Τέλος η Hayabusa στην Ευρώπη από 31 Δεκεμβρίου

Συνεχίζεται η παραγωγή της για τις υπόλοιπες αγορές
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

11/12/2018

Ελπίζαμε πως η Suzuki θα έκανε κάτι φέτος και δεν θα ζούσαμε την στιγμή που θα σταματούσαν οι πωλήσεις της θρυλικής Hayabusa στην Ευρώπη. Κι όταν λέμε κάτι, δεν εννοούμε το νέο μοντέλο που όλο γράφουν πως έρχεται και ποτέ δεν είναι εδώ, αλλά πως η Suzuki θα έκανε τις απαραίτητες αλλαγές στον κινητήρα για να περάσει τις προδιαγραφές. Σε περίπτωση που εκεί στην Suzuki ήξεραν λίγο καλύτερα τι θέλουν να κάνουν, η εφαρμογή των προδιαγραφών Euro4 τους παρείχε την ευκαιρία να παρουσιάσουν τον αντικαταστάτη του σημερινού μοντέλου μέσα σε διάστημα δύο ετών. Όμως η ιαπωνική εταιρεία φαίνεται πως δεν θα αποτρέψει το μοιραίο… Οι πληροφορίες που μας ερχόντουσαν όλο αυτό το διάστημα από την Ιαπωνία μέσω του περιοδικού Young Machine και μας έταζαν από υπερτοφοδοτούμενους έως και εξακύλινδρους κινητήρες δεν βγήκαν αληθινοί.

η συγκεκριμένη φωτογράφια κάνει τον γύρο του διαδικτύου από τον Απρίλιο του 2017 ως "νάτο έρχεται" - Πρώτη φορά που είπαμε μην της δίνετε σημασία ήταν εδώ: Suzuki Hayabusa Turbo - Οι νεότερες ευχές

Τουλάχιστον λοιπόν οι πληροφορίες των Ιαπώνων για νέο μοντέλο, δεν έχουν βγει αληθινές μέχρι τώρα, παρόλο που οι οπαδοί της Hayabusa δεν χορταίνουν να ακολουθούν την μία είδηση πίσω από την άλλη, που τους λέει να περιμένουν και να ελπίζουν πως θα μάθουν τα ευχάριστα νέα για την παρουσίαση του καινούριου μοντέλου μέσα στο 2019. Η αλήθεια όμως είναι πως αυτή η κατηγορία υπερμοτοσυκλετών, που έχει μοναδικό σκοπό να ταξιδεύει με 250-280km/h για ολόκληρες ημέρες στις εθνικές οδούς, έχει σταματήσει να προκαλεί το ενδιαφέρον του αγοραστικού κοινού. Η Honda έχει παρατήσει εντελώς την ιδέα ενός καινούριου Blackbird εδώ και μια δεκαετία και έχει αφήσει το πολυτελές, αλλά βαρύ και αργό VFR 1200F, να αργοπεθαίνει. Η μοναδική εταιρεία που πραγματικά έχει τέτοιου είδους μοτοσυκλέτες και τις εξελίσσει διαρκώς είναι η Kawasaki, με μια ολόκληρη οικογένεια από υπερτροφοδοτούμενα H2, H2R και H2SX και τιμές που ξεκινούν από τα 21.890€. Αν οι πωλήσεις αυτών των μοτοσυκλετών της Kawasaki δείξουν ανοδική πορεία, ίσως τότε να δούμε την Suzuki να βγάζει από το συρτάρι τα σχέδια του καινούριου Hayabusa. Διότι τα σχέδια υπάρχουν και όταν είχαμε πάει στην έκθεση του Τόκυο το 2015, μας είχαν δείξει εκείνο το πρωτότυπο από αφρολέξ. Όμως το πρόβλημα με τους Ιάπωνες πλέον, είναι ο δισταγμός τους να πάρουν δύσκολες αποφάσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι διάλογοι που είχαμε προσωπικά στην έκθεση του Τόκυο με τους ανθρώπους της Kawasaki και της Suzuki. Τότε -αν θυμάστε- από την μια μεριά η Kawasaki είχε ήδη στην παραγωγή τον τετρακύλινδρο κινητήρα των 1000 κυβικών με υπερσυμπιεστή του Η2/H2R, μαζί με ένα πρωτότυπο 600 κυβικών και μόλις μερικά μέτρα πιο κάτω, η Suzuki είχε τον πρωτότυπο δικύλινδρο Turbo των 700 κυβικών. Ρωτάμε λοιπόν τους ανθρώπους της Kawasaki πότε θα βγάλουν σε παραγωγή τον μικρό υπερτοφοδοτούμενο κινητήρα τους. Η απάντηση ήταν πως θα περίμεναν να δουν τι θα κάνει η Suzuki. Μετά ρωτήσαμε τους ανθρώπους της Suzuki πότε θα βγάλουν την νέα Hayabusa Turbo και η απάντηση ήταν φυσικά πως περίμεναν να δουν πότε η Kawasaki θα αντικαθιστούσε το ZZR 1400 με την H2SX (τότε υπήρχε μόνο η H2R). Αντιλαμβάνεστε το πρόβλημα, από την στιγμή που οι συζητήσεις αυτές δεν γινόντουσαν με κάποιον περαστικό από το περίπτερο, αλλά με τα μεγαλύτερα στελέχη των Ιαπωνικών εταιριών, παρουσία μεταφραστή καθώς γνωρίζουν αγγλικά αλλά δεν θέλουν να μιλήσουν όταν αισθάνονται πως δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με τον συνομιλητή τους... Πάντα ήταν έτσι οι Ιάπωνες, πάντα το λέγαμε στο MOTO πως όσο κοιτούν τι κάνουν οι άλλοι δεν εξελίσσονται, και καθώς κοιτιούνται ανά μεταξύ τους, μένουν και πίσω.

