MotoGP Φάκελος Yamaha: Όλες οι εξελίξεις μέσα στην ομάδα!

Με τρεις διαφορετικές μοτοσυκλέτες το 2019
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

28/8/2018

Η παρουσίαση της νέας δορυφορικής ομάδας της Yamaha στα MotoGP από το 2019, μας έδωσε πολλά σημαντικά στοιχεία. Το σημαντικότερο από αυτά ήταν, ότι την επόμενη χρονιά θα δούμε τριών διαφορετικών προδιαγραφών μοτοσυκλέτες. Ο Rossi και ο Vignales θα έχουν μια ολοκαίνουρια M1 με νέο κινητήρα, που ελπίζουν ότι θα λύσει το μεγάλο τους πρόβλημα φέτος. Ο Morbidelli, που σύμφωνα με τον Lin Jarvis θα είναι ο “καλός” αναβάτης της νέας δορυφορικής ομάδας SIC (Sepang International Circuit) με χορηγός την Pedronas, λόγω εμπειρίας, θα οδηγάει μια M1 προδιαγραφών A-Spec. Τι σημαίνει αυτό;

Όπως είπε ο Lin Jarvis, η μοτοσυκλέτα A-Spec θα είναι “σχεδόν” ίδια με την εργοστασιακή των Rossi και Vignales, δηλαδή θα έχει τον νέο κινητήρα που ετοιμάζουν για το 2019. Η διαφορά θα είναι στην υποστήριξη και στην εξέλιξη που θα έχει η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα κατά την διάρκεια της χρονιάς. Ο Morbidelli θα έχει για μηχανικό τον Ramon Forcada, ο οποίος είχε τον Lorenzo όταν ο Ισπανός ήταν στην εργοστασιακή ομάδα της Yamaha. Ουσιαστικά, το 2019 ο Morbidelli θα είναι έχει την αντίστοιχη υποστήριξη που είχε φέτος ο Cal Cruchlaw από την Honda και το HRC. Με άλλα λόγια θα ξεκινήσει την χρονιά έχοντας μια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα, αλλά κατά την διάρκεια της σεζόν θα έχει πιο περιορισμένη πρόσβαση στα νέα εξαρτήματα και γενικά στην ταχύτητα εξέλιξης της μοτοσυκλέτας του σε σύγκριση με τις μοτοσυκλέτες του Rossi και του Vignales.

Όμως ο Fabio Quartararo που θα είναι ο δεύτερος οδηγός της νέας δορυφορικής ομάδας, θα οδηγάει μια M1 προδιαγραφών B-Spec. Η έκδοση B-Spec θα είναι ακριβώς η ίδια μοτοσυκλέτα με την οποία θα τρέξουν ο Rossi και ο Vignales στον τελευταίο αγώνα του φετινού πρωταθλήματος στην Valencia.  Πρόκειται δηλαδή για μια Full-Factory M1 του 2018, που θα έχει πάνω της όλες τις αλλαγές και τα εξαρτήματα εξέλιξης που θα κάνουν έως το τέλος της χρονιάς ο Rossi και ο Vignales. Άρα δεν θα έχει τον νέο κινητήρα και το νέο πλαίσιο, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα μπορεί να γίνει καμία εξέλιξη της μοτοσυκλέτας κατά την διάρκεια της χρονιάς, πέραν κάποιων μικρών ρυθμίσεων.

Το επιχείρημα του Lin Jarvis για αυτή την απόφαση ήταν ότι ο μεν Morbidelli έχει ήδη αρκετή εμπειρία από την οδήγηση μιας μοτοσυκλέτας των MotoGP και αξίζει τον κόπο να του δώσεις μια full-factory έκδοση, ενώ για τον Fabio Quartararo το 2019 θα είναι μια σεζόν προσαρμογής, οπότε αν του δώσεις full-factory μοτοσυκλέτα, μάλλον θα τον αγχώσεις ακόμα περισσότερο, παρά θα τον βοηθήσεις. Γενικά ο Lin Jarvis έδειξε με τον τρόπο του ότι η επιλογή του Quartararo δεν ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε ο ίδιος.

