Royal Enfield KX Concept στην EICMA

Επίδειξη ισχύος από τον ινδικό κολοσσό
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

12/11/2018

Η Royal Enfield τα τελευταία χρόνια έχει σημειώσει μια ραγδαία ανάπτυξη ως εταιρεία με την παραγωγή της να στοχεύει το 2018 να φτάσει τις 900.000 μονάδες και το 96% να απορροφάται απ’ την εγχώρια αγορά. Η ευμάρεια που προέρχεται απ’ αυτές τις πωλήσεις έχει προσφέρει μεγάλη δύναμη στην Royal Enfield, καθώς πλέον θεωρείται ένας απ’ τους μεγαλύτερους κατασκευαστές μοτοσυκλετών της μεσαίας κατηγορίας. Με την σωστή αξιοποίηση των κεφαλαίων της, εδραιώθηκε περαιτέρω στον χώρο της μοτοσυκλέτας μέσω της δημιουργίας του R&D τμήματός της το 2015, αποκτώντας περισσότερο κύρος και αξιοπιστία. Φέτος, η παρουσία της στην EICMA ήταν πομπώδης καθώς είχε όλα τα φώτα, με τα δύο νέα μοντέλα, τον εορτασμό των εγκαινίων του R&D τμήματος αλλά και την παρουσίαση μιας concept μοτοσυκλέτας, θυμίζοντας έτσι τις παρουσιάσεις των μεγαλύτερων κατασκευαστριών. Τώρα όσον αφορά την concept μοτοσυκλέτα της, πηγή έμπνευσης αποτέλεσε η Royal Enfield KX του 1938, εξ ου και το όνομα της πέραν της σχεδίασης. Η μοτοσυκλέτα που παρουσιάστηκε στην EICMA δημιουργήθηκε μέσα σε μόλις έξι μήνες, ξεκινώντας τον Απρίλη, ενώ για την κατασκευή της συνεργάστηκαν, το τμήμα εξέλιξης στην Αγγλία με το εργοστάσιο της εταιρείας στην Ινδία. Το αρχικό πλάνο βέβαια ήταν η δημιουργία δύο μοτοσυκλετών: Μία περισσότερο προσανατολισμένη στο νεοκλασικό σχεδιασμό και μια με περισσότερο φουτουριστικό σχεδιασμό. Όμως, κατά τη διάρκεια του εξαμήνου τα πράγματα πήραν άλλη τροπή με αποτέλεσμα τα σχέδια των δύο μοτοσυκλετών να συγχωνευτούν, δημιουργώντας έτσι την μοτοσυκλέτα που είδαμε στην EICMA. Η νέα KX που δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα της παλιάς και είναι εξοπλισμένη με έναν αερόψυκτο V2 κινητήρα όπως η παλιά, όμως κάπου εκεί τελειώνουν και οι ομοιότητές τους.

Συγκεκριμένα ο παλιός κινητήρας ήταν πλαγιοβάλβιδος, με δύο βαλβίδες ανά κύλινδρο και ήταν 1.140 κυβικών, αποτελώντας έτσι έναν απ’ τους μεγαλύτερους κινητήρες τις εποχής. Η Royal Enfield προχώρησε στην έκδοση των τεχνικών χαρακτηριστικών της concept μοτοσυκλέτας, καθώς δεν σκοπεύει να την βάλει στην γραμμή παραγωγής, όμως απ’ όσο γίνεται αντιληπτό στις φωτογραφίες ο κινητήρας έχει εκσυγχρονιστεί, έχοντας τις βαλβίδες επικεφαλής, όπως μαρτυρά ο τεντωτήρας της καδένας του εκκεντροφόρου που βρίσκεται στο πλάι του μπλόκ, ενώ ο κυβισμός ενδεχομένως να είναι 838 κυβικών. Το παλιό μοντέλο είχε κυκλοφορήσει στην αγορά με το σλόγκαν “Η τελευταία λέξη της πολυτέλειας στην μοτοσυκλέτα”, έτσι η εταιρεία θέλοντας να προσάψει το ίδιο σλόγκαν στην νέα KX, χρησιμοποίησε πολυτελή υλικά στην κατασκευή της, όπως το δερμάτινη επένδυση στη σέλα με τις διπλές ραφές, καθώς και την επιχάλκωση διάφορων εξαρτημάτων της μοτοσυκλέτας όπως τις δαγκάνες της Bybre.

Παράλληλα, η εταιρεία για να πετύχει το ποιοτικό φινίρισμα της μοτοσυκλέτας, πολλά απ’ τα εξαρτήματά της προέρχονται από εργαλειομηχανές CNC, ενώ τα χειροποίητα βαμμένα σιρίτια –μια τέχνη που χρησιμοποιούν ακόμα και σήμερα- ολοκληρώνουν την πολυτελή και ποιοτική κατασκευή. Τα πιο σύγχρονα στοιχεία που προέρχονται απ’ την δεύτερη μοτοσυκλέτα είναι εμφανή με την full LED τεχνολογία στα φωτιστικά σώματα, καθώς και την έγχρωμη οθόνη οργάνων. Η girder μπροστινή ανάρτηση όμως αποτελεί και το πιο εντυπωσιακό στοιχείο στην μοτοσυκλέτα, καθώς συγκριτικά με το παλιό δείχνει πιο στιβαρή, ενώ το λείο φινίρισμα του μετάλλου και το γεγονός ότι ο προβολέας αποτελεί κομμάτι της προσφέρουν ένα χάρμα οφθαλμών.

Βέβαια το πίσω σύστημα της ανάρτησης και του μονόμπρατσου ψαλιδιού μόνο απαρατήρητο δεν περνά, με την ανάρτηση να δίνει την οπτική αίσθηση πως είναι φυτευτή μέσα στο ψαλίδι, ενώ ο τρόπος που δένει το ψαλίδι με τον κινητήρα και το μοχλικό, κεντρίζουν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Οι ζάντες απ’ την άλλη είναι κατασκευασμένες σε CNC εργαλειομηχανή, με την πράσινη βαφή να ολοκληρώνει εξαίσια το αποτέλεσμα. Με την νέα KX –έστω και σε concept μορφή- η Royal Enfield απέδειξε στην EICMA τις δυνατότητές της να αναβιώσει ιστορικά μοντέλα αλλά και την δύναμη που έχει αποκτήσει, δηλώνοντας πολλά υποσχόμενη για την πορεία της στην παγκόσμια αγορά.

Ετικέτες

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.