MotoGP 2023, Portimao Test - Ιταλικές μοτοσυκλέτες για φίλημα, βελτίωση Quartararo

Συνέχιση της ιαπωνικής και αυστριακής δυστοκίας εν όψει της έναρξης της σεζόν
Pecco Bagnaia
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/3/2023

Στο τελευταίο pre-season test του MotoGP για το 2023, που διεξήχθη με καλό καιρό στην πορτογαλική πίστα του Portimao όπου θα γίνει και ο πρώτος αγώνας της σεζόν, οι αναβάτες των Ducati και Aprilia έδειξαν ξανά τι μπορεί να κάνει κανείς με τη σωστή μοτοσυκλέτα, ενώ στα στρατόπεδα των Ιαπώνων και Αυστριακών, είδαμε πώς μπορεί να χαντακωθούν κορυφαίοι αναβάτες με προβληματικό υλικό.

Ο περυσινός Πρωταθλητής Francesco Bagnaia ξεκινά τη σεζόν του 23 με το δεξί για τη Ducati, συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε, πετυχαίνοντας τον ταχύτερο χρόνο -1:37.968- στο Portimao, 0,296 δευτερόλεπτα μπροστά από τον δεύτερο Johann Zarco -επίσης με μοτοσυκλέτα του Borgo Panigale. Κι αν ο Pecco διέλυσε το παλιό ρεκόρ γύρου του Portimao -ενώ και οι περισσότεροι γύροι του στην προσομοίωση αγώνα ήταν κάτω από το προηγούμενο ρεκόρ- λάβετε υπόψη σας πως συνολικά 12 αναβάτες πέτυχαν χρόνους ταχύτερους από το ρεκόρ του 2022!

Fabio Quartararo

Ευχάριστη έκπληξη από τον Πρωταθλητή του 2021 Fabio Quartararo, ο οποίος μετά από πολλές δυσκολίες σημείωσε μεγάλη πρόοδο τη δεύτερη μέρα του τεστ, για να πετύχει τον τρίτο ταχύτερο χρόνο του Test, μόλις 0.334 δευτερόλεπτα πίσω από τον Bagnaia, ενώ δήλωσε ευχαριστημένος και από την προσομοίωση αγώνα, και από τη βελτίωση της συμπεριφοράς της μοτοσυκλέτας με νέα ελαστικά, τομέα στον οποίο η Yamaha υπέφερε πολύ στη Sepang. Αντίθετα από τον Γάλλο, ο ομόσταυλος του, Franco Morbidelli “πάτωσε” για μια ακόμη φορά, πετυχαίνοντας μόλις τον 19ο ταχύτερο χρόνο.

Yamaha M1 Aero

Αξίζει να σημειωθεί και η δοκιμαστική χρήση από τη Yamaha μιας αεροτομής που “έβγαζε μάτι” στην ουρά της Μ1 του Quartararo, με τους μηχανικούς του να λένε στον Γάλλο “μακάρι να μη δουλέψει, είναι πολύ άσχημη”! Η αεροτομή θύμιζε μια αντίστοιχη που είχε δοκιμάσει στο πρόσφατο παρελθόν και η Aprilia, όμως όπως και με τον Noale, ούτε και εδώ έδειξε να κάνει θετική διαφορά, με τον Fabio να πετυχαίνει τον καλό του χρόνο χωρίς αυτή.

Luca Marini

Στις θέσεις 4 και 5 βρέθηκαν δυο ακόμα αναβάτες με Ducati, οι Luca Marini & Marco Bezzechi της Mooney VR46 Racing Team, δείχνοντας όπως και στη Sepang έτοιμοι να ανέβουν επίπεδο σε σχέση με τις επιδόσεις τους του 2022. Παρόλα αυτά, ο Marini έδειχνε ελαφρώς απογοητευμένος, αφού περίμενε κάτι παραπάνω, έχοντας πετύχει τον ταχύτερο χρόνο στη Sepang, ενώ είχε και δυο τεχνικά προβλήματα που του έκοψαν τον ρυθμό τη δεύτερη μέρα.

