Ταξινομήσεις Απριλίου 2020: Πτώση μεν, θαύμα δε!

Τα πάντα κλειστά, όλοι στα σπίτια αλλά…
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

15/5/2020

Αν υπολογίσουμε πως ολόκληρο τον Απρίλιο τα πάντα ήταν κλειστά, οι υπηρεσίες του υπουργείου μεταφορών υπολειτουργούσαν και οι πολίτες απαγορεύοταν να μετακινηθούν πέρα από τα όρια του δήμου τους, τότε τα 922 δίκυκλα που ταξινομήθηκαν είναι πραγματικό θαύμα! Να θυμίσουμε εδώ, πως τα δίκυκλα δεν είναι σαν τα αυτοκίνητα όπου μεγάλος όγκος ταξινομήσεων αφορά εταιρικούς στόλους. Οι ταξινομήσεις δίκυκλων στη μεγαλύτερη πλειοψηφία τους αφορούν πραγματικές αγορές από ξεχωριστά άτομα. Σίγουρα το γεγονός πως κατά τη διάρκεια του lockdown αυξήθηκαν κατακόρυφα οι ανάγκες για courier έπαιξε ως ένα βαθμό το ρόλο του στην διατήρηση του αγοραστικού ενδιαφέροντος για μικρά δίκυκλα, όμως αυτό δεν θα πρέπει να μας οδηγήσει σε γενικεύσεις, διότι σημαντικό αριθμό ταξινομήσεων εμφανίζουν και οι premium εταιρείες – εκτός κι αν κάποιος από εσάς παρέλαβε δέμα από courier που οδηγούσε superbike του 2020 των 20.000€.

Έχοντας στα χέρια μας την έκθεση της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας για τις ταξινομήσεις οχημάτων τον Απρίλιο του 2020 και συγκριτικά στοιχεία για τα έτη 2018 και 2019, μπορούμε με απόλυτη σιγουριά να πούμε πως η εμπορική δραστηριότητα των δικύκλων την γλίτωσε πολύ φτηνά σε σχέση με τον κλάδο του αυτοκινήτου. Κάτι βέβαια που είναι απόλυτα λογικό, καθώς η οικονομική κρίση που ζήσαμε όλοι τα προηγούμενα χρόνια μας δίδαξε πως η αγορά καινούριου αυτοκινήτου είναι ο καλύτερος τρόπος για να χάσεις 15.000, 20.000 ή ακόμα και 30.000€ μέσα σε λίγα χρόνια, την ίδια ώρα που το δάνειο για την αγορά του τρέχει και εσύ είσαι άνεργος ή με κομμένο στη μέση τον μισθό.

Αντιθέτως όσοι αγόρασαν δίκυκλα έχουν στα χέρια τους ένα όχημα με αξία μεταπώλησης (έστω και κουτσουρεμένη), που δεν έγινε αιτία να χάσουν επιδόματα ή να υπερφορολογηθούν χυδαία και σίγουρα έχει πρακτική αξία. Επιπλέον, λόγω της αστικοποίησης του πληθυσμού, τα αυτοκίνητα έχουν πολύ περιορισμένο πεδίο χρήσης, το οποίο γίνεται ακόμα πιο περιορισμένο όσο περνάνε τα χρόνια, με τις επεκτάσεις των πεζοδρομήσεων και των απαγορεύσεων κυκλοφορίας στα κέντρα των πόλεων. Τα δίκυκλα είναι η πραγματική λύση στο πρόβλημα της μετακίνησης στην Ελλάδα και πολύ πιθανόν τα επόμενα χρόνια να είναι και η μοναδική για όσους ζουν σε αστικά κέντρα. Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, τον Απρίλιο του 2018 ταξινομήθηκαν συνολικά 3.027 δίκυκλα άνω των 50cc, τον Απρίλιο του 2019 ταξινομήθηκαν 3.642 και τον Απρίλιο του 2020 σε συνθήκες lockdown, είχαμε 922 ταξινομήσεις. Σε αντίθεση με τα στοιχεία που λαμβάνουμε κάθε μήνα από τον Σ.Ε.Α.Α. σε αυτά εδώ υπάρχουν μέσα και όσα μεταχειρισμένα δίκυκλα βγάζουν πινακίδα για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Μιλάμε δηλαδή για δίκυκλα που έχουν εισαχθεί μεταχειρισμένα από άλλες χώρες. Πιθανόν κάποια από αυτά τα μεταχειρισμένα να είχαν ήδη πουληθεί καινούρια στη χώρα μας και για διάφορους λόγους να έβγαλαν καινούρια πινακίδα, αλλά το ποσοστό είναι πάρα πολύ μικρό για να το λάβουμε υπόψη μας. Κοιτάζοντας αυτά τα στοιχεία υπάρχουν αριθμοί που είναι αναμενόμενοι και κάποιοι που προκαλούν μικρές εκπλήξεις. Στα αναμενόμενα είναι το γεγονός πως οι premium εταιρείες με μεγάλες και ακριβές μοτοσυκλέτες εμφανίζουν και μεγάλο ποσοστό εισαγωγής μεταχειρισμένων, καθώς προσφέρουν μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους για τους εμπόρους. Έτσι στις 198 μοτοσυκλέτες της BMW που έβγαλαν πρώτη φορά πινακίδα φέτος από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο, οι 40 είναι μεταχειρισμένες. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο “περίεργα” στην περίπτωση της Harley όπου συνολικά το τετράμηνο του 2020 ταξινομήθηκαν 22 καινούριες μοτοσυκλέτες και 30 μεταχειρισμένες! Ακόμα πιο “περίεργα” είναι τα πράγματα στην περίπτωση της Aprilia όπου εμφανίζονται στους πίνακες 6 καινούριες και 14 μεταχειρισμένες. Από τις mainstream εταιρείες, την μεγαλύτερη ποσοστιαία εισαγωγή μεταχειρισμένων έχει η Yamaha με 17,4% (785 καινούρια και 137 μεταχειρισμένα) και η Honda με 17,1% (113 μεταχειρισμένα στα 660 καινούρια). Συνολικά, στο πρώτο τετράμηνο του 2020 είχαμε 7.008 ταξινομήσεις καινούριων δίκυκλων άνω των 50cc και άλλες 696 ταξινομήσεις μεταχειρισμένων.