Συνολικά η φετινή σεζόν για τον Lin Jarvis πρέπει να ήταν από τις πιο δύσκολες στην καριέρα του ως επικεφαλής εργοστασιακής ομάδας. Παρά το γεγονός ότι ο Rossi είναι ακόμα δεύτερος σε βαθμολογία στο πρωτάθλημα και αρκετά εμπρός από τους δύο αναβάτες της Ducati, ο εκνευρισμός και η μιζέρια είναι διάχυτη μέσα στα box της Yamaha.

Κοιτώντας την βαθμολογία και τα αποτελέσματα, η Yamaha έχει αξιοπρεπέστατη παρουσία φέτος στο πρωτάθλημα. Αφήνοντας όμως τα νούμερα στην άκρη η εικόνα είναι τελείως διαφορετική κι έτσι η ατμόσφαιρα δεν θα μπορούσε να είναι και η ιδανικότερη...

Αν θέλει κανείς ένα και μόνο παράδειγμα για τα παραπάνω τότε είναι αυτό: Για πρώτη φορά είδαμε και ακούσαμε Ιάπωνα μηχανικό να ζητάει συγνώμη από τους αναβάτες για τις επιδόσεις των μοτοσυκλετών. Σίγουρα η Yamaha δεν ήταν ποτέ σαν την Honda που δεν έχει πει ποτέ ένα ευχαριστώ στον Doohan π.χ. και γενικά η Yamaha είναι η πιο ανθρωποκεντρική εταιρεία της Ιαπωνίας, αλλά και πάλι η δημόσια συγνώμη ξεπερνά τα συνηθισμένα όρια.  

Σύμφωνα με τον Colin Edwards, που είχε off the record συνομιλία με μηχανικό μέσα από την εργοστασιακή ομάδα της Yamaha, στις δοκιμές που έκαναν στο Misano μια εβδομάδα πριν τον (ακυρωθέν…) αγώνα στο Silverstone, υπήρχε πολύ μεγάλος εκνευρισμός την πρώτη ημέρα, από το πρωί έως το μεσημέρι.

Αιτία ήταν το γεγονός, ότι οι Ιάπωνες είχαν υποσχεθεί στους αναβάτες ότι θα δοκίμαζαν τον νέο κινητήρα του 2019, κάτι που τελικά δεν έγινε. Δεν είναι σαφές αν οι Ιάπωνες δεν έφεραν καν στην Ιταλία τον νέο κινητήρα ή αν είπαν ότι δεν είναι έτοιμοι για να τον δοκιμάσουν. Το σίγουρο είναι ότι οι αναβάτες πήγαν εκεί νομίζοντας ότι θα δοκιμάσουν τον κινητήρα του 2019 και τελικά έμαθαν τελευταία στιγμή ότι δεν πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο.  Το κλίμα ηρέμισε μέσα στην ομάδα μετά το μεσημέρι, όταν ο άνθρωπος που είχε στείλει η Marelli (αποκλειστικός προμηθευτής των ηλεκτρονικών για όλες τις ομάδες των MotoGP βάσει κανονισμού) κατάφερε να βρει μαζί με τους μηχανικούς της Yamaha μια ικανοποιητική ρύθμιση για το traction control.

Να θυμίσουμε εδώ, ότι το πρόβλημα του κινητήρα των εργοστασιακών M1 φέτος ξεκινάει από τον στρόφαλο, κάτι που ο κανονισμός απαγορεύει στους κατασκευαστές να αλλάξουν στην μέση της χρονιάς (επιτρέπεται μόνο στις νέες ομάδες όπως η KTM και μόνο μέχρι τη στιγμή που δεν μπορούν να κερδίσουν αγώνες).

