MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP Μαλαισία: Pole Position Bagnaia – Παρατρίχα Quartararo

Τρίτη φορά στην σειρά!
MotoGP Μαλαισία: Pole Position Bagnaia – Παρατρίχα Quartararo
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

25/10/2025

Όταν ήρθε η ώρα για τα δοκιμαστικά της κορυφαίας κατηγορίας, ο ήλιος έκανε επιτέλους την εμφάνισή του πάνω από την Sepang σταματώντας τις απειλές για βροχή και μαζί του, φάνηκε να ξαναβρίσκει τη λάμψη του και ο Pecco Bagnaia. Όχι αμέσως, για λίγο δεν υπήρχε καμία Ducati εμπρός, μέχρι τελικά να κυριαρχήσουν στην πρώτη σειρά.

Ούτε και η Q1 ξεκίνησε πολύ καλά για τον Bagnaia, τελικά όμως σημείωσε τον δεύτερο καλύτερο χρόνο, πριν τελικά ο Ιταλός να βγει για μία και μοναδική προσπάθεια στην Q2, και αυτή αρκούσε για να του χαρίσει την τρίτη pole position της χρονιάς, ενώ το ρολόι έδειχνε ακόμη τέσσερα λεπτά πριν το τέλος.

Μόλις ένα εκατοστό του δευτερολέπτου πιο αργός, ο Alex Marquez ανέκαμψε θεαματικά ύστερα από ένα δύσκολο χθεσινό ξεκίνημα, εξασφαλίζοντας τη δεύτερη θέση. Την πρώτη σειρά της Ducati ολοκλήρωσε ο Franco Morbidelli, επιστρέφοντας καθώς τουλάχιστον δύο δεν κατάφεραν να τον κόψουν.

Ο Fabio Quartararo θα έδιωχνε τον Morbidelli αλλά από την επάνω μεριά γιατί πήγαινε σε ρυθμό που θα τον έφερνε πιο κοντά στο ρεκόρ πίστας που έχει ο Bagnaia από πέρσι. Ο Quartararo θα ήταν ο μόνος που θα κατέβαινε κάτω από το 1:57 που τελείως οριακά πέτυχε ο Bagnaia, όταν ένα λάθος στο τέλος ακύρωσε άλλη μία pole position για φέτος.

Στις στροφές 13 και 15 ο εξαιρετικός γύρος του χάλασε και έτσι ο Γάλλος περιορίστηκε στην 4η θέση. Ο Pedro Acosta είχε τη δική του ατυχία, καθώς έπεσε στην πρώτη στροφή λίγο πριν ξεκινήσει τη δεύτερη του προσπάθεια. Αν και ξαναμπήκε γρήγορα στη μάχη, δεν κατάφερε να βελτιώσει τον χρόνο του και έμεινε στην 5η θέση. Ο Fermin Aldeguer, που είχε πάρει το πρώτο εισιτήριο της Q1, είχε ένα χαοτικό Q2: έπεσε στη στροφή 4 αμέσως μετά τον καλύτερό του γύρο, ενώ στη συνέχεια είχε ακόμη ένα απρόσμενο περιστατικό καθώς επέστρεφε με τη μηχανή στο paddock. Με τη δεύτερη μοτοσυκλέτα του δεν βρήκε ξανά ρυθμό και έκλεισε την εξάδα στην 6η θέση.

Ο Joan Mir έχασε τη δεύτερη σειρά για μόλις ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου, ξεκινώντας 7ος, μπροστά από τους Fabio Di Giannantonio και Johann Zarco, με τον τελευταίο περίπου μισό δευτερόλεπτο πίσω από την pole. Με μεγαλύτερη διαφορά ακολούθησε η τέταρτη σειρά, με τους Alex Rins, Jack Miller και Pol Espargaro, οι οποίοι κινήθηκαν γύρω στο +1 δευτερόλεπτο από τον Bagnaia.

Η μέρα ξεκίνησε με υποσχέσεις για τον Luca Marini, που έδειχνε ανταγωνιστικός τόσο στα FP2 όσο και στο Q1, όμως οι κίτρινες σημαίες από την πτώση του Aldeguer τον καθυστέρησαν και δεν μπόρεσε να βελτιώσει, μένοντας 13ος. Στο ίδιο Q1, ο Marco Bezzecchi αντιμετώπισε δυσκολίες και περιορίστηκε στη 14η θέση, ενώ ο Raul Fernandez, νικητής του προηγούμενου αγώνα, συμπλήρωσε την πέμπτη σειρά εκκίνησης.

 

Ετικέτες