 

Πωλείται η πίστα Chuckwalla στην Καλιφόρνια

Ανησυχία στους φίλους των Track Days για το μέλλον των διοργανώσεων
Chuckwalla
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

29/1/2026

Η Chuckwalla Valley Raceway, μία από τις πιο αγαπημένες και καλοδιατηρημένες πίστες της Νότιας Καλιφόρνιας, βγήκε πρόσφατα προς πώληση έναντι 26 εκατομμυρίων δολαρίων. Η είδηση προκαλεί ανησυχία στους λάτρεις των track days, όχι μόνο λόγω του υψηλού τιμήματος, αλλά και επειδή εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση που αλλάζει ριζικά το τοπίο των αμερικανικών πιστών.

Η Chuckwalla, με μήκος 2,68 μιλίων (4,31 χλμ.) και έκταση άνω των 1.000 στρεμμάτων, αποτελεί εδώ και χρόνια έναν από τους βασικούς πυλώνες των track days του Λος Άντζελες. Μαζί με τις πίστες Willow Springs και Buttonwillow, σχηματίζει το τρίγωνο στο οποίο στηρίζεται η καθημερινότητα χιλιάδων οδηγών που αναζητούν ασφαλή χώρο για να εξελίξουν τις ικανότητές τους και να διασκεδάσουν με γρήγορη οδήγηση στην πίστα. Η απόσταση των τριών ωρών από το Λος Άντζελες δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο για τη δημοφιλία της, ενώ η ποιότητα των εγκαταστάσεων και η συνέπεια στη λειτουργία της την καθιέρωσαν ως σημείο αναφοράς.

Ωστόσο, η πώληση της Chuckwalla έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία το κόστος συμμετοχής σε track days στις Η.Π.Α. αυξάνεται δραματικά. Η πρόσφατη εξαγορά του Willow Springs από επενδυτικό fund και η μετατροπή του Circuit of the Americas σε πίστα αποκλειστικά για μέλη (!) αποτελούν ενδείξεις μιας νέας πραγματικότητας: οι πίστες μετατρέπονται σταδιακά σε κλειστά κλαμπ υψηλού κόστους. Στο Willow Springs, για παράδειγμα, η τιμή συμμετοχής σε track day έχει σχεδόν διπλασιαστεί, ενώ τα κόστη ενοικίασης έχουν τριπλασιαστεί, διώχνοντας πολλούς διοργανωτές.

Το μοντέλο λειτουργίας αλλάζει. Οι πίστες που κάποτε βασίζονταν στη συχνή ενοικίαση και στη μαζική συμμετοχή, στρέφονται πλέον σε συνδρομητικά σχήματα με υψηλά αρχικά κόστη και ετήσιες εισφορές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στο ultra-exclusive Thermal Club, η συμμετοχή απαιτεί εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια (250.0000 κόστος εγγραφής, ετήσια συνδρομή δεκάδων χιλιάδων δολαρίων) και υποχρεωτική αγορά κατοικίας ή οικοπέδου εντός του συγκροτήματος με τυπικό κόστος 2-5 εκατομμύρια δολάρια! Η λογική είναι ξεκάθαρη: σταθερά έσοδα, περιορισμένη χρήση, υψηλή αποκλειστικότητα.

Σύμφωνα με στελέχη του χώρου, η πίεση στα λειτουργικά κόστη -κυρίως στην ασφάλιση- ωθεί τις πίστες σε αυτό το μοντέλο. Παράλληλα, η είσοδος ιδιωτικών επενδυτικών σχημάτων αλλάζει τις προτεραιότητες: η αξία του ακινήτου και η μελλοντική μεταπώληση αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από την προσβασιμότητα και την κοινότητα των οδηγών.

Η Chuckwalla μέχρι σήμερα λειτουργούσε με τον παραδοσιακό τρόπο: ανοιχτή σε διοργανωτές, ομάδες και ιδιώτες. Ωστόσο, οι πιθανότητες να παραμείνει έτσι μετά την πώληση θεωρούνται περιορισμένες. Η τελευταία δεκαετία υπήρξε “χρυσή εποχή” για τους φίλους των track days στη Νότια Καλιφόρνια. Προσιτές τιμές, πολλές επιλογές και μια κουλτούρα που άνθισε μακριά από την εμπορευματοποίηση. Σήμερα, όμως, το χόμπι γίνεται ολοένα και πιο ακριβό, πιο αποκλειστικό και λιγότερο προσβάσιμο.

Το μέλλον της Chuckwalla θα δείξει αν η πίστα θα παραμείνει ένας ζωντανός χώρος για την κοινότητα ή αν θα ακολουθήσει την πορεία των υπόλοιπων εγκαταστάσεων που μετατράπηκαν σε κλειστά κλαμπ για λίγους.