Bastianini

Έκτος ήταν ο ομόσταυλος του Bagnaia, Enea Bastianini, που δεν κατάφερε μεν να πείσει πως με αυτή την απόδοση του θα είναι ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Pecco, όμως είναι νωρίς ακόμα για να βγάλει κανείς συμπεράσματα.

Alex Marquez

Όσον αφορά στην ομάδα της Gresini, ο Alex Marquez έδειχνε για μια ακόμη φορά… ευτυχισμένος καβάλα στη μοτοσυκλέτα της Ducati, πετυχαίνοντας τον 7ο ταχύτερο χρόνο, σε αντίθεση με τον αδελφό του που τερμάτισε… 14ος με τη Honda! Κάπως έτσι η συνήθης μεγάλη διαφορά για τους αδελφούς Marquez, στο παρελθόν υπέρ του Marc, δείχνει να έχει αντιστραφεί με την αλλαγή εργοστασίου από τον Alex. Αντίθετα με τον Ισπανό, ο ομόσταυλος του, Fabio Di Giannantonio είχε μια καταστροφική πτώση την πρώτη ημέρα, όπου χτύπησε με το κεφάλι στα χοντρά χαλίκια της παγίδας που έχει η πίστα του Portimao για να φρενάρει την πορεία των μοτοσυκλετών, για να τεθεί εκτός μάχης με… διάσειση! Ο Fabio ήταν ιδιαίτερα αιχμηρός στις δηλώσεις του κατόπιν, αναφέροντας πως παρά τα επανειλημμένα παράπονα των αγωνιζομένων τα τελευταία χρόνια για το επικίνδυνο μέγεθος των χαλικιών, οι υπεύθυνοι της πίστας τους αγνοούν παραδειγματικά. “Αν δείτε πώς έγινε το κράνος μου, δεν θα το πιστεύετε!” Παρόλα αυτά, δεν μας έδειξε το κράνος του στα social media, ενώ λόγω της διάσεισης έμεινε μόλις 21ος όσον αφορά στους χρόνους.

Martin

Όγδοος ήταν ο Jorge Martin της Pramac Racing, που δεν κατάφερε να πιάσει τον μεγαλύτερης ηλικίας ομόσταυλό του Zarco, ενώ ήταν ο 7ος αναβάτης της Ducati στις πρώτες… 8 θέσεις!

Brad Binder

Μπορεί τώρα ο Brad Binder να σημείωσε τον σχετικά αξιοπρεπή 9ο χρόνο στο Portimao, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε το ταλέντο του Νοτιοαφρικανού, που καταφέρνει συνήθως να ανεβάζει την προβληματική μοτοσυκλέτα της ΚΤΜ σε θέσεις που οι υπόλοιποι αναβάτες των Αυστριακών ούτε ονειρεύονται. Χαρακτηριστικά, δεύτερος ταχύτερος αναβάτης με μοτοσυκλέτα του Pierer Group ήταν ο Jack Miller στην… 17η θέση, με τον Pol Espargaro 18ο (GASGAS), και τον rookie Augusto Fernandez 22ο. Αναμένουμε με αγωνία να δούμε αν θα καταφέρει το Mattighofen να φτιάξει το πακέτο της μοτοσυκλέτας του, ώστε να μπορέσει επιτέλους να γίνει ανταγωνιστικό σε κορυφαίο επίπεδο για το 2023.

Aleix

Δυσκολίες αντιμετώπισε με το δεξί του χέρι ο Aleix Espargaro της Aprilia, υπεβλήθη σε υπέρηχο και ανακάλυψε πως υπέφερε από ίνωση (fibrosis) που δεν τον επέτρεπε να βάλει δύναμη και να χειριστεί αποτελεσματικά τη μοτοσυκλέτα του. Έτσι, σταμάτησε νωρίς τη δεύτερη ημέρα, έχοντας συνολικά τον 10ο ταχύτερο χρόνο, για να υποβληθεί μετά το τέλος του τεστ σε εγχείρηση στην κλινική Dexus, όπου οι γιατροί θα του ανοίξουν, καθαρίσουν και κλείσουν κατόπιν το χέρι -αναμένεται να είναι εντάξει για τον πρώτο αγώνα.

