MotoGP Ιαπωνίας: Level-Up στον ναό της Honda!

Παγκόσμιος Πρωταθλητής ο Marquez!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

21/10/2018

Μας έδωσε τον φετινό Παγκόσμιο Πρωταθλητή ο MOTUL GRAND PRIX OF JAPAN, με λίγο πιο δραματικό τρόπο και λίγο πιο άνετο από αυτό που θα θέλαμε, καθώς όλα έδειχναν πως θα φτάναμε σε έναν τελευταίο γύρο, σε μία τελευταία στροφή που η μάχη ανάμεσα σε Dovizioso και Marquez θα επαναλαμβανόταν. Δυστυχώς, όπως είπε ο ίδιος ο Marquez, δεν θα γινόταν έτσι - και ο Dovizioso που άξιζε να είναι στο βάθρο μαζί του θα απουσίαζε καθώς χάνοντας πρόσφυση από το εμπρός ελαστικό στην 10η στροφή, θα έκοβε ήπια και γλυκά τον λεπτό σπάγκο που συγκρατούσε τους πανηγυρισμούς της Honda για μία εκπληκτική νίκη και ταυτόχρονα τον παγκόσμιο τίτλο μέσα στο σπίτι τους.

Φτάσαμε σε αυτό το σημείο μετά από μία εκρηκτική εκκίνηση, όπως ήταν αναμενόμενο από το χθεσινό μίγμα που έφτιαξαν οι δοκιμές για την κατάταξη. Μία εκκίνηση που έδιωξε στην κερκίδα το πλάνο του Zarco να οδηγήσει τον αγώνα καθώς ο Miller έπαιξε κι εκείνος τον δικό του ρόλο, τώρα που ο Lorenzo δεν ήταν εκεί για να βάλει ένα τοίχος προστασίας πίσω από τον Dovizioso. Ο Αυστραλός έφυγε διαγώνια προσπαθώντας να κρατήσει στο έδαφος την Ducati, ακούμπησε με τον Γάλλο κι όλοι μαζί προσπάθησαν να στρίψουν πράγμα αδύνατο φυσικά που έφερε τον Marquez τρεις θέσεις επάνω, από την έκτη που ξεκίνησε. Ο Zarco έπειτα έκανε λάθος στα φρένα κι έτσι μέσα στα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα θα αποχαιρετούσε το πλάνο του. Ο Marquez πολύ γρήγορα θα ξεμπέρδευε και με τον Miller και θα στηνόταν δεύτερος πίσω από τον Dovizioso, δίχως να κάνει κάποια κίνηση να οδηγήσει τον αγώνα. Τον ρυθμό τον έδινε η Ducati, και με τον Miller να φεύγει εκτός πίστας εγκαταλείποντας τον αγώνα τα πράγματα θα μας οδηγούσαν σε έναν αγώνα στρατηγικής. Ένας αγώνας που έδινε πολλά μαθήματα και ήταν υπέροχο να τον παρακολουθείς, αν και θα βρεθούν εκείνοι οι θεατές που θα πουν πως ξύπνησαν πρωί και ήθελαν οπωσδήποτε μάχες ως ανταμοιβή.