Με την Kawasaki να έχει ανοίξει όλα της τα χαρτιά πάνω στο τραπέζι, η Suzuki δεν έχει πλέον άλλη δικαιολογία. Οι αντιπρόσωποι της Γερμανίας πιέζουν με όλη τους τη δύναμη, όμως πλέον η ευρωπαϊκή αγορά είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στις αγορές της Ασίας και η άλλοτε ισχυρή φωνή των Ευρωπαίων μοτοσυκλετιστών ακούγεται σαν ψίθυρος στα αυτιά των ιαπωνικών εργοστασίων, μπροστά στην χάβρα που δημιουργούν τα δισεκατομμυρίων παπιά και scooter των ασιατών. Βέβαια η Ινδία έχει ισχυρή μοτοσυκλετιστική παράδοση και πριν ένα χρόνο, η Suzuki ξεκίνησε τη συναρμολόγηση των Hayabusa στην Ινδία… Μάλιστα, αυτή είναι λοιπόν η πορεία της αυτή την στιγμή, να γίνεται μία από τις ταχύτερες μοτοσυκλέτες που μπορεί ο Ινδός να αγοράσει -πιο εύκολα από πριν- και καθώς είναι ήδη η μεγαλύτερη αγορά του κόσμου, όσο μικρό κι αν είναι το ποσοστό εκείνων που έχουν να πληρώσουν το τίμημα, μέσα σε 20 εκατομμύρια πωλήσεις, δεν παύει να είναι συνολικά ένα τεράστιο νούμερο.  

Από την στιγμή λοιπόν που η εταιρία πουλά ήδη Hayabusa και μάλιστα περισσότερες από ποτέ, γιατί να μπουν στην διαδικασία να χρεωθούν ένα κόστος εξέλιξης ώστε να εναρμονιστούν με τους Euro5; Και μάλιστα σε μία τέτοια κατηγορία, που αντιμετωπίζεται με θεωρίες καφετέριας, και η απάντηση στο τέλος θα είναι «ναι αλλά η Kawasaki έχει περισσότερα άλογα». Και για να απαντήσει τότε στην μοτοσυκλέτα με την καλύτερη υπετροφοδότηση που έχει βγει σε παραγωγή, θα πρέπει να επενδύσει πολύ, φτάνοντας στο τέλος να χωρίσει ένα σύνολο πωλήσεων που από μόνη της συγκεντρώνει στην Ινδία και με το παραπάνω…

Δεν σταματά λοιπόν η παραγωγή της Hayabusa για όλους, και σίγουρα δεν θα δούμε κάτι νεότερο σε αυτή την κατηγορία -για εμάς στην Ευρώπη- να βγαίνει στην παραγωγή πριν το 2020… αν έρθει ποτέ!

Ετικέτες

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Harley-Davidson RMCR
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

RMCR - XLCR

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

RMCR

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

RMCR

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

RMCR

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

RMCR

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

RMCR

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.

Ετικέτες