Miguel Oliveira

Εξαιρετική βελτίωση σημείωσε σε σχέση με την πρώτη του εμπειρία με τη μοτοσυκλέτα της Aprilia ο “ντόπιος” Miguel Oliveira, καταφέρνοντας να φέρει την RNF στην 11η θέση του τεστ, μια θέση μπροστά από τον δεύτερο εργοστασιακό πιλότο της Aprilia, Maverick Vinales.

Joan Mir

Και κάπου εδώ, μετά το μέσο των χρόνων, ξεκινάμε να βρίσκουμε τους αναβάτες της Honda, με ταχύτερο όλων τον Joan Mir στην 13η θέση, 14o τον Marc Marquez, 15ο τον Alex Rins και 20ο τον Takaaki Nakagami.

Marc Marquez

Μάλιστα ο Marquez έκανε δηλώσεις την πρώτη ημέρα όπου ανέφερε πως “δείχνουμε να χάνουμε τον δρόμο μας”, ενώ παρά το 1:38.778 που σημείωσε φάνηκε περισσότερο ικανοποιημένος τη δεύτερη ημέρα, κάνοντας θετικό απολογισμό -κυρίως όμως για τη φυσική του κατάσταση.

Κάπως έτσι οι δοκιμές τελείωσαν, και όλα είναι έτοιμα για τον πρώτο αγώνα του 2023, στις 24 Μαρτίου στην πίστα του Portimao.

Δείτε παρακάτω τους συνδυαστικούς χρόνους του διήμερου τεστ του Portimao.

ΘΕΣΗ ΑΝΑΒΑΤΗΣ ΟΜΑΔΑ ΧΡΟΝΟΣ ΔΙΑΦΟΡΑ
1 F.BAGNAIA Ducati Lenovo Team 1'38.771  
2 J.ZARCO Prima Pramac Racing 1'39.716 296
3 F.QUARTARARO Monster Energy Yamaha MotoGP 1'39.614 334
4 L.MARINI Mooney VR46 Racing Team 1'39.005 342
5 M.BEZZECCHI Mooney VR46 Racing Team 1'39.608 383
6 E.BASTIANINI Ducati Lenovo Team 1'40.009 405
7 A.MARQUEZ Gresini Racing MotoGP 1'39.336 434
8 J.MARTIN Prima Pramac Racing 1'39.643 466
9 B.BINDER Red Bull KTM Factory Racing 1'39.923 512
10 A.ESPARGARO Aprilia Racing 1'39.648 601
11 M.OLIVEIRA CryptoDATA RNF MotoGP Team 1'39.466 616
12 M.VIÑALES Aprilia Racing 1'39.025 710
13 J.MIR Repsol Honda Team 1'39.776 794
14 M.MARQUEZ Repsol Honda Team 1'40.170 810
15 A.RINS LCR Honda CASTROL 1'39.646 814
16 R.FERNANDEZ CryptoDATA RNF MotoGP Team 1'39.460 886
17 J.MILLER Red Bull KTM Factory Racing 1'39.987 941
18 P.ESPARGARO GASGAS Factory Racing Tech3 1'40.507 1006
19 F.MORBIDELLI Monster Energy Yamaha MotoGP 1'40.414 1098
20 T.NAKAGAMI LCR Honda IDEMITSU 1'40.642 1341
21 F.DI GIANNANTO Gresini Racing MotoGP 1'39.641 1673
22 A.FERNANDEZ GASGAS Factory Racing Tech3 1'40.771 1699
23 M.PIRRO Ducati Team 1'40.336 2131
24 S.BRADL Honda Test Team 1'40.162 2194
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.