MotoGP Βαρκελώνη: Νίκη Quartararo – Πικρόγλυκη για Yamaha

Μπροστά από τις δύο Suzuki!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

27/9/2020

Τα πράγματα στην εκκίνηση έγιναν ΑΚΡΙΒΩΣ όπως τα λέγαμε εχθές: Η Suzuki του Mir εμφανίστηκε από το πουθενά! Η Ducati του Miller κατάπιε θέσεις και προς στιγμή ο Rossi βρέθηκε πίσω του. Ο Morbidelli έφυγε εμπρός, ο Quartararo έχασε θέσεις και όλα αυτά όταν δύο Ducati έπεφταν εξαιτίας μίας τρίτης. Ο Zarco πέφτει και παρασύρει τον Dovizioso που αμέσως χάνει το μικρό προβάδισμα που είχε στο πρωτάθλημα φανερά εκνευρισμένος για τον Zarco μόνο που ο Γάλλος δεν έφταιγε. Μπροστά του ο Petrucci έκανε ένα γλίστρημα κόβοντας απότομα και για να μην τον χτυπήσει τσίμπησε ενστικτωδώς το φρένα και αμέσως έφυγε έξω, παίρνοντας μαζί του τον Dovizioso, όλα αυτά αμέσως μετά την πρώτη στροφή… Μία μεγάλη ατυχία για τις Ducati…

ο Zarco πέφτει για να μην... πέσει πάνω στον Petrucci...

...προς μεγάλη απογοήτευση του Dovizioso που έφυγε μαζί του...

Στο μεταξύ όμως τον αγώνα οδηγεί η Yamaha Petronas 2021! Μία εκπληκτική εικόνα! Morbidelli πρώτος και Rossi δεύτερος με Quartararo τρίτο και πιο πίσω τον Miller. Ο Rossi έκανε ένα ξεκάθαρο προσπέρασμα στον Miller πριν κλείσει ο πρώτος γύρος, ο Quartararo δεν κρατήθηκε πολύ πίσω και έτσι η πρώτη γραμμή της Yamaha έφτασε να οδηγεί τον αγώνα!

Λίγο αργότερα ο Quartararo θα κρατούσε πολύ αργά τα φρένα εξωτερικά του Rossi στο τέλος της ευθείας και αν και ελεγχόμενη η κίνηση έδειχνε τρομακτικά από έξω την ώρα που περνά τον άνθρωπο με την μεγαλύτερη πείρα από όλους τους. Δεν έμεινε εκεί, με τον ίδιο τρόπο και στο τέλος του 8ου γύρου πέρασε έτσι και τον Morbidelli κάνοντας για έναν γύρο την προσπάθεια να αποκτήσει και μία μικρή διαφορά ασφαλείας.

Στον δέκατο γύρο ο Rossi όμως παίρνει μήνυμα από την ομάδα για αλλαγή στην δεύτερη χαρτογράφηση που αν δεν είναι κωδικοποιημένη είναι σήμα για διατήρηση του ελαστικού. Ακριβώς γιατί μπροστά του οι Yamaha Petronas και συγκεκριμένα ο Quartararo πιέζει περισσότερο.

Είχαμε καιρό να δούμε όλο τον grid με ίδια ελαστικά. Όλους μαζί χωρίς εξαίρεση. Η χαμηλή εξωτερική θερμοκρασία δεν άφηνε άλλες επιλογές και είχαν όλοι την μαλακή γόμα. Που σημαίνει πως η διατήρηση του ελαστικού θα έκανε την μεγάλη διαφορά στο τέλος του αγώνα!

Με τον Quartararo να ανοίγει ένα κενό μίας μοτοσυκλέτας και όλες μαζί οι Yamaha να ξεφεύγουν από τον Miller, πιο πίσω οι υπόλοιποι δεν κάνουν σοβαρές μάχες. Ο Mir είναι πίσω από τον Miller και τότε ο Pol Espargaro πέφτει από την 8η θέση στα φρένα της πρώτης στροφής μπροστά στον Petrucci που τον ακολουθούσε ακριβώς στον τροχό και κυνηγούσε την θέση.

η πτώση του Espargaro...

Αμέσως μετά ο Morbidelli παραλίγο να εμβολίσει τον Quartararo γιατί έφυγε και αυτός ευθεία, χάνει πρόσφυση εμπρός και μετά βίας το σώζει μπαίνοντας τρίτος πίσω από τον Rossi που τον πέρασε. Τι σημαίνει αυτό; Πως τα ελαστικά είχα αρχίσει να δείχνουν πως δεν είναι τα ίδια με την αρχή και φτάνουμε έτσι στον 15ο γύρο, όπου ήδη ο Mir κυνηγά τον Miller και οι τρεις Yamaha συνεχίζουν να οδηγούν τον αγώνα με διαφορά!

