MotoGP Aragon: Μαγική αρχή - καθηλωτική συνέχεια

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

25/9/2016

Είδαμε μία από τις καλύτερες εκκινήσεις της σεζόν, με την Suzuki να μην βρίσκεται απλά μπροστά από όλους τους υπόλοιπους, αλλά να τους κερδίζει ξεκάθαρα και ο Vinales να οδηγεί τον αγώνα. Πίσω του οι μάχες ήταν αλλεπάλληλες, με τον Marquez να κυνηγά τον Lorenzo, τον Rossi να μην αφήνει κανένα κενό, τους Dovizioso, Crutchlow, Espargaro να δείχνουν ότι θα τα καταφέρουν να παραμείνουν στην μάχη. Ο Marquez κατευθείαν επιτέθηκε στον Lorenzo με τρόπο που καταπατά κάθε έννοια των προσωπικών ορίων που έχει θέσει ο Lorenzo αυτό το διάστημα, κι έτσι αμέσως σήκωσε το χέρι και του ζήτησε συγνώμη, κυνηγώντας ταυτόχρονα την Suzuki. Όπως ακριβώς περιμέναμε να γίνει στον αγώνα, ο Marquez πέρασε εμπρός αλλά αντί να χαθεί το ενδιαφέρον για την μάχη της πρώτης θέσης, σχεδόν αμέσως έκανε το λάθος και βρέθηκε στην πέμπτη, γλιτώνοντας μία πτώση που θα έβαζε φωτιά στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος. Ο Marquez όμως, σε μία πίστα που του ταιριάζει απόλυτα και έχει να δείξει μόνο επιτυχίες, επέδειξε για άλλη μία φορά τις ικανότητές του σώζοντας την κατάσταση. Ο Lorenzo ήταν ξεκάθαρο ότι καθυστερεί τον Rossi, από τους πρώτους γύρους, όταν οι Yamaha ήταν στην τρίτη και τέταρτη θέση, όμως ο Rossi άφησε κάθε επιθετική ευκαιρία να περάσει και προσπέρασε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, μειώνοντας αμέσως από τον πρώτο γύρο που βρέθηκε δεύτερος, την διαφορά με την Suzuki του Vinales.

Έχοντας διαφορετικό ελαστικό από τους υπόλοιπους, ήξερε ότι η αρχή του αγώνα ήταν ιδανική ευκαιρία για αυτόν να πετύχει την διαφορά, και ίσως ένα ασφαλές προβάδισμα. Ο Marquez όμως είχε διαφορετική άποψη και παλεύοντας για λίγο με την Ducati του Dovizioso που ήταν ταχύτερη στις ευθείες και δυνατότερη στα φρένα, κατάφερε να επαναλάβει την οδήγηση του Σαββάτου και να ανέβει ξανά θέσεις. Ανεβαίνοντας σταθερά, πάλεψε με όλους με καθαρά περάσματα και βρέθηκε στην δεύτερη θέση κυνηγώντας τον Rossi. Κάθε γύρο σημείωνε καλύτερο χρόνο, και 2-3 χιλιόμετρα υψηλότερης τελικής με αποτέλεσμα να περάσει γρήγορα τον Rossi και να οδηγεί και πάλι την κούρσα, αυτή την φορά και μέχρι το τέλος. Στον 15^ο γύρο είδαμε και το καλύτερο παράδειγμα οδήγησης από τον Marquez. Όταν πέρασε εμπρός αύξησε αμέσως την διαφορά ακόμα και για περισσότερα από τρεισήμισι δευτερόλεπτα, κερδίζοντας στο τέλος με διαφορά 2,740, εκτοξεύοντας την απόστασή του στο πρωτάθλημα με 52 βαθμούς.

Ο Vinales προσπάθησε να πάρει το αίμα του πίσω, αλλά κάνοντας ένα λάθος αντίστοιχο του Marquez, έχασε κάθε ευκαιρία. Ο Lorenzo από την άλλη, στηρίχθηκε σε μία επιλογή ελαστικών που έγινε την τελευταία στιγμή, έπειτα από την πτώση του στις δοκιμές. Ήταν αυτή η πτώση που του έδειξε το όριο και αποτέλεσε την αιτία να βάλει την σκληρή γόμα και να πλησιάσει τον Rossi. Ο Valentino προσπάθησε δύο γύρους πριν το τέλος να κερδίσει τουλάχιστον την δεύτερη θέση από τον Lorenzo, αλλά έκανε το λάθος βγαίνοντας εκτός πίστας και πλέον κάθε ελπίδα για καλύτερη θέση στο βάθρο είχε εξαναμιστεί.

Πιο πίσω ο Pedrosa, που επίσης είχε πτώση το Σάββατο, πέρασε τον Vinales και τον μαχητικό Crutchlow κερδίζοντας την τέταρτη θέση.

