Cal Crutchlow: "Πήγαινα κόντρα στα "ρομποτάκια" των MotoGP"!

Δηλώσεις Crutchlow στον απόηχο της παραμονής της LCR στα MotoGP ως το 2026
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

28/1/2021

Η LCR προστέθηκε κι αυτή στην λίστα των ομάδων που επέκτειναν την συμφωνία τους για παραμονή στα MotoGP ως το 2026, μετά τις ΚΤΜ και Ducati. Ο πρώην αναβάτης αγώνων, Lucio Cecchinelli, ξεκίνησε την ομάδα το 1996 "με δύο μηχανικούς και ένα βαν", όπως λέει χαρακτηριστικά, και μετά από εννέα χρόνια στην κατηγορία των 125, μεταπήδησε στα 250cc το 2002, ενώ από το 2006 βρίσκεται στα MotoGP πάντα με την υποστήριξη της Honda.

Ανάμεσα στις επιτυχίες της συμπεριλαμβάνονται 85 τερματισμοί στο βάθρο και 24 νίκες σε όλες τις κατηγορίες, τρεις εκ των οποίων έγιναν στα MotoGP με αναβάτη τον Cal Crutchlow.

Ο Βρετανός αναβάτης όμως αποτελεί πλέον παρελθόν για την LCR, καθώς αναλαμβάνει από φέτος τον ρόλο του αναβάτη εξέλιξης για την εργοστασιακή ομάδα της Yamaha. Ο Crutchlow ήταν ένας από τους λίγους ανθρώπους στα paddock των GP που δεν μάσαγε τα λόγια του, έχοντας μάλιστα επικριθεί πολλές φορές για την αφοπλιστική ειλικρίνεια των απόψεών του, αποτελώντας τον φόβο και τον τρόμο των PR!

Ο ίδιος, αν και αντιλαμβάνεται ότι πολλές φορές βρέθηκε "μπλεγμένος" εξαιτίας των δηλώσεών του, ενώ θεωρήθηκε ως υπερόπτης από πολλούς στο χώρο, θεωρεί ότι ανέκαθεν είχε μια στενή και ειλικρινή επαφή με τον κόσμο έξω από τα paddock. Όπως δήλωσε σε μια συνέντευξή του που θα ταράξει σίγουρα τα νερά των MotoGP, "Στο κάτω-κάτω, δεν είμαι διαφορετικός από τον υπόλοιπο κόσμο, ενώ πολλοί αναβάτες θεωρούν τους εαυτούς τους υπεράνω από άλλους, γιατί απολαμβάνουν κάποια προνόμια."

Θέλοντας να στείλει ένα μήνυμα σε όσους προσπαθούν να βάλουν σε καλούπια τις προσωπικότητες των αναβατών για να συμπλέουν με την εταιρική εικόνα των εργοστασίων, ο Crutchlow πιστεύει ακράδαντα ότι το να λες τα πράγματα με το όνομά τους έτσι όπως τα αισθάνεσαι, ανταμείβει όχι μόνο τον ίδιο αλλά και τους χορηγούς του. "Λέω όσα λέω γιατί αυτά είναι που πιστεύω", εξηγεί. "Το αν είναι σωστό ή λάθος που τα λέω, αυτό δεν το ξέρω! Δεν πρόκειται όμως να πω ψέματα για κάτι, θα πω την αλήθεια έτσι όπως τη νιώθω. Αυτός είναι ο λόγος που είχα πάντα καλή σχέση με τον Τύπο, έστω και να με έριξαν στα σκ@τ@ μερικές φορές. Στο τέλος της ημέρας όμως, θεωρώ ότι οι άνθρωποι με σέβονταν γιατί είμαι διαφορετικός".

