MotoGP MOTUL Argentina: Πρωταγωνίστησαν οι πτώσεις

Θρίαμβος Yamaha με το θέαμα να δίνουν οι πίσω θέσεις
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

10/4/2017

Μεγαλύτερη σπαζοκεφαλιά για τους αναβάτες η επιλογή των ελαστικών στον αγώνα της Αργεντινής, ιδιαίτερα από την στιγμή που ο καιρός την χθεσινή ημέρα χάλασε τις δοκιμές και έκανε δύσκολο να βρουν τις ιδανικές ρυθμίσεις για τον στεγνό αγώνα.

Το αποτέλεσμα ήταν τελικά  να γίνουν οι πτώσεις το πιο αναπάντεχο πράγμα του αγώνα. Έξω και οι δύο Ducati, έξω και οι δύο Honda αλλά ας ξεκινήσουμε από την πιο άμεση πτώση του αγώνα, εκείνη του Lorenzo στην πρώτη στροφή. Ο Lorenzo ακούμπησε τον πίσω τροχό του Iannone, χωρίς να βγάλει τον Ιταλό εκτός της στιγμή που ο ίδιος είχε μία άμεση και εντυπωσιακή πτώση, ευτυχώς χωρίς να τον πατήσει κάποιος από τους υπόλοιπους αναβάτες, ευτυχώς χωρίς να τραυματιστεί. Μόνος υπεύθυνος για την πτώση του, βλέποντας το στιγμιότυπο από όλες τις διαφορετικές κάμερες, είναι ο ίδιος ο Lorenzo καθώς δεν φαίνεται να κόβει ο Iannone και να μην μπορεί να κάνει κάτι ο Ισπανός, που αντίθετα έχοντας πιο κλειστή γραμμή, δεν μπόρεσε να την κρατήσει και την άνοιξε πέφτοντας πάνω στον Iannone. Θα μπορούσες να πεις ότι για το μόνο που έφταιξε ο Iannone ήταν πως δεν θα έπρεπε να έχει αυτή την θέση, αφού η εκκίνησή του ήταν άκυρη. Ήταν στο σκόπευτρο της διοργάνωσης και στο Qatar, για την εξαιρετική του εκκίνηση στο όριο ακριβώς και ήταν αντίστοιχα και το ’16 για να φθάσει στην Αργεντινή να κάνει τελικά το λάθος. Τιμωρήθηκε αργότερα με πέρασμα από τα pit.

Ο Marquez ξέφυγε γρήγορα πρώτος χτίζοντας μικρή διαφορά, στροφή με στροφή την στιγμή που ο δεύτερος Crutchlow φαινόταν ότι καθυστερούσε και τις δύο Yamaha που ακολουθούσαν. Ο Vinales δεν άργησε να περάσει, την στιγμή που ο Rossi είχε την ευκαιρία αλλά δεν θέλησε με τίποτα να πάρει το ρίσκο, ιδιαίτερα με τον Crutchlow που ο ίδιος λέει ότι έχει την φήμη, με την ευθύτητα και το χιούμορ που τον διακρίνει. Πριν τον αγώνα, η κουβέντα ήταν «αν δεν πέσει ο Marquez» γιατί έδειξε ότι πιέζει πολύ στις δοκιμές και για αυτό φυσικά πήρε και την pole position, όχι όμως με σταθερή απόδοση. Τελικά αυτό ακριβώς έγινε. Δεν πρόλαβε να χαρεί την διαφορά που έχτιζε, και έπεσε σε μία πίστα που είχε κατακτήσει… όπως και γενικότερα σε ολόκληρη την ήπειρο της Αμερικής για να λέμε την αλήθεια. Φανερά απογοητευμένος, ο Marquez εγκατέλειψε τον αγώνα που μαζί με το καθόλου κολακευτικό αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα, έχει κάνει πολύ άσχημο ξεκίνημα στο φετινό πρωτάθλημα, έχοντας την 8η θέση…

Ο Vinales για τον υπόλοιπο αγώνα οδηγεί την πρώτη τριάδα με δεύτερο τον Crutchlow και τρίτο τον Rossi, ενώ σιγά σιγά θα γίνει μονάδα, καθώς χτίζει διαφορά ασφαλείας. Ο Crutchlow είναι ο μόνος με σκληρή γόμα στο εμπρός ελαστικό από την πρώτη τριάδα και σε ορισμένα σημεία είναι επίσης ξεκάθαρο ότι εμποδίζει τον Rossi να κάνει καλύτερο χρόνο. Στην μέση του αγώνα πίεσε περισσότερο, σε μία προσπάθεια να μειώσει και την απόσταση με τον Vinales, όμως μετά, σύμφωνα με την δική του δήλωση, έκανε κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ, ή τουλάχιστον το πράττει σπάνια: Έδειξε αυτοσυγκράτηση! Εφτά γύρους πριν το τέλος, όταν τον πέρασε και ο Rossi, κρατήθηκε και πάλι, όπως δήλωσε, ώστε να παραμείνει στο βάθρο. Βέβαια ο Rossi αμέσως μόλις πέρασε τον Crutchlow, κρατήθηκε μισή μοτοσυκλέτα εμπρός, και μεγάλωνε την διαφορά αυτή πολύ γρήγορα. Από την μεριά του ο Rossi έκανε έναν αγώνα τακτικής, το δήλωσε και ο ίδιος μετά, και φαινόταν σε όλη την διάρκεια του αγώνα, και είναι βέβαιο πως έτσι θα κυλίσει όλο το πρώτο μισό της σεζόν. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να βρίσκεται στο βάθρο. Με τον αγώνα αυτό να σηματοδοτεί την 350η εκκίνησή του στα GP, ο Rossi ξεκίνησε από την 7η θέση για να φτάσει με άνεση στην 2η κάνοντας το κοινό να ζητωκραυγάζει, χαρίζοντας στην Yamaha το 1-2 τόσο στον αγώνα, όσο και στο πρωτάθλημα μέχρι τώρα.

