MotoGP Assen: ‘Ένα-Δύο για την Yamaha με απόλυτη κυριαρχία Quartararo!

Κανείς πιο γρήγορος από την Yamaha στο Assen!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

27/6/2021

Μία πολύ δυναμική εκκίνηση, όπως είχε προβλεφθεί εχθές, έφερε επαφή Quartararo και Vinales με τον Quartararo να μπαίνει μπροστά κρατώντας πίσω του τον Bagnaia και τον Nakagami με τον Vinales να χάνει για λίγο κι άλλη θέση από τον Rins κερδίζοντάς την όμως αμέσως. Καταστροφική εκκίνηση για τον Rossi που έμεινε σχεδόν στο τέλος, δύσκολα τα πράγματα για τον Oliveira που επίσης έχασε τρεις θέσεις και φαντάστηκα τα πήγε ο Marquez κερδίζοντας θέσεις από την εκκίνηση και συνεχίζοντας μία πολύ γρήγορη άνοδο ώστε να ανακάμψει από την πιο άσχημη κατάταξη της καριέρας του.

Με τον Bagnaia να περνά μπροστά ο Quartararo είχε μία δύσκολη δουλειά γιατί η Ducati έκλεινε τον δρόμο σε κάθε στροφή και το μόνο σημείο που μπορούσε να περάσει ήταν στο τελευταίο εσάκι πριν την ευθεία. Το δοκίμασε δύο φορές συνεχόμενα με την Ducati να επιταχύνει πολύ πιο γρήγορα και τις δύο φορές στην ευθεία χωρίς να αφήνει στην συνέχεια ευκαιρία για απάντηση. Ήταν ξεκάθαρο πως ο Quartararo μπορούσε να πάει ταχύτερα από τον Bagnaia αν κατάφερνε να περάσει μπροστά, καθώς έμενε κολλημένος πίσω του χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια σε αντίθεση με τον Bagnaia που προσπαθούσε να κρατήσει την μοτοσυκλέτα μέσα στο πλάτος της πίστας. Έκανε όμως εξαιρετική δουλειά κλείνοντας κάθε πόρτα πίσω του, μέχρι που ο Quartararo με μία επιθετική κίνηση βάζει την μοτοσυκλέτα του λίγο πιο νωρίς μέσα στην γραμμή του Bagnaia και περνώντας πρώτος πριν το εσάκι καταφέρνει να μείνει μπροστά και στην πρώτη στροφή.

Από εκεί και πέρα πήρε στον Quartararo μόλις τρεις γύρους για να ανοίξει μπροστά με τον Bagnaia να λαμβάνει στον δέκατο γύρο ενημέρωση από την ομάδα του πως ο Nakagami πλησιάζει. Όσο ο Quartararo πάλευε να περάσει τον Bagnaia ο Vinales από την τρίτη θέση προσπαθούσε να κρατήσει τον Rins πίσω και μετά τον Zarco. Φρόντισε ο Zarco να απαλλάξει τον Vinales από τον Rins όταν με ένα επιθετικό προσπέρασμα που οδήγησε σε επαφή, δεν του άφησε περιθώρια και τον οδήγησε εκτός, ευτυχώς όμως χωρίς πτώση. Αργότερα κάτι αντίστοιχο θα έκανε και ο Mir στον Nakagami, που από εκείνη την στιγμή και μετά άρχισε να χάνει συνέχεια θέσεις μέχρι που έκανε και λάθος στα φρένα μόνος του και κατέληξε πίσω από τον Marquez. Μέχρι να γίνει αυτό ο Nakagami είχε παλέψει για λίγο με τον Bagnaia κάτι που δεν χρειάστηκε να κάνει ο Vinales σε πίεση μάλιστα από τον Zarco, γιατί μετά από προειδοποίηση των κριτών στον Bagnaia για τα όρια της πίστας ήρθε και η ποινή με την μορφή του μακρύτερο γύρου. Ο Quartararo ήταν ήδη σε απόσταση ασφαλείας, οδηγώντας μόνος του και με μόνο αντίπαλο τον εαυτό του γιατί όπως αποκάλυψε αργότερα από την μέση και μετά το χειρουργημένο του χέρι άρχισε να τον ενοχλεί ιδιαίτερα. Από την στιγμή του μακρύτερου γύρου του Bagnaia και μετά, διαφορά ασφαλείας θα έχτιζε και ο Vinales χωρίς πλέον κανέναν να τον κυνηγά.

Ο Bagnaia κατέληξε μπροστά από τον Marquez και πίσω από τον Aleix Espargaro που τον κυνήγησαν και τον πέρασαν και οι δύο με τον Marquez να μην καταφέρνει να κάνει αντίστοιχη κίνηση στον Bagnaia, αν και φαινόταν πως μπορούσε να είναι πιο γρήγορος σε όλη την πίστα πλην της ευθείας. Πίσω του θα έμπαινε ο Nakagami μετά την προσπέραση που του έκανε ο Mir και για λίγο θα έχανε την επαφή με τον Bagnaia από μία επιθετική προσπέραση του Aleix στην οποία απάντησε γρήγορα μπαίνοντας ξανά πίσω από την Ducati.