Και τότε έγινε αυτό ακριβώς που δεν ήθελε κανείς. Κανείς που είναι οπαδός του αθλήματος ασχέτως ποια ομάδα υποστηρίζει. Στην αλλαγή κατεύθυνσης μετά την πρώτη στροφή, ο Rossi πέφτει από πρόσφυση εμπρός. Εκεί που την πάτησε και ο Morbidelli προηγουμένως…

η πιο άσχημη στιγμή του αγώνα, να βλέπεις έναν αναβάτη - μύθο να χάνει μία σίγουρη θέση στο βάθρο...

φανερά απογοητευμένος ο Rossi...

Ο Mir περνά τον Miller όσο ο τελευταίος χάνει πρόσφυση και ρυθμό και αμέσως η Suzuki κάνει την διαφορά και πλησιάζει τον Morbidelli. Ο Mir είναι ήδη στο βάθρο πλέον, όσο ο Rossi ακόμη να φτάσει στο box, φανερά απογοητευμένος. Μία μεγάλη ευκαιρία, μία πανέμορφη εικόνα για την Yamaha που αμαυρώθηκε λίγο, καθώς οι δύο Yamaha Petronas συνεχίζουν να γυρίζουν μπροστά. Ο Vinales, σε περίπτωση που αναρωτήθηκε κανείς ως τώρα, βρέθηκε στην 15η θέση από την εκκίνηση και ανέβηκε μόνο αντίστοιχα των πτώσεων μπροστά του…

Ο Oliveira πέφτει και αυτός ενώ ο Rins κολλά στον Miller μέχρι που τέσσερις γύρους πριν το τέλος του αγώνα τον περνά κιόλας. Δύο Yamaha, δύο Suzuki οδηγούν τον αγώνα και ο μόνος τρόπος να αλλάξει καθώς έχουν όλοι διαφορά μεταξύ τους και περισσότερο από όλους ο Quartararo, είναι κάποιος να πέσει. Εκείνη την στιγμή οι Suzuki δεν είχαν κάνει την επίθεσή τους και όλα έδειχναν πως χωρίς πτώση αλλαγή στην πρώτη πεντάδα δεν μπορεί να γίνει!

Αυτό κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα για την οπτική του Rossi καθώς η θέση του στην πρώτη γραμμή ή στο βάθρο ή ακόμη και στην κορυφή ακόμη (όσο ο Quartararo έκοβε εξαιτίας του πίσω ελαστικού) ήταν σίγουρη αν απλά συνέχιζε…

Ο Mir βέβαια παίρνει ειδοποίηση να αλλάξει στην τρίτη χαρτογράφηση και αμέσως φτάνει τον Morbidelli, και τον περνά δύο γύρους πριν το τέλος! Αυτή είναι η αρχή για την άνοδο της Suzuki στο βάθρο!

Εκείνη την στιγμή ο Mir είναι δεύτερος και στον αγώνα και στο πρωτάθλημα! Και τότε ο Rins περνά και εκείνος τον Morbidelli. Τα ελαστικά κάνουν όλη την διαφορά και οι Suzuki φαίνεται πως τα διατηρούν σε καλύτερη κατάσταση!

Τελευταίος γύρος και τώρα πράγματι μόνο κάποιο λάθος μπορεί να αλλάξει την πρώτη τριάδα. Ό,τι αλλαγή είχε να γίνει με προσπεράσματα, φαίνεται πως είχε γίνει με τον Quartararo σε απόσταση ασφαλείας για όσο κρατά ο γύρος. Αν είχαμε έναν – δύο ακόμη θα έπρεπε να παλέψει με τον Mir αλλά όχι, κερδίζει μπροστά από τις Suzuki έχοντας κάνει έναν υπέροχο αγώνα! Απίστευτος Quartararo και μοναδικός Mir! Ο Rins, ναι του αξίζουν συγχαρητήρια, αλλά είναι ο Mir που μπορεί να στηρίξει το όνειρο της Suzuki ακόμη και για το φετινό πρωτάθλημα. Προσγειωμένος ο ίδιος δεν θέλει να το συζητά, φαίνεται όμως πως είναι εδώ για να πρωταγωνιστήσει!

Ο Rins σταματά να αποτίνει φόρο τιμής στον Luis Salom τον αναβάτη στην Moto2 που σκοτώθηκε εδώ το 2016... Τονίζοντας και αργότερα πως η σκέψη του είναι με τις οικογένειες που έχουν υποφέρει χάνοντας τους δικούς τους στους αγώνες.

