Suzuki SV650 2001: GSX-R Replica Custom

Ένας φόρος τιμής στα 90ies
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

27/8/2019

Η Bandisca είναι μια ρουμάνικη εταιρεία κατασκευής custom μοτοσυκλετών που δραστηριοποιείται από το 2014 στο χώρο, ωστόσο το συγκεκριμένο SV έχει ελληνική ψυχή και μπόλικο ιδρώτα για να φτάσει σε αυτό το σημείο. Μπορεί στην Bandisca να έχουν δημιουργήσει αρκετές custom και η συγκεκριμένη Suzuki SV650 του 2001 να αποτελεί πλέον το διαμάντι τους κερδίζοντας ολοένα και περισσότερη αναγνώριση στο διαδίκτυο, όμως αυτό που δεν είναι γνωστό, είναι πως το τελικό αποτέλεσμα οφείλεται στην Aesthetic Artek του Άκη Καλετζη που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη. Ούτε κι εμείς το γνωρίζαμε, και πώς θα μπορούσε άλλωστε κανείς να γνωρίζει πως ο Alf και η Mihaela Lopez που τρέχουν την οικογενειακή Bandisca, απευθύνθηκαν στην Ελλάδα και στον Άκη, για να μπορέσουν να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα που ήταν να δημιουργήσουν μια custom για να λάβουν μέρος στο Bike Shed 2019, που πραγματοποιήθηκε νωρίτερα φέτος. Ήθελαν κάτι που να είναι ξεχωριστό αλλά παράλληλα να μην αποτελεί μια Trailer Queen μοτοσυκλέτα, που οι ρόδες της δεν θα ερχόντουσαν ποτέ σε επαφή με την άσφαλτο του δρόμου – πόσο μάλλον μιας πίστας. Ζήτησαν και βρήκαν ανταλλακτικά στην Ελλάδα, εδώ που το SV έχει αρκετά μεγάλη απήχηση και υπάρχει και ελληνική εταιρία που δημιουργεί εξαιρετικά πετυχημένα κιτ σε ολόκληρη την Ευρώπη. Προφανώς και εννοούμε την C-Racer (που επίσης είναι πίσω από την δημιουργία ενός custom SV650 του 2016). Στην Ελλάδα λοιπόν η Bandisca έψαχνε ανταλλακτικά, στην Ελλάδα θα έβρισκε και την απάντηση για την τελική εμφάνιση.

Ο Alf Lopez για να φτάσει στο αποτέλεσμα που φαίνεται, πέρασε ατελείωτες ώρες μπροστά από την εργοστασιακή SV 650 σκεπτόμενος πόσο… άσχημη είναι. Ωστόσο, η γυναίκα του Mihaela, χάρη στην έμπνευσή της και γνωρίζοντας πως η αγαπημένη μοτοσυκλέτα του συζύγου της είναι η GSX-R 750 του 1990, του έδειξε τα σχέδια που ετοίμασε για το SV650 και ο Alf έπιασε γρήγορα-γρήγορα δουλειά. Αρχικά, τη δημιουργία του φαίρινγκ την άφησε στους ειδικούς της Airtech. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Airtech είναι μια εταιρεία που παράγει πλαστικά εξαρτήματα για διάφορες μοτοσυκλέτες και τη δεκαετία του ’80 μάλιστα, είχε δημιουργήσει ένα σετ για Suzuki GSX-R 750 και 1100 που μπορεί να τοποθετηθεί στα ομώνυμα μοντέλα απ’ το 1988 έως το 1993. Αυτό το σετ είχε χρησιμοποιήσει και η ίδια η Yoshimura το 1991 στο πρωτάθλημα AMA Superbike. Μόλις ο Lopez παρέλαβε το φαίρινγκ του GSX-R, είχε ήδη το SV 650 λυμένο στο γκαράζ της Bandisca και ξεκίνησε τις τροποποιήσεις ώστε να το προσαρμόσει σωστά. Επίσης, για να πετύχει τις σχεδιαστικές γραμμές της συζύγου του, αντικατέστησε το ρεζερβουάρ με ένα από Honda NTV. Στο πίσω μέρος, δημιουργήθηκε ένα νέο σωληνωτό υποπλαίσιο, που πάνω του τοποθετήθηκε ένας αλουμινένιος κοκοβιός ώστε να θυμίζει τον κώλο GSX-R 750 του 1990. Η σιλουέτα ολοκληρώνεται από την κόκκινη σέλα που δημιουργεί μια όμορφη αντίθεση με τα χρώματα της Suzuki και αντικατοπτρίζει επιτυχώς την αισθητική της εποχής. Ωστόσο, κατά την άποψή μας θα μπορούσε να είχε δοθεί περισσότερη έμφαση στον κοκοβιό ώστε να θυμίζει περισσότερο το πίσω μέρος του GSX-R 750. Βέβαια, τώρα που μαθαίνουμε λεπτομέρειες από το μέγεθος εργασίας που είχε, γίνεται κατανοητό πως το καλύτερο είναι αυτό που υπάρχει τώρα. Η απουσία των πλαϊνών πλαστικών από την άλλη δίνει μια άλλη διάσταση στο concept, θυμίζοντας τις streetfighter εκείνης της εποχής, που προέκυπταν απ’ την απόφαση των ιδιοκτητών GSX-R να καταργήσουν τελείως τα πλαϊνά πλαστικά μετά από πτώσεις που είχαν, καθώς η αντικατάστασή τους ήταν ασύμφορη.