Από την ώρα που ο Vinales δεν είχε μπροστά του την Ducati η μάχη ήταν μόνο για την τρίτη θέση, οι δύο πρώτες ήταν άπιαστες με απόλυτη κυρίαρχη την Yamaha. Ο Mir ξεμπέρδεψε με τον Zarco πιο καθαρά από εκείνο που θα έκανε στον Nagami και στο τέλος και η τρίτη θέση είχε ξεκάθαρο όνομα καθώς η απόσταση από τον Γάλλο ήταν απόσταση ασφαλείας.

Ο Quartararo μπροστά μείωσε τον φρενήρη ρυθμό που είχε στην αρχή με τον Vinales να ψαλιδίζει την διαφορά περίπου στο μισό, αλλά και πάλι πάνω από τα 2,5 δευτερόλεπτα, χάνοντας οπτική επαφή με τον Quartararo σε πολλά σημεία της πίστας. Ο Quartararo είχε φτάσει στο σημείο να καταρρίψει και το ρεκόρ γύρου στον αγώνα, που κρατούσε ο Marquez από το 2015 κατεβαίνοντας κάτω από το 1,33 ώστε να είναι βέβαιο πως δεν θα έχει πρόβλημα από τις Ducati στην ευθεία. Δεν είχε κανένα λόγο να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό και ήταν αδιαμφισβήτητα ο καλύτερος αναβάτης σήμερα.

Σημαντική για το πρωτάθλημα ήταν η πτώση του Miller, ακίνδυνη και συνέχισε μέχρι που οι κριτές του ζήτησαν να βγει εκτός διακρίνοντας τεχνικό πρόβλημα στην μοτοσυκλέτα του και πιο άσχημη, παρότι δεν τραυματίστηκε, ήταν η πτώση του Rossi καθώς έγινε στην 7η στροφή με πολλά χιλιόμετρα. Στην είσοδο για το τελευταίο εσάκι έπεσε και ο Lecuona με την μοτοσυκλέτα να καταλήγει στην μέση της πίστας χωρίς ευτυχώς άλλο πρόβλημα, ενώ εγκατέλειψε και ο Jorge Martin. Έτσι ο Gerloff, που ήρθε από τα MOTUL WSBK ως αντικαταστάτης του Morbidelli που χειρουργήθηκε στο γόνατο, βρέθηκε μία ανάσα από τους βαθμούς, έχοντας περάσει και τον Luca Marini.

Πολύ καλή επάνοδο είχε και ο Rins μετά την έξοδό του, καταφέρνοντας να φτάσει στην 11η θέση και προφανώς χωρίς να είναι καθόλου ευχαριστημένος μιας και πάλευε για το βάθρο που τελικά πράγματι πήγε στην Suzuki με τον Mir να κάνει κι αυτός σημαντική πορεία σήμερα, από το βάθος της εκκίνησης.

Ο Quartararo πηγαίνει έτσι στο μακρύ καλοκαιρινό διάλειμμα με ένα σημαντικό προβάδισμα για το πρωτάθλημα!

Στην Moto2 o Fernandez πήρε μία σημαδιακή νίκη, καθώς έχει βρεθεί αυτές τις ημέρες στο στόχαστρο ερωτήσεων για το μέλλον του στην μεγάλη κατηγορία, ιδιαίτερα από εχθές το βράδυ που αποκαλύφθηκε πως ο Vinales σπάει το συμβόλαιο του με την Yamaha πηγαίνοντας στην Aprilia. Και ήταν μία μεγάλη νίκη καθώς από λάθος βρέθηκε στο όριο της πίστας χάνοντας πολλές θέσεις αλλά ανέκαμψε γρήγορα και μπήκε επικεφαλής του αγώνα κάνοντας και μία μικρή διαφορά από τον Remy Gardner!

Δυνατές μάχες στην Moto3 έφεραν τον Dennis Foggia στην πρώτη θέση, ελάχιστα μπροστά από τον Sergio Garcia και τον Fenati να ακολουθεί λίγο πιο πίσω με τον φοβερό Acosta να αρκείται στην τέταρτη θέση.

Επόμενο ραντεβού για τα MotoGP στην Αυστρία πλέον για δύο διαδοχικούς αγώνες ξεκινώντας στις 8 Αυγούστου. Στο μεσοδιάστημα όμως αναμένονται εξελίξεις στην σύνθεση των ομάδων για την επόμενη σεζόν με την Yamaha να έχει δύο ανοικτές θέσεις…

 

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος
1
Yamaha
174.5
40'35.031
2
Yamaha
174.3
+2.757
3
Suzuki
174.1
+5.760
4
Ducati
174.1
+6.130
5
KTM
173.9
+8.402
6
Ducati
173.8
+10.035
7
Honda
173.8
+10.110
8
Aprilia
173.8
+10.346
9
Honda
173.7
+12.225
10
Honda
173.2
+18.565
11
Suzuki
173.0
+21.372
12
KTM
173.0
+21.676
13
KTM
172.6
+27.783
14
Honda
172.4
+29.772
15
Ducati
172.2
+32.785
16
Aprilia
171.9
+37.573
17
Yamaha
170.8
+53.213
18
Ducati
169.9
+1'06.791
 
KTM
173.0
8 Laps
 
Ducati
167.8
8 Laps
 
Ducati
170.5
12 Laps
 
Yamaha
170.3
19 Laps
  
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.