Rally Dakar: 10η μέρα – Έχουμε «μαλακώσει» πολύ εδώ μέσα…

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

14/1/2016

Μετά το κόψιμο της δεύτερης ειδικής την 9^η μέρα, σε μία από τις πιο δύσκολες διαδρομές εξαιτίας της αφόρητης ζέστης, έρχεται η δήλωση της Laia Sanz να προσθέσει παρασκήνιο και να δώσει τροφή για σχόλια.. Η Laia, που αποδεδειγμένα μπορεί να τα βάλει στα ίσια ακόμα και με αναβάτες στο παγκόσμιο enduro, είπε ότι ο σκοπός του Dakar είναι ο σκληρός αγώνας. Δεν θα πρέπει να χαμηλώνει τον βαθμό δυσκολίας με βάση εκείνους που τρέχουν, αλλά να τον κρατά ακόμη κι αν στο τέλος μείνουν μόνο πενήντα ή και λιγότεροι. «Πήγα να συνεχίσω στην δεύτερη ειδική αλλά με ανάγκασαν να σταματήσω. Αυτό το θεωρώ απαράδεκτο. Μπορεί να μην αρέσει η δήλωσή μου στην οργάνωση, ή και σε άλλους, αλλά αυτό πιστεύω. Το Dakar πρέπει να είναι σκληρό»… Η Laia ήταν επίσης η πρώτη φέτος που έδωσε το παράδειγμα για το ήθος των αγωνιζόμενων, όταν σταμάτησε να βοηθήσει τον Renet.

Το ασθενές φύλο, που στην περίπτωση της Laia Sanz μόνο ασθενές δεν είναι, παραπονιέται ότι το Dakar δεν είναι αρκετά δύσκολο… Μάλιστα, αυτό κι αν πυροδοτεί τα σχόλια!

Πάντως η χθεσινή διακοπή ήταν το μάννα από τον ουρανό για τον Gonçalves που έφτασε στον έλεγχο με την βοήθεια του αναβάτη υποστήριξης - Paolo Ceci. Οι δύο τους τελικά επισκεύασαν την μοτοσυκλέτα του Gonçalves, ενώ η αρχική σκέψη ήταν να βγει από τον αγώνα ο Ceci και ο Gonçalves να πάρει τον κινητήρα του. Το πιστόνι όμως ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτό που πίστευαν, και έτσι δούλεψαν στην συμπίεση και την τρύπα του ψυγείου, που ήταν η αρχική αφορμή, κι έβγαλαν την μοτοσυκλέτα για την 10^η μέρα με σκοπό να κάνει μία καλή παρουσία και να την αναλάβουν στο τέλος οι μηχανικοί, αφού θα έχει τελειώσει ο μαραθώνιος.

Θυμίζουμε ότι αυτός ήταν ο 2^ος μαραθώνιος του Dakar, και είναι και πάλι τυχερός στην ατυχία του ο Gonçalves, γιατί τώρα επιτρεπόταν οι αναβάτες να επισκευάσουν τις μοτοσυκλέτες. Στον πρώτο οι μοτοσυκλέτες μένουν σε ειδικό χώρο της διοργάνωσης, και δεν τις πειράζει κανείς. Αν το είχε πάθει τότε, θα είχε βγει εκτός αγώνα. Τώρα απλά κινδυνεύει να μην ξανά ανέβει ποτέ στην κορυφή. Ο Gonçalves λέει ότι στην 11^η μέρα θα πάρει το αίμα του πίσω, κάνοντας επίθεση με τους μηχανικούς να έχουν επιδιορθώσει την μοτοσυκλέτα του. Ωστόσο η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα φτάσει την KTM του Price, εκτός κι αν αρχίσουν και εκεί τα μηχανικά προβλήματα ή συναντήσει δυσκολίες προσανατολισμού. Πάντως ο ρυθμός του Price είναι εξαιρετικός και δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης.

Όλα αυτά την στιγμή που ο Svitko έκανε τον καλύτερο αγώνα στην καριέρα του στο Dakar, και σκαρφάλωσε στην δεύτερη θέση της γενικής. Ο Σλοβένος βάζει τα γυαλιά σε όλους τους εργοστασιακούς αναβάτες και μάλιστα με σημαντική διαφορά από την Husqvarna του Pablo Quintanilla.

Συνεχίστηκαν και οι ατυχίες της Yamaha, καθώς ο αναβάτης υποστήριξης, ο Ιταλός Botturi εγκατέλειψε από μηχανική βλάβη και πλέον δεν μπορεί να βοηθήσει τον Rodrigues, την μόνη ευκαιρία της Yamaha για μία καλή εμφάνιση, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα. Ο Botturi αγωνιζόταν παρόλο που είχε τραυματίσει τον καρπό του. Συνολικά, αν προσμετρήσει κανείς τα προβλήματα υγείας των αναβατών της Yamaha, μπορεί να πει ότι έκαναν έναν από τους πιο σκληρούς αγώνες, για να καταφέρουν να παραμείνουν στο Dakar.

Η μέρα που τώρα ξεκινά στο Dakar, χαρακτηρίζεται από τις εναλλαγές στο τερέν, που λίγο – πολύ συνυπάρχουν όλα. Ανάμεσα από La Rioja και San Juan, οι αναβάτες θα περάσουν και από την περιοχή με τον καθαρότερο ουρανό των Άνδεων, έναν από τους λόγους που υπάρχουν τόσα τηλεσκόπια στην ευρύτερη περιοχή.

Dakar 2016: resumen motos, etapa 10
#Dakar2016: el eslovaco Štefan Svitko - fanklub volvió a sorprender y ganó hoy la etapa 10. En la general, el australiano Toby Price Racing sigue liderando el pelotón / Stefan Svitko (SVK) won the 10th stage, but Toby Price (AUS) is still the leader. #Dakar
Δημοσιεύτηκε από Deporte Motor στις Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Θέση	Αναβάτης	Χώρα	Εταιρία	Χρόνος	Διαφορά	Ποινή
1	PRICE	AUS	KTM	34:49:04	–	–
2	SVITKO	SVK	KTM	35:12:16	00:23:12	00:01:00
3	QUINTANILLA	CHL	HUSQVARNA	35:31:53	00:42:49	–
4	MEO	FRA	KTM	35:33:08	00:44:04	–
5	BENAVIDES	ARG	HONDA	35:34:14	00:45:10	–
6	RODRIGUES	PRT	YAMAHA	35:45:21	00:56:17	00:02:00
7	BRABEC	USA	HONDA	36:01:12	01:12:08	–
8	GONCALVES	PRT	HONDA	36:03:49	01:14:45	00:39:56
9	FARRES GUELL	ESP	KTM	36:04:13	01:15:09	–
10	VAN BEVEREN	FRA	YAMAHA	36:10:59	01:21:55	–

Ετικέτες

dakar

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!