Εγκαινιάστηκε το Yamaha Motor Collection Hall

Ένας χώρος αφιερωμένος στην ιστορία της Yamaha
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

7/10/2019

Κάθε χρόνο στην Ευρώπη πραγματοποιούνται αμέτρητες εκθέσεις μοτοσυκλέτας, είτε μικρού είτε μεγάλου βεληνεκούς, όπως οι EICMA και INTERMOT. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες εταιρείες στρέφονται στην φιλοσοφία του να παρουσιάζουν νέα μοντέλα δίπλα-δίπλα με τους "προγόνους" τους, ώστε να είναι συνυφασμένα με θρυλικά ονόματα του παρελθόντος και να πάρουν λίγη από την αύρα της παράδοσης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η κάθε εταιρεία να χρειάζεται να μεταφέρει μεγαλύτερο αριθμό μοτοσυκλετών από έκθεση σε έκθεση, κάτι που είναι ιδιαίτερα ασύμφορο, ειδικά αν πρόκειται για μια απ’ τις τέσσερις ιαπωνικές όπου τα ιστορικά μοντέλα τους βρίσκονται στην Ιαπωνία, στο μουσείο της κάθε εταιρείας.

Η Yamaha φαίνεται πως βρήκε τη λύση για αυτό το πρόβλημα, δημιουργώντας το Yamaha Motor Collection Hall. Το όνομα του χώρου μπορεί να παραπλανά και να θυμίζει μουσείο, όμως στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αποθήκη – τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Συγκεκριμένα, η Yamaha σε αυτό τον χώρο, στο Amsterdam, την πρωτεύουσα της Ολλανδίας και έδρα της Yamaha Europe, φυλάει προσωρινά πολλά ιστορικά μοντέλα της, μέχρι την ώρα που θα χρησιμοποιηθεί κάποιο από αυτά ως έκθεμα σε κάποιο σαλόνι μοτοσυκλέτας. Με αυτό τον τρόπο, γλυτώνει αρκετά έξοδα απ’ τα πήγαινε-έλα των μοτοσυκλετών απ’ την Ιαπωνία στην Ευρώπη.

Η αποθήκη εγκαινιάστηκε επίσημα στις 25 Σεπτεμβρίου από τη Yamaha ως μουσείο, ωστόσο η είσοδος για το κοινό δεν είναι ακόμη ανοιχτή. Βέβαια, το ότι εγκαινιάστηκε με αυτό τον τίτλο, σημαίνει πως η Yamaha λογικά σκοπεύει να αξιοποιήσει τον χώρο με αυτή την ιδιότητα, μιας και είναι πολύ όμορφα διακοσμημένος, με άφθονα ιστορικά αλλά και αγωνιστικά μοντέλα, όπως την R1 του παγκόσμιου πρωταθλητή του 2009 Ben Spies, την YZF450 του παγκόσμιου πρωταθλητή Motocross Stefan Everts αλλά και την YZE750 του Stéphane Peterhansel, την μοτοσυκλέτα με την οποία κέρδισε το Dakar το 1991. Από την άλλη, ο πρόεδρος της Yamaha Europe ανέφερε πως ένας από τους ρόλους της αποθήκης/μουσείου, είναι να εμπνέει τους μηχανικούς και τους σχεδιαστές του εργοστασίου, για τη δημιουργία νέων μοτοσυκλετών με ρίζες που φτάνουν βαθιά στην παράδοσή της.

Το σημαντικό είναι πως η Yamaha είναι η πρώτη ιαπωνική εταιρεία που δημιουργεί έναν τέτοιο χώρο έξω από τα “τείχη” της Ιαπωνίας, κάτι που είναι λογικό καθώς είναι η μόνη απ’ τις υπόλοιπες τρεις που διαθέτει νοοτροπία πιο κοντά σε αυτή των Ευρωπαίων κατασκευαστών. Μακάρι κάποια στιγμή να επιτραπεί η είσοδος σε επισκέπτες, αλλά και να ακολουθήσουν και οι άλλες ιαπωνικές εταιρείες το παράδειγμα της Yamaha, κάνοντας πιο προσιτό ένα “ταξίδι” στην πλούσια ιστορία τους.