Η μάχη όμως ήταν πράγματι ανελέητη και γινόταν στο κεφάλι του κάθε έναν από τους μεγάλους διεκδικητές. Ο Dovizioso μπροστά έκανε φοβερή οικονομία δυνάμεων και ελαστικού οδηγώντας ακριβώς στην γραμμή που τον κρατούσε μπροστά, ούτε χιλιοστό πιο γρήγορα. «Αυτό μας έφερνε πιο αργούς αναβάτες και είχαμε μάχες πίσω μας» θα πει ο Crutchlow που μετά την πτώση του Miller σχημάτισαν ένα τρένο με τον Marquez τον οποίο μάλιστα πέρασε για λίγο. Θα πρέπει να θεωρούμε βέβαιο πως σε περίπτωση που τα πράγματα οδηγούνταν ώστε να είναι στο χέρι του Crutchlow αν θα στεφθεί πρωταθλητής ο Marquez μέσα στο MOTUL GRAND PRIX OF JAPAN, θα επέτρεπε να συμβεί. Όμως σε εκείνη την στιγμή ήθελε να δει αν μπορεί να περάσει και τον Dovizioso, οδηγώντας την κούρσα, πράγμα που επίσης θα έδινε ένα προβάδισμα στον Marquez. Δεν θα κρατούσε πολύ αυτό, καθώς ο Dovizioso θα ανέβασε ρυθμό και πίσω του ο Marquez περνώντας χωρίς δράματα την LCR, θα έκαναν ένα ξεχωριστό γκρουπ. Στον έκτο γύρο ο Rossi που είχε ανέβει θέσεις θα έβλεπε το εμπρός γκρουπ να ξεμακραίνει κι εκείνος πολύ γρήγορα θα βρισκόταν στην θέση να παλεύει με τα δύο Suzuki. Ο Rins με τον Iannone έκαναν διαδοχικά ταχύτερους γύρους μέχρι που ο Iannone πέρασε τον Rins, κάπως επιθετικά μιας και μεταξύ τους υπάρχει πάντα μία κόντρα, κι έπειτα πέρασε και την Yamaha και μαζί και ο Rins. Δεν θα έφταναν όμως το πρώτο γκρουπ, αν το πρώτο γκρουπ δεν μας έδινε μερικές πραγματικά αγωνιώδεις στιγμές. Ο Marquez μελετά κάθε στροφή, φτιάχνει όχι ένα, αλλά δεκάδες σενάρια και όλα έχουν έναν κοινό παρονομαστή, να μην επιτεθεί στο τέλος αλλά λίγο νωρίτερα. Όπως και κάνει, πατώντας όμως εκτός κερμπ στην έξοδο γεμίζοντας σκόνη και πέτρες τον Dovizioso που τον ακολουθούσε και που αναγκάστηκε να φρενάρει στο απόλυτο όριο για να μην πέσει επάνω του.. Λίγο ακόμη και οι δυο τους θα είχαν συγκρουστεί, με τον Crutchlow να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την σκηνή για να τους περάσει και τους δύο χωρίς όμως να έχει την απαραίτητη επιτάχυνση.

Εκείνη η φάση λοιπόν επανάφερε το σκηνικό ακριβώς όπως ήταν πριν με την διαφορά πως τα δύο Suzuki είχαν πλέον πλησιάσει. Αμέσως όμως θα έμενε μόνο το ένα. Ο Iannone, αρκετά ντροπιασμένος, αποχωρεί μετά από εντυπωσιακή πτώση όταν βγήκε μόνος του εκτός γραμμής, έχοντας πάρει ένα δυνατό χτύπημα από την επαφή με την άσφαλτο και με την μοτοσυκλέτα του να διαγράφει αρκετές τούμπες στην αμμοπαγίδα. Ο Rins θα βρισκόταν έτσι να παλεύει με τον Crutchlow για μία θέση στο βάθρο χωρίς να κινδυνεύει από τον Rossi που ήταν αρκετά πιο πίσω. Ενδιαφέρον πολύ υπήρχε στις πίσω θέσεις, όπου γινόντουσαν όμορφες μάχες, με τον Bautista που ήταν εξαιρετικός σε όλη την διάρκεια του MOTUL GRAND PRIX OF JAPAN να διεκδικεί συνεχώς μία θέση πιο πάνω και να παλεύει με τον Pedrosa και τον Zarco. Ο Vinales ανέβαινε κι εκείνος θέσεις, όμως δεν ήταν στον ρυθμό που θα μπορούσε με βάσει την εικόνα των δοκιμών.

Ο Doviziso και ο Marquez εμπρός δεν οδηγούν απλά, αλλά κάνουν με το μυαλό τους απίστευτες πράξεις, δεν αγγίζουν ούτε στο ελάχιστο τις δυνατότητες που έχουν, περιμένοντας ο ένας, πότε θα κάνει την κίνηση ο άλλος, και μαζί ταυτόχρονα μετράνε τις δυνάμεις τους και την κατάσταση των ελαστικών τους. Συμβαίνει ένα φοβερό πνευματικό παιχνίδι, μέχρι την στιγμή που αποφασίζουν να απασφαλίσουν δίνοντας το 100% των δυνάμεων τους!

