφέρει να μας δώσει μερικές από τις ομορφότερες μοτοσυκλέτες όλων των εποχών και αυτό φαίνεται πως επιδιώκει να (ξάνα)κάνει η BMW παρά την έλευση των αεροδυναμικών βοηθημάτων που είναι από τα μεγαλύτερα στα δικά της superbikes.

BMW Motorrad πατέντα αεροδυναμική αεροτομές 2025
Οι αεραγωγοί στο κάτω μέρος της καρίνας στην πατέντα της BMW

Σύμφωνα και με τις πατέντες που έχουν δει τα φώτα της δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό, οι Βαυαροί το ψάχνουν γενικότερα με την αεροδυναμική απόδοση των μοτοσυκλετών τους προσπαθώντας να αυξήσουν την κάθετη δύναμη που ασκείται στα ελαστικά και να μειώσουν παράλληλα την αεροδυναμική αντίσταση (drag) περιορίζοντας τα εμφανή αεροδυναμικά βοηθήματα ή τουλάχιστον το μέγεθός τους.

Στην αρχή της χρονιάς που μας πέρασε οι Βαυαροί κατέθεσαν προς κατοχύρωση πατέντες για ένα "κρυφό" σύστημα αεραγωγών που βρίσκεται κάτω από το εμπρός μέρος της καρίνας. Το σύστημα λειτουργεί μέσω της διαφοράς πίεσης που δημιουργείται στις δύο πλευρές της μοτοσυκλέτας όταν αυτή βρίσκεται υπό κλίση και επί της ουσίας "ρουφά" τη μοτοσυκλέτα προς το έδαφος αυξάνοντας έτσι την πρόσφυση των ελαστικών. 

Κάτι παρόμοιο δηλαδή με αυτό που κάνει ήδη η Aprilia με την εξωτική RSV4 X ex3ma των 230 ίππων, η οποία χρησιμοποιεί τη σχεδίαση των πλαϊνών τμημάτων του φαίρινγκ για να το πετύχει, αξιοποιώντας τα "μαθήματα" που έχει πάρει στο MotoGP.

Τώρα νέες πατέντες των Βαυαρών δείχνουν την προσπάθεια που κάνουν για να μειώσουν την αεροδυναμική αντίσταση μιας μοτοσυκλέτας εκμεταλλευόμενοι καλύτερα τη ροή του αέρα γύρω από το σώμα της.

Στις νέες πατέντες η BMW παρουσιάζει "οπές" στο φαίρινγκ εκατέρωθεν της ζελατίνας, λίγο πιο μπροστά από τα χέρια του αναβάτη όταν αυτά κρατούν τα κλιπόν. Στόχος αυτών των οπών είναι να κατευθύνουν πιο ομαλά τον αέρα γύρω από τον αναβάτη μειώνοντας έτσι την αεροδυναμική αντίσταση χωρίς τη χρήση μικρών σπόιλερ στην άκρη του φέρινγκ, τα οποία θα μεγάλωναν παράλληλα και τη μετωπική επιφάνεια της μοτοσυκλέτας. 

Κυρίαρχο ρόλο στην αξιοποίηση των οπών παίζει ο μεγάλος κεντρικά τοποθετημένος αεραγωγός στο φαίρινγκ, εκεί όπου συνήθως βρίσκεται το ram air. Ο αέρας που περνά από εκεί με μεγάλη ταχύτητα ανακατευθύνεται προς τα χέρια του αναβάτη και βγαίνει από τις μικρές οπές του φαίρινγκ προς τα πάνω σε γωνία 90 μοιρών. Έτσι μπορεί να μειωθεί η αεροδυναμική αντίσταση ή να αυξηθεί σημαντικά η κάθετη δύναμη που ασκείται με μικρό αναλογικά κόστος σε αεροδυναμική αντίσταση.

Η εκμετάλλευση της ροής του αέρα από την BMW με αυτόν τον τρόπο εξομοιώνει επί της ουσίας τη λειτουργία της πτέρυγας Gurney, που πήρε το όνομά της από τον εφευρέτη της Dan Gurney. Ως αγωνιζόμενος, μηχανικός αλλά και ιδιοκτήτης ομάδας, ο Αμερικανός που απεβίωσε το 2018 σε ηλικία 86 ετών, είναι σε γενικές γραμμές άγνωστος στο κόσμο των δύο τροχών. Όχι όμως και στα αυτοκίνητα που θεωρείται μεγάλη μορφή παγκοσμίως -πέρασε και από τη Formula 1, κέρδισε και το Le Mans. Εκτός από την πτέρυγα Gurney "ευθύνεται" και για μια αγωνιστική παράδοση που ξεκίνησε ο ίδιος και είναι το κούνημα της σαμπάνιας και τοπ σπρέι που ακολουθεί από τους αγωνιζόμενους πάνω στο βάθρο!

Αρκετά όμως με τον Gurney, ας γυρίσουμε στην πτέρυγά του, η οποία εξακολουθεί να δίνει το "παρών" στους αγώνες -και στη Formula 1- παρόλο που είναι σχεδόν "αόρατη". Επί της ουσίας πρόκειται για ένα μικρό χείλος που τοποθετείται στο πίσω μέρος μιας αεροτομής και την τρέχει από τη μία άκρη μέχρι την άλλη σε γωνία 90 μοιρών προσφέροντας τα οφέλη για τα οποία μιλήσαμε νωρίτερα. 

Η BMW μάλιστα αναφέρει στις σχετικές πατέντες ότι το σύστημα αεραγωγών και οπών θα μπορούσε να τοποθετηθεί και σε άλλα σημεία του φαίρινγκ (π.χ. στα πλαϊνά) και να αξιοποιηθεί για την αύξηση της πρόσφυσης, με τα ανοίγματα των αεραγωγών να ελέγχονται ηλεκτρονικά και ανάλογα με το ζητούμενο, ως ένα ενεργό σύστημα αεροδυναμικής βελτίωσης. Το φαίρινγκ θα μπορούσε παράλληλα να είναι πιο στενό μειώνοντας την μετωπική επιφάνεια.

Για να δούμε τι από όλα αυτά θα μπορούσε να φτάσει στις μοτοσυκλέτες παραγωγής της BMW και να βάλει τέλος στα "μουστάκια" τους που γίνονται όλο και μεγαλύτερα.

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.