Η συνέχεια των δηλώσεών του είναι πραγματικά πιο έντονη, καθώς όπως λέει "διαφέρω από τα "ρομποτάκια" που αντανακλούν την εταιρική εικόνα και δίνουν τις εταιρικές απαντήσεις που θέλουν τα εργοστάσια. Νομίζω ότι όλο αυτό έχει αποδώσει καλά για μένα αλλά και για τους χορηγούς μου. Έχω κρατήσει τους ίδιους σπόνσορες για πάρα πολλά χρόνια, είμαι με την Monster περισσότερο καιρό από οποιονδήποτε άλλο αναβάτη."

Ο Crutchlow θεωρεί ότι αυτό οφείλεται στην προσωπικότητά του και ότι είναι πιο κοντά στον κόσμο, ο οποίος τους βλέπει σας ήρωες, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. "Είμαστε απλώς καλοί στην δουλειά μας, Όπως όλοι οι άνθρωποι που είναι καλοί στην δουλειά τους." Εκεί αποδίδει και την καλή επαφή που έχει και με τον κόσμο που δεν εμπλέκεται στους αγώνες, καθώς δεν πιστεύει ότι ο ίδιος είναι κάτι ξεχωριστό. Δεν έχει αυτή την υπεροψία που χαρακτηρίζει άλλους αναβάτες επειδή βρίσκονται σε μια πλεονεκτική θέση. Όπως χαρακτηριστικά λέει "μπορεί κάποιοι να θεωρούν υπεροπτική και την δική μου συμπεριφορά, αλλά εγώ τα βράδια κοιμάμαι ήσυχος και ξέρω ότι ο κόσμος με γουστάρει γι' αυτό που είμαι."

Ως αναβάτης εξέλιξης κι όχι ως αγωνιζόμενος, ο Crutchlow έχει επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητές του στην ζωή. "Το βασικό μου μέλημα είναι να πάω την Willow (την κόρη του) στο σχολείο", δηλώνει. "Έχω ήδη σχεδιάσει με την Yamaha να μην κάνω δοκιμές όταν θα είναι η πρώτη της μέρα στο σχολείο. Είναι μεγάλο γεγονός για μένα και ειλικρινά πιστεύω πως αποσύρομαι από τους αγώνες την κατάλληλη στιγμή." Αυτό που δεν θα του λείψει, σύμφωνα με όσα λέει, είναι τα ταξίδια και η μικροπολιτική των αγώνων. Δηλώνει πως όλα αυτά τα χρόνια το διαχειρίστηκε με τον καλύτερο τρόπο, αλλά πλέον δεν μπορεί να ακολουθήσει όλα όσα συμβαίνουν μεταξύ των εργοστασίων, τους κανονισμούς κ.τ.λ.

Θα του λείψει όμως ο ανταγωνισμός και οι φίλοι του στα paddock, όπως ο Jack Miller και ο Sam Lowes. "Είμαστε κολλητοί φίλοι", όπως λέει. "Περνάω τα ηνία της σκληρής γλώσσας στον Jack και της δυσκολίας (του να οδηγεί τραυματισμένος) στον Sammy. Του είπα να σφίξει τα δόντια στο Portimao και το έκανε. Δεν μπορούσαμε να του ζητήσουμε κάτι παραπάνω. Ανυπομονώ να τους παρακολουθήσω στους αγώνες, αλλά θα μου λείπουν κάθε εβδομάδα που θα περνάει".

Δεν παρέλειψε, βέβαια, να πει πως θα του λείψουν και τα μέλη από όλες τις ομάδες που πέρασε (Tech3, Ducati, LCR), ενώ τώρα, μετά τις αναβολές και τις αλλαγές στο πρόγραμμα των δοκιμών, ο Crutchlow θα πρέπει να περιμένει μέχρι τον Μάρτιο για το Qatar, όπου θα κάνει το ντεμπούτο του ως αναβάτης δοκιμών της Yamaha. Υπάρχει επίσης και η πιθανότητα να συμμετάσχει σε κάποιους αγώνες ως wild card, αλλά ακόμη τίποτε δεν έχει επιβεβαιωθεί.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.