Στην φετινή σεζόν βλέπουμε να επιβεβαιώνεται κάθε αγωνιστική Κυριακή ένα παλιό ρητό για τους αγώνες, που θέλει εκείνους που έχουν πέσει στις δοκιμές να πηγαίνουν καλύτερα στον αγώνα. Δεν έχει να κάνει με το μεταφυσικό, αλλά με την αναζήτηση των ορίων. Ο Lorenzo παραδέχτηκε ότι η πτώση τον βοήθησε στην επιλογή ελαστικών γιατί βρήκε το όριο, αντιθέτως η χθεσινή πτώση του Rossi ήταν από καθαρή ατυχία και όχι από υπερβολή. Επίσης σε αυτόν τον αγώνα, όπως ακριβώς συμβαίνει περισσότερο φέτος, η επιλογή του ελαστικού ήταν και πάλι βασικός παράγοντας για την σύσταση του βάθρου, όχι όμως και το απόλυτο κριτήριο.

Όπως δήλωσε ο Rossi πριν από λίγο για τα ασύμμετρα ελαστικά της Michelin, η διαφορά του δικού του εμπρός ήταν μικρή συγκριτικά με το σκληρότερο του Marquez και περισσότερο αυτό που τον στεναχώρησε ήταν το δικό του λάθος που του στέρησε την δεύτερη θέση. Μιλώντας μόνο για την διαφορά με τον Lorenzo, ξεκαθαρίζει αυτό που δήλωσε και πριν τον σημερινό αγώνα, ότι κανείς δεν θα μπορέσει πλέον να εμποδίσει τον Marquez να κερδίσει το πρωτάθλημα...

Περιμέναμε να δούμε έναν Marquez να εξαφανίζεται εμπρός, στερώντας το θέαμα από τον αγώνα, όμως οι αστάθμητοι παράγοντες μας έδωσαν το ακριβώς αντίθετο. Αν και το αναμενόμενο αποτέλεσμα –μετά τις δοκιμές του Σαββάτου- δεν άλλαξε, το θέαμα ήταν εξαιρετικό, όπως και το κλίμα στις κερκίδες…

1	25	93	Marc MARQUEZ	SPA	Repsol Honda Team	Honda	167.0	41'57.678
2	20	99	Jorge LORENZO	SPA	Movistar Yamaha MotoGP	Yamaha	166.8	+2.740
3	16	46	Valentino ROSSI	ITA	Movistar Yamaha MotoGP	Yamaha	166.6	+5.983
4	13	25	Maverick VIÑALES	SPA	Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	166.4	+8.238
5	11	35	Cal CRUTCHLOW	GBR	LCR Honda	Honda	166.1	+13.221
6	10	26	Dani PEDROSA	SPA	Repsol Honda Team	Honda	165.8	+17.072
7	9	41	Aleix ESPARGARO	SPA	Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	165.7	+18.522
8	8	44	Pol ESPARGARO	SPA	Monster Yamaha Tech 3	Yamaha	165.7	+19.432
9	7	19	Alvaro BAUTISTA	SPA	Aprilia Racing Team Gresini	Aprilia	165.4	+23.071
10	6	6	Stefan BRADL	GER	Aprilia Racing Team Gresini	Aprilia	165.1	+27.898
11	5	4	Andrea DOVIZIOSO	ITA	Ducati Team	Ducati	164.8	+32.448
12	4	51	Michele PIRRO	ITA	Ducati Team	Ducati	164.7	+35.033
13	3	8	Hector BARBERA	SPA	Avintia Racing	Ducati	164.6	+36.224
14	2	50	Eugene LAVERTY	IRL	Pull & Bear Aspar Team	Ducati	164.5	+37.621
15	1	69	Nicky HAYDEN	USA	Estrella Galicia 0,0 Marc VDS	Honda	164.3	+40.509
16		68	Yonny HERNANDEZ	COL	Pull & Bear Aspar Team	Ducati	164.1	+43.906
17		9	Danilo PETRUCCI	ITA	OCTO Pramac Yakhnich	Ducati	163.3	+56.740
18		76	Loris BAZ	FRA	Avintia Racing	Ducati	163.1	+59.681
19		45	Scott REDDING	GBR	OCTO Pramac Yakhnich	Ducati	160.9	+1'34.12

Επόμενος αγώνας, μετά από μία μικρή εβδομάδα ξεκούρασης, στις 16 Οκτωβρίου, όπου τα ειδικά διαμορφωμένα αεροπλάνα της διοργάνωσης, θα μεταφέρουν τις ομάδες στην Ιαπωνία και στο θρυλικό Twin Ring Motegi για το Motul Grand Prix of Japan

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!