Ο στρόφαλος αυτός είναι πολύ ελαφρύς και επιτρέπει στον κινητήρα να ανεβάζει αξιόπιστα υψηλότερες στροφές σε σχέση με τον προηγούμενο, καθώς η μικρότερη μάζα του παράγει λιγότερους καταστροφικούς κραδασμούς. Περισσότερες στροφές στα MotoGP σημαίνουν ταυτόχρονα και περισσότερη δύναμη. Το πρόβλημα με τον ελαφρύ στρόφαλο είναι η απότομη άνοδος των στροφών που προκαλεί πρόωρη φθορά στα ελαστικά.

Γι΄αυτό και ο Rossi είχε δηλώσει ότι μπορεί να κάνει έναν γρήγορο γύρο αλλά δεν μπορεί να έχει ένα γρήγορο γυρολόγιο. Ο μόνος τρόπος για να βελτιώσουν το πρόβλημα είναι να ρυθμίσουν την τροφοδοσία του κινητήρα και την επέμβαση των ηλεκτρονικών.

Rossi: «Έχω την δύναμη να κάνω άλλους πέντε γύρους, δεν έχω την δυνατότερη μοτοσυκλέτα»

Εδώ όμως η Yamaha φαίνεται ότι είχε κάνει λάθος επιλογή ως προς τον άνθρωπο που ήταν υπεύθυνος για την εξέλιξη των ηλεκτρονικών, διότι όπως οι ίδιοι λένε, είχαν μείνει πίσω σε σχέση με τους υπόλοιπους σε αυτόν τον τομέα. Δεδομένου ότι όλοι έχουν κοινό hardware της Marelli, μας αφήνει με ένα μεγάλο ερωτηματικό ως προς τι ακριβώς έχει συμβεί εδώ. Μάλιστα αν προσθέσουμε το γεγονός ότι στο τελευταίο τεστ του Misano είπαν ότι είχαν μαζί τους εκπρόσωπο της Marelli, μας κάνει να πιστέψουμε ότι μέχρι σήμερα προσπαθούσαν να βρουν τις λύσεις μόνοι τους.

Μαζί με όλα αυτά, ο Lin Jarvis και η Yamaha έπρεπε να βρουν λύση στο πρόβλημα που τους δημιούργησε η ξαφνική αποχώρηση της Tech 3. Την αποκαλούμε “ξαφνική” διότι από τα λόγια του Lin Jarvis φάνηκε πως δεν είχαν υπολογίσει να συμβεί κάτι τέτοιο. Όμως η KTM έχει σηκώσει το λάβαρο του πολέμου εναντίον των ιαπωνικών εργοστασίων και ενώ θα μπορούσε με λιγότερα χρήματα να δημιουργήσει μια άλλη δορυφορική ομάδα, αποφάσισε να ξοδέψει περισσότερα χρήματα για να πάρει από την Yamaha την Tech 3, μαζί με τον Zarco και να αποδυναμώσει την ιαπωνική εταιρεία. Δεν ήταν αυτός ο πρωταρχικός στόχος φυσικά, αλλά αν πετύχουν όλα μαζί, τότε ακόμα καλύτερα! Η Yamaha και ο Lin Jarvis έψαξαν για μια έτοιμη και γρήγορη λύση στην Marc VDS, αλλά τα προβλήματα της συγκεκριμένης ομάδας μάλλον είναι άλυτα. Οπότε η δημιουργία της SIC με χορηγό την Pedronas έγινε πάνω σε ένα λευκό χαρτί, με ανθρώπους που δούλευαν σε διάφορα πόστα της εργοστασιακής ομάδας της Yamaha και της Marc VDS που εγκαταλείπει το πρωτάθλημα στο τέλος του 2018.

Όπως αποκάλυψε ο Jarvis, οι πρώτες επαφές για την στελέχωση της ομάδας SIC ξεκίνησαν το τριήμερο του αγώνα της Ιταλίας στο Mugello. Στον ίδιο ρυθμό θα γίνουν και οι πρώτες δοκιμές, αφού αμέσως μετά το τέλος του αγώνα της Valencia την Κυριακή, θα πρέπει να γίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι μία ομάδα, για να οδηγήσουν οι αναβάτες τις μοτοσυκλέτες τους την Δευτέρα.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.