Η προσπέραση που έκανε στον Crutchlow ήταν εκείνη με τον μικρότερο ρίσκο, και με το σκεπτικό ότι θα μπορεί αμέσως μετά να φύγει έναν τροχό εμπρός, στην περίπτωση που ο Άγγλος επιχειρήσει κάτι αντίστοιχο, με τον προηγούμενο αγώνα. Ο σκοπός του ήταν να μείνει στο βάθρο και αν γίνεται στην δεύτερη θέση, δεν επιχείρησε από την αρχή που ήταν πίσω από τον Vinales, να κυνηγήσει την κορυφή του αγώνα.

Ο Vinales πήρε έτσι ανενόχλητος οδηγώντας σταθερά και χωρίς λάθη, την δεύτερη συνεχή του νίκη στο πρωτάθλημα και την δεύτερη συνεχόμενη σε ισάριθμους αγώνες στο πρώτο του πρωτάθλημα με την Yamaha. Δεν είναι να απορείς λοιπόν που η μπλε ομάδα ήταν μονάχα χαμόγελα!

Πιο πίσω σε χρόνο βέβαια, θυμός και απογοήτευση κυριαρχούσαν σε Honda και Ducati. Ο Aleix Espargaro έβγαλε εκτός τον Dovizioso, σε μία φάση αρκετά περίεργη καθώς ο Dovizioso έκανε λάθος και άνοιξε γραμμή, πίσω του ο A.Espargaro κράτησε την δική του αλλά έπεσε και τον συμπαρέσυρε τραυματίζοντάς τον στο πόδι, ζητώντας αμέσως συγνώμη, όσο οι δυο τους παρέμεναν στην άκρη της πίστας περιμένοντας βοήθεια.

Με όλα αυτά το αγωνιστικό θέαμα με μάχες και προσπεράσεις το κράτησαν οι πίσω θέσεις με βασικό πρωταγωνιστή τον Zarco που πίεζε το traction control ντριφτάροντας σε κάθε στροφή, κυνηγώντας τον Pedrosa, με τον Petrucci να παίζει ρόλο στην μάχη και τον Bautista σε φάση ερωτηματικού εκείνη την στιγμή. Ήταν ένα γκρουπ, μαζί με μία τριάδα οδηγών πιο πίσω που παρουσίασε τις ουσιαστικότερες μάχες του αγώνα. Τότε έγινε κάτι άλλο εξίσου περίεργο σε συγκυρίες: Ο Pedrosa έπεσε, ακριβώς δέκα γύρους μετά τον Marquez, ακριβώς στην ίδια στροφή! Ο Marquez δήλωσε ότι μπορεί να πίεζε, αλλά δεν κατάλαβε τον ουσιαστικό λόγο της πτώσης. Του Pedrosa φάνηκε καλύτερα, καθώς πάσχιζε να κρατήσει την μοτοσυκλέτα από γρήγορη έξοδο, πριν πέσει στα φρένα, στην ίδια στροφή που χάθηκε και η άλλη Honda από τον αγώνα…

Η δεύτερη Aprilia θα εγκατέλειπε επίσης, ενώ ο Folger θα ανέβαινε θέσεις για να βρεθεί στην κατάταξη πίσω από τον συμπαίκτη του, τον Zarco και οι KTM θα τερμάτιζαν στις θέσεις 14-15. Έτσι μαζί με τις Honda και την Ducati, και η Suzuki είναι επίσης απόλυτα απογοητευμένη από τον αγώνα, αφού ο Iannone τερμάτισε στο τέλος και ο Alex Rins σημείωσε πτώση χάνοντας το μπροστινό και κουτσαίνοντας για λίγο, όταν σηκώθηκε.

Στο τέλος παραμένει η εκπληκτική νίκη του Vinales, που είναι η πρώτη φορά που δεν πέφτει σε αγώνα σε αυτή την πίστα, και κερδίζει δικαιωματικά. Το MotoGP παραμένει στην Αμερική, ταξιδεύοντας στις ΗΠΑ

 
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.