Όλα αυτά όμως δεν θα έδειχναν έτσι, και δεν θα υπήρχε αυτό το αποτέλεσμα αν η Artec δεν διόρθωνε όλες τις ατέλειες με σκληρή δουλειά, από εκείνες που «ποτέ δεν πληρώνονται». Πόσο μάλιστα όταν ο Lopez ήθελε να μην περιοριστεί μόνο στην τροποποίηση της εμφάνισης του SV650. Ήθελε μια μοτοσυκλέτα που δεν θα είναι απλά ένα έκθεμα της δουλειάς του, αλλά μια πλήρως λειτουργική μοτοσυκλέτα με βελτιωμένες επιδόσεις και που θα μπορεί να λάβει μέρος και σε αγώνες. Έτσι, το πιρούνι αντικαταστάθηκε από ένα ανεστραμμένο της Showa –πλήρως ρυθμιζόμενο- και το αμορτισέρ έδωσε τη θέση του σε ένα custom της YSS. Οι μεγαλύτερες αλλαγές όμως έγιναν μέσα στον κινητήρα – “Οτιδήποτε μπορείς να τροποποιήσεις στον κινητήρα το έχω ήδη κάνει” ανέφερε ο Lopez. Έτσι, ο κινητήρας έχει ένα νέο σετ εκκεντροφόρων, νέο σύστημα εξαγωγής και μια νέα αντλία υγρού. Τέλος, ο μηχανικός ψεκασμός έχει ρυθμιστεί κατάλληλα ώστε να αποδίδει το μέγιστο με τα νέα εξαρτήματα. Τα αποτελέσματα από τη δουλειά του θα φανούν τις ερχόμενες μέρες στη Γερμανία που θα πραγματοποιηθεί ο αγώνας Glemseck 101 και όσοι βρεθούν στη γραμμή εκκίνησης δίπλα στο SV650 σίγουρα θα το μπερδέψουν με GSX-R μέχρι να πέσει το μάτι τους στο πλαίσιο ή ακούσουν τον ήχο της εξάτμισης. Μία ελάχιστα γνωστή ιστορία λοιπόν, μίας μοτοσυκλέτας που ήδη οι ξένοι λένε τα καλύτερα λόγια, δίχως να γνωρίζουν καθόλου, όπως κι εμείς μέχρι πριν από λίγο, πως το κορυφαίο αυτό αποτέλεσμα οφείλεται σε ελληνικά χέρια… Από την άλλη η Bandisca δεν αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες των εργασιών και τις συνεργασίες της μιας κι αυτές ήταν επί πληρωμή και όχι χορηγία. Δεν αποκαλύπτει πως η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα πέρασε από την Ελλάδα για όλες αυτές τις εργασίες...

https://www.instagram.com/akisartek/

Ετικέτες

Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]

Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Αρχίζουν ξανά οι αγώνες πίστας στην Ελβετία
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2026

Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.

Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.

Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.

Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.

Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων! 

Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. 

Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.

Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.

Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.

Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.

Ετικέτες