Ετικέτες

Ξεμένουμε πάλι από πινακίδες κυκλοφορίας! Δυστυχώς επιβεβαιώνεται η πρόβλεψή μας

Εν μέσω Καλοκαιριού, της εποχής με την υψηλότερη ζήτηση στην αγορά Μοτοσυκλέτας, δεν υπάρχουν διαθέσιμες πινακίδες κυκλοφορίας. Ξανά
pinakides
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

15/7/2026

Μόλις τον περασμένο Απρίλιο είχε δοθεί ένα προσωρινό διέξοδο στην ασφυξία της αγοράς λόγω έλλειψης πινακίδων κυκλοφορίας για νέα οχήματα. Αποδείχθηκε λίγο, όπως περιμέναμε. Το πρόβλημα που αφορά τόσο σε μοτοσυκλέτες όσο και σε αυτοκίνητα δεν είναι νέο, έχοντας την πηγή του στην προφανή αδυναμία του υπουργείου Μεταφορών να διεξάγει έναν διαγωνισμό για την προμήθεια των πινακίδων.

Η αντιπαλότητα δύο υποψηφίων για τη συγκεκριμένη ανάθεση και οι προσφυγές που καταθέτουν κάθε φορά στην Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ) έχουν πρακτικά ακυρώσει κάθε προσπάθεια για διαγωνισμό και το αποτέλεσμα είναι οι συνεχείς ελλείψεις στην αγορά.

Ήδη από τον Μάρτιο ο Σύνδεσμος Εισαγωγέων Μοτοσυκλετών Ελλάδος (ΣΕΜΕ) προειδοποιούσε για τις ελλείψεις αυτές και τις τραγικές συνέπειες που θα έχουν στην αγορά, ωστόσο η μόνη απτή απάντηση που ήρθε από την κυβέρνηση ήταν άλλη μια απευθείας ανάθεση μικρού αριθμού πινακίδων που απλώς κουκούλωσε το πρόβλημα προσωρινά.

Τότε το γράφαμε πως η έλλειψη θα ξαναεμφανιζόταν και να που τρεις μήνες μετά η αγορά στερεύει εκ νέου από πινακίδες, με τους εμπόρους να βρίσκονται άθελά τους στην πρώτη γραμμή διαμαρτυριών, καθώς αυτοί έρχονται σε επαφή με τον πελάτη που έχει πληρώσει τη μοτοσυκλέτα του και περιμένει εβδομάδες και μήνες για να μπορέσει να την κυκλοφορήσει. Ευτυχώς ή δυστυχώς όμως, αυτοί δεν έχουν καμιά ευθύνη για το πρόβλημα, παρότι είναι οι αποδέκτες των παραπόνων και φυσικά οι χαμένοι της υπόθεσης αν μια πώληση ακυρωθεί από τον πελάτη πάνω στον εκνευρισμό του.

Τι να περιμένουμε αυτή τη φορά; Όχι και πολλά. Ένα γνωστό ρητό λέει πως ο ορισμός της ανοησίας είναι να επαναλαμβάνεις διαρκώς το ίδιο πείραμα χωρίς καμιά αλλαγή και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα.

Θα μπορούσαμε ίσως να διατηρήσουμε μια νότα αισιοδοξίας πως κάποια στιγμή κάποιος θα καταφέρει να κάνει αυτόν τον στοιχειωμένο διαγωνισμό – είναι και νέος στο πόστο του ο υπουργός Μεταφορών τώρα. Αλλά μετά θυμόμαστε την άλλη απέλπιδα προσπάθεια του υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης που έχει ήδη αποτύχει δύο φορές να κάνει τον διαγωνισμό για τις έξυπνες κάμερες και η αισιοδοξία μας πέφτει πιο γρήγορα κι από προδικαστική προσφυγή στην ΕΑΔΗΣΥ.