Honda-Kawasaki-Suzuki-Yamaha - Σύμπραξη για κατασκευή κινητήρων υδρογόνου

Με στόχο μοτοσυκλέτες, μικρά οχήματα, κ.α.

Από το

motomag

25/5/2023

Οι Honda, Kawasaki, Suzuki και Yamaha δημιούργησαν ομάδα έρευνας για την κατασκευή κινητήρων υδρογόνου για την αστική κινητικότητα, υπό την ονομασία “HySE.

Από τους τέσσερις Ιάπωνες κατασκευαστές, οι τρεις έχουν ήδη προβεί σε κινήσεις για την δημιουργία κινητήρων που θα καίνε υδρογόνο.

Πριν από λίγους μήνες σας είχαμε ενημερώσει για την παρουσίαση της στρατηγικής στον τομέα του υδρογόνου που είχε κάνει η Honda, θέτοντας σαφείς στόχους για το άμεσο μέλλον της εταιρείας, για τα τετράτροχα οχήματά της. Η Yamaha από την άλλη, είχε παρουσιάσει το 2022, έναν κινητήρα V8 5,0 λίτρων που κινείται αποκλειστικά με υδρογόνο, μετά από παραγγελία της Toyota Motor Corporation. Η μόνη που έχει παρουσιάσει μία πρωτότυπη μοτοσυκλέτα υδρογόνου είναι η Kawasaki, στην EICMA 2022.

Τώρα, οι τέσσερις μεγάλοι κατασκευαστές μοτοσυκλετών εξ Ιαπωνίας εξέδωσαν κοινή επίσημη ανακοίνωση ότι έλαβαν την έγκριση από το Υπουργείο Οικονομίας, Εμπορίας και Βιομηχανίας για την δημιουργία μίας ομάδας τεχνολογικής έρευνας υπό την ονομασία HySE (Hydrogen Small mobility & Engine technology) για τη δημιουργία και εξέλιξη κινητήρων υδρογόνου με στόχο τη μικροκινητικότητα. Με τον όρο αυτό, όπως εξηγούν στην κοινή τους ανακοίνωση οι τέσσερις, περιλαμβάνονται μοτοσυκλέτες, μικρά οχήματα, μικρά σκάφη θαλάσσης, μηχανήματα κατασκευών (π.χ. εκσκαφείς), drone κ.α.

Οι κύριοι στόχοι της έρευνας και ανάπτυξης και ο ρόλος της κάθε εταιρείας έχουν ως εξής:

1. Έρευνα για τους κινητήρες υδρογόνου

i. Έρευνα των κινητήρων με βάση τα μοντέλα στα οποία θα χρησιμοποιηθούν (Honda)

ii. Μελέτη επιμέρους τομέων όπως η λειτουργικότητα, η απόδοση και η αξιοπιστία των κινητήρων υδρογόνου (Suzuki)

iii. Πρακτική έρευνα με τη χρήση πραγματικών κινητήρων υδρογόνου σχετικά με την λειτουργικότητα, την απόδοση και την αξιοπιστία τους (Yamaha Motor, Kawasaki Motors)

2. Μελέτη για τον ανεφοδιασμό με υδρογόνο

Ανάλυση των απαιτήσεων που έχει ένα σύστημα ανεφοδιασμού υδρογόνου και για τις δεξαμενές υδρογόνου που θα τοποθετηθούν σε οχήματα μικροκινητικότητας (Yamaha)

3. Μελέτη για το σύστημα παροχής καυσίμου

Έρευνα όσον αφορά στον βοηθητικό εξοπλισμό που απαιτείται για την τροφοδοσία καυσίμου και τις δεξαμενές, καθώς και του εξοπλισμού που βρίσκεται ανάμεσα στο ρεζερβουάρ και τα σώματα ψεκασμού (Kawasaki Motors)

Πέρα τώρα από τα τακτικά μέλη (οι τέσσερις προαναφερθείσες εταιρείες), η Kawasaki Heavy Industries -θυμίζουμε ότι το κομμάτι που έχει να κάνει με τα οχήματα, δηλαδή η Kawasaki Motors είναι πλέον διαφορετική εταιρεία- και η Toyota θα λειτουργήσουν ως ειδικά μέλη, υποστηρίζοντας την σύμπραξη αυτή. Η πρώτη όντας ένας από τους βασικούς ιδρυτές της “CO2-free Hydrogen Energy Supply-chain Technology Research Association” (“HySTRA”), θα παρέχει χρήσιμες πληροφορίες από την εμπειρία της με την “HySTRA” στις δραστηριότητες που θα αναλάβει η “HySE”.

Η Toyota από την άλλη, θα αναλάβει την όσο το δυνατόν καλύτερη αξιοποίηση των ερευνητικών αποτελεσμάτων της HySE για την ανάπτυξη των κινητήρων υδρογόνου. Αυτό θα το καταφέρει αξιοποιώντας την τεχνογνωσία της σε πειράματα, αναλύσεις και τον σχεδιασμό μεγάλων κινητήρων υδρογόνου για τετράτροχα οχήματα.

Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές στο ΜΟΤΟ, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει μία τεχνολογία που θα μπορέσει από μόνη της να αντικαταστήσει του κινητήρες εσωτερικής καύσης. Ήδη, από το 2008, τόσο πίσω, η θέση μας είναι ότι η ηλεκτροκίνηση θα αποτελέσει μία μακρά μεν, μεταβατική δε, περίοδο, σε ένα μέλλον που θα περιλαμβάνει κινητήρες εσωτερικής καύσης που όμως δεν θα επιβαρύνουν το περιβάλλον.

Το υδρογόνο είναι μία πολύ καλή περίπτωση, έχει όμως και τεχνικές προκλήσεις, όπως η διαχείριση ανάφλεξης του μέσα στους θαλάμους καύσης, η ασταθής του καύση, καθώς επίσης και η περιορισμένη χωρητικότητα των ρεζερβουάρ, ειδικά όταν μιλάμε για οχήματα μικροκινητικότητας. Η δημιουργία της “HySE” από τις τέσσερις ιαπωνικές βιομηχανίες μοτοσυκλετών, μαζί με την στήριξη της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας είναι ένα βήμα μπροστά για την επίλυση τέτοιων ζητημάτων και την ευρεία διάθεση του υδρογόνου ως καύσιμο επόμενης γενιάς.

Ετικέτες

υδρογόνο

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!