Πίσω στον αγώνα, ο Quartararo θα προσθέσει μία μεγάλη αλήθεια… Πως ήταν καλό που είχε μπροστά του μόνο Yamaha γιατί αυτό σήμαινε πως θα μπορούσε να περάσει στην ευθεία. Και όταν περνάς στην ευθεία και όταν προσπερνάς καθαρά χωρίς υπερ-προσπάθεια, τότε ξέρεις μπορείς να κερδίσεις. Δύο αλήθειες σε αυτό το σημείο. Πως τα αργά φρένα στον Rossi ήταν πιο ελεγχόμενα από αυτό που φάνηκε, όπως ήδη είπαμε, και πως το μόνιμο πρόβλημα με την τελική της Yamaha κρύφτηκε εδώ, σε αυτή την πίστα και με μονομαχία μεταξύ τους. Αν δεν είχε χτίσει διαφορά βέβαια, ή αν είχαμε έναν γύρο ακόμη ο Mir θα είχε κερδίσει τον αγώνα καθώς ο Quartararo δεν είχε πλέον πίσω ελαστικό. Πράγμα που δείχνει και απίστευτο έλεγχο από πλευράς του… Το πήγε τόσο – όσο!

Είναι ένα πικρο-γλυκο βάθρο για την Yamaha γιατί πήρε την νίκη αλλά είχε και όλες τις θέσεις του βάθρου συμπληρωμένες, το ίδιο και για τους θεατές που το τελευταίο που ήθελαν ήταν να δουν τον Rossi να πέφτει.

Στην Moto2 ο ετεροθαλής αδερφός του, ο Luca Marini πήρε μία μεγάλη νίκη παλεύοντας με τον Sam Lowes στους τρεις τελευταίους γύρους. Αν και η πάλη ήταν περισσότερο εσωτερική, με την έννοια πως απλά έπρεπε να διατηρήσει ελαστικό καθώς ο Lowes μπροστά του έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο με την πρόσφυση να τον εγκαταλείπει σιγά – σιγά. Με προσεκτικές κινήσεις ο Marini πήρε μία νίκη που την χρειαζόταν ως βασικός για το πρωτάθλημα μετά από μία αποχή όταν βγήκε θετικός στον κορωνοϊό.

Μεγάλη νίκη και στην Moto3 για άλλον έναν μικρό αδερφό, ο Darryn Binder κέρδισε μπροστά από τον πάντα μαχητικό Tony Arbolino

Θέση
Βαθμοί
N#
Αναβάτης
Εθν/τα
Ομάδα
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ.
1
25
20
FRA
Petronas Yamaha SRT
Yamaha
164.3
40'33.176
2
20
36
SPA
Team SUZUKI ECSTAR
Suzuki
164.2
+0.928
3
16
42
SPA
Team SUZUKI ECSTAR
Suzuki
164.1
+1.898
4
13
21
ITA
Petronas Yamaha SRT
Yamaha
164.1
+2.846
5
11
43
AUS
Pramac Racing
Ducati
164.0
+3.391
6
10
63
ITA
Pramac Racing
Ducati
164.0
+3.518
7
9
30
JPN
LCR Honda IDEMITSU
Honda
164.0
+3.671
8
8
9
ITA
Ducati Team
Ducati
163.8
+6.117
9
7
12
SPA
Monster Energy Yamaha MotoGP
Yamaha
163.3
+13.607
10
6
35
GBR
LCR Honda CASTROL
Honda
163.3
+14.483
11
5
33
RSA
Red Bull KTM Factory Racing
KTM
163.2
+14.927
12
4
41
SPA
Aprilia Racing Team Gresini
Aprilia
163.2
+15.647
13
3
73
SPA
Repsol Honda Team
Honda
163.1
+17.327
14
2
27
SPA
Red Bull KTM Tech 3
KTM
162.4
+27.066
15
1
53
SPA
Esponsorama Racing
Ducati
162.4
+27.282
16
 
38
GBR
Aprilia Racing Team Gresini
Aprilia
162.3
+28.736
17
 
6
GER
Repsol Honda Team
Honda
162.1
+32.643
Not Classified
 
 
88
POR
Red Bull KTM Tech 3
KTM
163.9
6 Laps
 
 
46
ITA
Monster Energy Yamaha MotoGP
Yamaha
165.0
9 Laps
 
 
44
SPA
Red Bull KTM Factory Racing
KTM
164.1
12 Laps
Not Finished 1st Lap
 
 
5
FRA
Esponsorama Racing
Ducati
 
0 Lap
 
 
4
ITA
Ducati Team
Ducati
 
0 Lap

 

Ο Quartararo κρατούσε 63 μοίρες κλίση στην χαρακτηριστική 5η στροφή, ακόμη και προς το τέλος του αγώνα!

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.