Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

Max Biaggi - Η Aprilia είναι η μόνη ιταλική εταιρεία στο MotoGP

Εμπρηστική δήλωση από τον έξι φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή και πρεσβευτή του Noale
Max Biaggi - Aprilia
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/1/2026

Ο γνωστός και μη εξαιρετέος Ιταλός δις Πρωταθλητής WorldSBK, τετράκις Πρωταθλητής 250 GP, νικητής σε αγώνες MotoGP, και επί πολλά χρόνια πρεσβευτής του Noale, έκανε τις εμπρηστικές δηλώσεις που διαβάζετε στον τίτλο του άρθρου, σε συνέντευξη που έδωσε στο TNT Sport, ευλογώντας τα γένια της Aprilia, και ανάβοντας φωτιές μεταξύ Ιταλών και ιταλόφιλων.

O Max Biaggi είναι ένας από τους μόλις δύο αναβάτες που έχουν κερδίσει Παγκόσμια Πρωταθλήματα σε κατηγορίες τόσο του WorldSBK όσο και του MotoGP, και έχει γράψει το όνομά του στην ιστορία ως ένας από τους καλύτερους αναβάτες στα 250GP,  στο MotoGP (3 φορές δεύτερος στη μεγάλη κατηγορία), αλλά και στο WorldSBK. Αξέχαστες θα μείνουν οι μάχες του με τους θρύλους Doohan και Rossi, οι 13 νίκες του στο MotoGP αλλά και το παραλίγο “καπάκι” σε τρελή σούζα που έσωσε ο Ιταλός στη γραμμή του τερματισμού του GP της Τσεχίας το 1998. Το 2017 ο Biaggi είχε τραυματιστεί άσχημα σε προπόνηση Supermoto -μια από τις μεγάλες του αγάπες-, όπου υπέστη πολλαπλά κατάγματα πλευρών, υπεβλήθη σε εγχείρηση και πέρασε 17 ημέρες στην εντατική! 

Επιστροφή στο παρόν, όπου πριν λίγες ημέρες ο Biaggi έδωσε συνέντευξη στο αθλητικό κανάλι TNT Sports, πλέκοντας το εγκώμιο της Aprilia, που μετά από τις επιδόσεις του Marco Bezzecchi το 2025 κοιτάζει στα μάτια την επικρατούσα Ducati, ως προς τον τίτλο του 2026. Παράλληλα όμως, ο Ιταλός πρεσβευτής της Aprilia έσταξε και λίγο δηλητήριο για το Borgo Panigale, αμφισβητώντας την ιταλική του ταυτότητα.

“Είμαι πρεσβευτής της Aprilia εδώ και σχεδόν 10 χρόνια και είναι μεγάλο προνόμιο για μένα να συνεργάζομαι με αυτόν τον κατασκευαστή”, ανέφερε ο Biaggi, “ο οποίος είναι ειλικρινά ο μόνος ιταλικός σε αυτό το paddock, γιατί γνωρίζουμε ότι η Ducati είναι γερμανική λόγω της ιδιοκτησίας της από την Audi. Είμαστε πολύ περήφανοι για αυτό και ο Όμιλος Piaggio έχει κάνει εξαιρετική δουλειά.”

Θυμίζουμε πως η Ducati ανήκει στον Όμιλο Volkswagen και λειτουργεί ως μέρος του ομίλου της Audi, ο οποίος την εξαγόρασε το 2012. Παρόλα αυτά, η Ducati έχει παραμείνει στην έδρα της στην Ιταλία (Borgo Panigale), εκεί όπου και ιδρύθηκε, εκεί είναι και το εργοστάσιό της αλλά και το μουσείο της.

Οι δηλώσεις του Biaggi δεν γίνονται τυχαία τώρα, λίγο πριν ξεκινήσει το MotoGP του 2026, αφού ο Marco Bezzecchi έδειχνε ολοένα και πιο φορμαρισμένος όσο το Πρωτάθλημα του 2025 τελείωνε, βάζοντας σοβαρή υποψηφιότητα για τη διεκδίκηση του τίτλου φέτος. Κι αν πέρυσι η Ducati αναδείχθηκε για μια ακόμη χρονιά ως απόλυτη κυρίαρχος, η Aprilia τερμάτισε 2η στους κατασκευαστές, με τον Bez τρίτο στους αναβάτες.

Στην ίδια συνέντευξη στο TNT, ο Biaggi έκανε επιπλέον ενδιαφέρουσες δηλώσεις για το MotoGP 2026: “Τώρα η μοτοσυκλέτα δεν έχει αδύνατα σημεία. Τώρα δεν υπάρχουν πίστες που μας φοβίζουν. Μπορούμε να είμαστε παντού στις πρώτες 3-5 θέσεις. Και όχι μόνο με τον Marco Bezzecchi: ο Raul Fernandez έχει επίσης δείξει ότι αυτή η μοτοσυκλέτα λειτουργεί καλά με πολλούς αναβάτες.”

Μένει να δούμε αν ο Biaggi θα λάβει απάντηση στις δηλώσεις του από τη μεριά της Ducati, ή αν οι Πρωταθλητές θα αδιαφορήσουν, αποδίδοντας τη φράση περί “ιταλικότητας” στο hype που χτίζει ο πρεσβευτής της Aprilia για την εταιρεία του.

Ετικέτες