MotoGP Assen FP2: O Bagnaia ταχύτερος σε καλύτερες καιρικές συνθήκες από τα FP1

Δέκα δευτερόλεπτα κάτω από ότι στον κατακλυσμό των πρώτων δοκιμαστικών
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

24/6/2022
Ο εργοστασιακός αναβάτης της Ducati Francesco Bagnaia ήταν ο ταχύτερος όλων στα FP2 του Assen, για το τελευταίο GP πριν το Summer Break της σεζόν. Στη δεύτερη θέση, κοντά σε χρόνο, βρέθηκε ο Aleix Espargaro της Aprilia, ενώ ο Fabio Quartararo ανέβασε ρυθμό -σε σχέση με την 17η θέση που πέτυχε στον κατακλυσμό των FP1-, για να τερματίσει τρίτος.
 
Μετά από δυο συνεχόμενα GP δίχως βαθμούς, ο Bagnaia θέλει να επιστρέψει στις νικηφόρες εμφανίσεις, και ο ταχύτερος χρόνος του 1.33.274 στα FP2, χρόνος που έγινε με slick ελαστικά, είναι ένα πρώτο μικρό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.
 
Αντίθετα με τον ασταθή σε απόδοση Bagnaia, ο εξαιρετικά σταθερός για φέτος Aleix Espargaro σημείωσε τον 2ο ταχύτερο χρόνο, μόλις 0.178 δευτερόλεπτα πίσω από τον “Pecco”.
 
Τρίτος ήταν ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής Fabio Quartararo, που φέτος δείχνει αχτύπητος σε κάθε τομέα -χρόνους σε δοκιμαστικά, απόδοση την Κυριακή, αλλά και παντού αλλού-, με φοβερή ωριμότητα και ψυχολογία σε όλες τις συνθήκες.
 
Τα FP2 μπορεί να ξεκίνησαν με βρόχινα ελαστικά όμως η βροχή που έπεφτε στα FP1 δεν έκανε την εμφάνιση της εδώ, με την πίστα σταδιακά να στεγνώνει ολοένα και περισσότερο.
 
Στα μισά περίπου των FP2 ο Zarco είχε ρίξει τον καλύτερο χρόνο των FP1 (1.42.589) στο 1.39, όταν ο Luca Marini έγινε ο πρώτος αναβάτης που βγήκε στην πίστα με slick, αλλαγή που υιοθέτησαν άμεσα και οι υπόλοιποι.
Με την πίστα να στεγνώνει, τουλάχιστον στην αγωνιστική γραμμή, οι χρόνοι ξεκίνησαν να πέφτουν δραματικά, για να φτάσουν σχεδόν 10 δευτερόλεπτα κάτω από τον καλύτερο των FP1.
 
Ο Bezzecchi είχε μια μικρή πτώση δίχως συνέπειες στα τέλη των δοκιμαστικών, σημειώνοντας τελικά με τον 10ο καλύτερο χρόνο.
 
Το δελτίο καιρού κάνει λόγο για στεγνές συνθήκες για το Σάββατο, και αναμένουμε τους χρόνους να πέσουν ακόμα περισσότερο στα FP3 & FP4.
 
Ακολουθεί η πρώτη δεκάδα των FP2.
1. Francesco Bagnaia (Ducati Lenovo Team) – 1:33.274
2. Aleix Espargaro (Aprilia Racing) + 0.178
3. Fabio Quartararo (Monster Energy Yamaha MotoGP™) + 0.305
4. Alex Rins (Team Suzuki Ecstar) + 0.337
5. Jack Miller (Ducati Lenovo Team) + 0.559
6. Joan Mir (Team Suzuki Ecstar) + 0.625
7. Maverick Viñales (Aprilia Racing) + 0.664
8. Brad Binder (Red Bull KTM Factory Racing) + 0.853
9. Johann Zarco (Prima Pramac Racing) + 1.012
10. Marco Bezzecchi (Mooney VR46 Racing Team) + 1.038

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.