Φτάνουμε έτσι με έναν γρήγορο ρυθμό λίγο πριν το τέλος του αγώνα με τον Marquez να κάνει την κίνησή του με ένα “block pass” το οποίο αν και απόλυτα καθαρό, ανάγκασε σε φρενάρισμα τον Dovizioso και μαζί οι δυο τους αποτελούν πλέον ένα ζευγάρι με τους άλλους δύο, την LCR Honda και την Suzuki να είναι σε απόσταση ασφαλείας. Ο Dovizioso οδηγεί κολλημένος στον τροχό της Honda, περιμένει την κατάλληλη στιγμή ώστε να κάνει μία καθαρή αλλά και καθοριστική προσπέραση όμως δεν θα έχει την ευκαιρία.. θα πέσει από lowsiding κι ενώ ξανά μπαίνει άμεσα στον αγώνα το παιχνίδι έχει χαθεί.

Ο Marquez είναι ο μεγάλος πρωταθλητής που αντί να περιμένει την Αυστραλία, παίρνει τώρα την ευκαιρία εκεί, μέσα στην Ιαπωνία, να σηκώσει το στους ώμους του την χαρά ολόκληρης της Honda! Και πόσο πιο αντιπροσωπευτικά για την χώρα των arcade games,, και των anime, εκεί που το βράδυ τα άστρα δεν ξεχωρίζουν, εξαιτίας των τεράστιων οθονών που κρέμονται από τα κτήρια και διαβάζονται από χιλιόμετρα μακριά. Πόσο πιο αντιπροσωπευτικό για την ιστορία αυτής της χώρας, να το γιορτάσει με ένα ρετρό coin-up, που συμβολικά είχε στηθεί πάνω σε μία εξέδρα με επτά σκαλιά για να το τερματίσει και να του δώσει ως ανταμοιβή το ειδικά βαμμένο για την περίσταση κράνος. Όλα με 8-bit γραφικά και ήχο, μέχρι και στα αυτοκόλλητα της μοτοσυκλέτας, που γρήγορα-γρήγορα κόλλησαν επάνω για να ολοκληρώσουν την μικρή και πετυχημένη παράσταση, απόλυτα συνυφασμένη με την Ιαπωνική κουλτούρα!

Ο Marquez γίνεται ο πρώτος αναβάτης που στέφεται πρωταθλητής, μέσα στο σπίτι της Honda, στην πίστα που η ίδια έχει χτίσει, πάνω σε μία Honda, με τον Cratchlow να ανεβαίνει στην δεύτερη και με τον Rins στην τρίτη να συμπληρώνουν ένα ολότελα Japan βάθρο! Συγχαρητήρια στον μεγάλο αυτό πρωταθλητή, έναν από τους καλύτερους αναβάτες της ιστορίας!

 

Αποτελέσματα MOTUL GRAND PRIX OF JAPAN

 

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Διαφ.
1
Marc MARQUEZ
Honda
42'36.438
2
Cal CRUTCHLOW
Honda
+1.573
3
Alex RINS
Suzuki
+1.720
4
Valentino ROSSI
Yamaha
+6.413
5
Alvaro BAUTISTA
Ducati
+6.919
6
Johann ZARCO
Yamaha
+8.024
7
Maverick VIÑALES
Yamaha
+13.330
8
Dani PEDROSA
Honda
+15.582
9
Danilo PETRUCCI
Ducati
+20.584
10
Hafizh SYAHRIN
Yamaha
+24.985
11
Franco MORBIDELLI
Honda
+25.931
12
Bradley SMITH
KTM
+26.875
13
Pol ESPARGARO
KTM
+27.069
14
Katsuyuki NAKASUGA
Yamaha
+32.550
15
Takaaki NAKAGAMI
Honda
+37.718
16
Xavier SIMEON
Ducati
+39.583
17
Jordi TORRES
Ducati
+39.839
18
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
+42.698
19
Scott REDDING
Aprilia
+49.943
20
Thomas LUTHI
Honda
+52.707
21
Sylvain GUINTOLI
Suzuki
+1'01.848
 
Not Classified
 
 
 
Andrea IANNONE
Suzuki
10 Laps
 
Karel ABRAHAM
Ducati
12 Laps
 
Jack MILLER
Ducati
14 Laps
 
Aleix ESPARGARO
Aprilia
18 Laps

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.